Beau is Afraid

Er lijkt geen twijfel over te bestaan dat Ari Aster lijdt aan 'mommy issues'. Dit thema werd voor het eerst verkend in Asters debuutfilm, Hereditary, maar nu neemt de regisseur het onderwerp onder de loep in zijn nieuwe film, Beau Is Afraid, die helemaal in de armen valt over Oedipale complexen. Met zijn drie uur durende speelduur gaat de film over de top en verliest zich onderweg helaas onmiddellijk.

De eerste twee films van Aster - Hereditary en Midsommar - waren enorm succesvol in de horrorscene en hebben bijgedragen aan het positioneren van indieproductiebedrijf A24 als leider in de Amerikaanse indiecinema. Samen met Robert Eggers en de gebroeders Safdie heeft Aster geholpen om van A24 de new kids on the block van de Amerikaanse cinema te maken. De verwachtingen zijn dan ook hooggespannen voor zijn nieuwe hilarische thriller, die de disfunctionele relatie tussen hoofdpersoon Beau en zijn manipulatieve moeder Mona onderzoekt. Beau Is Afraid heeft een interessante premisse, maar bevat onderweg te veel afleidingen. De film wordt simpelweg te belachelijk en verliest zichzelf en de kijker in zijn waanzin.

Beau is een eenling van middelbare leeftijd die in een arme en gevaarlijke buurt woont. Hij is bang voor zowat alles en wordt vaak bedreigd door daklozen, overvallers en getatoeëerde gewelddadige psychopaten. Hij moet zijn moeder bezoeken, wat een cavalcade van obstakels veroorzaakt die de drie uur durende plot van de film vormen - en dit is waar de film breekt. Beau's lange odyssee wordt een te rommelige aangelegenheid, overspoeld met grote WTF-momenten die afbreuk doen aan de ernst van het dramatische verhaal.

Beau's angst uit zich op een bijna expressionistische manier in het filmuniversum. Zijn omgeving is pure chaos, en de film bestaat in een vloeiende staat tussen de werkelijkheid en Beau's interpretatie ervan. De arme buurt waarin hij woont, wordt afgeschilderd als overdreven dreigend, waarbij de daklozen meer op zombies lijken. Het is een vies, verdorven stadsgezicht dat doet denken aan Travis Bickle's mensbeeld. Beau's angsten kunnen gerechtvaardigd of volledig irrationeel lijken, afhankelijk van hoe de werkelijkheid wordt geïnterpreteerd.

De film heeft echter ook goede dingen in zich. Beau Is Afraid is op zijn best wanneer het verhaal zich richt op de moeder/zoon-dynamiek en Beau's getroebleerde jeugd verkent. Het drama is het meest meeslepend in deze sequenties, en de ongemakkelijke spanning tussen Beau en zijn moeder vormen de beste momenten van de film. Met name het gebruik van Mariah Carey's pophit, Always Be My Baby, in een nogal ongemakkelijke scène was een amusant en gek moment. Het nummer wordt in een perverse context geplaatst die de tekst een geheel nieuwe Oedipale smaak geeft:
"Je zult altijd een deel van mij zijn,
Ik ben een deel van jou voor onbepaalde tijd,
Jongen, weet je niet dat je niet aan me kunt ontsnappen,
Oh schat, want je zult altijd mijn baby blijven"
De romantische ballade van Mariah Carey is niet meer op dezelfde manier te horen.

Beau Is Afraid heeft een interessant uitgangspunt, maar wordt geplaagd door te veel plotwendingen die misschien op thematisch niveau werken, maar qua dramaturgie onhandig overkomen. Ari Aster heeft nu drie films op zijn naam staan, waarvan Midsommar de beste blijft, en Beau Is Afraid onthult de zwakheden van de regisseur.