The Flash

De verwachtingen voor The Flash zijn torenhoog en tot op zekere hoogte uit de hand gelopen. DC zelf, Warner Bros. Discovery en de miljoenen fans over de hele wereld snakken naar een stevige hit, een teken in de lucht dat er betere tijden in het verschiet liggen na een onzeker decennium, en dus is de film niet alleen belast met het binden van een nette strik op het zogenaamde "Snyderverse" dat we nu achterlaten, wat voor sommigen verrassend triest is, maar ook om ons te verwelkomen in een nieuwe, frisse toekomst.

"Verzegel het verleden, verwelkom de toekomst, vertel een uniek en bevredigend verhaal en doe het zonder al te langdradig te zijn - alsjeblieft". Oké, een onmogelijke opgave dus.

Ongetwijfeld zullen er nog steeds mensen zijn die, na het verlaten van de duisternis van de bioscoop, het gevoel zullen hebben dat The Flash meer geslaagd is met sommige van de taken op de bovengenoemde checklist dan andere, maar wat me duidelijk was na het bekijken van Andy Muschietti's blockbuster een paar weken geleden, is dat The Flash zo dicht in de buurt komt van het in één keer spijkeren dat je er alleen al om die reden bijna van moet houden. Bijna.

Oké, Barry Allen is dus meer ingeburgerd geraakt als The Flash, en heeft de zogenaamde "Speed Force" verder verkend sinds de gebeurtenissen van Justice League. Sterker nog, zoals ook in Batman v Superman: Dawn of Justice werd gesuggereerd, kan hij nu virtueel tijdreizen en overtuigt hij zichzelf, ondanks waarschuwende woorden van Bruce Wayne (voor de allerlaatste keer gespeeld door Ben Affleck - RIP Batfleck) dat het veranderen van het verleden vreselijke gevolgen kan hebben voor het heden, dat hij zijn moeder kan redden die vele jaren geleden tragisch om het leven is gekomen.

En het wordt allemaal een echte continuïteits-puinhoop, omdat hij erin slaagt niet alleen het verleden te veranderen, maar ook meerdere universums te verpesten. Zo komt hij terecht in een dimensie of tijdlijn waar Michael Keaton Batman is en Superman Supergirl. Het wordt allemaal al snel een grote, maar relatief nauwkeurig vertelde peervormige puinhoop van overlappende verhaallijnen die, door wat lijkt op veel schermtesten, geavanceerd genoeg is om je bezig te houden zonder te veranderen in een lading afval die alleen kan worden gered door saaie, trage uiteenzetting.

Nee, The Flash werkt eigenlijk vanuit een narratief standpunt en vertelt een boeiend verhaal over het vinden van vrede in de littekens die je opbouwt naarmate de jaren verstrijken. Niet elk van deze intieme scènes werkt. De relatie tussen Barry en zijn moeder is nooit echt sterk genoeg om de hele film te dragen, vooral door een nogal essentieel gebrek aan chemie tussen hoofdrolspeler Ezra Miller en de moeder gespeeld door Maribel Verdú, en ook Iris West gespeeld door Kiersey Clemons is niet bijzonder spannend.

Maar er is een manier om dat te omzeilen, want raad eens? The Flash is een van de grappigste superheldenfilms ooit gemaakt - punt uit. Ezra Miller levert een Deadpool-achtige voorstelling af, waarbij de acteur vooral tegenover een andere versie van zichzelf speelt, en het is meesterlijk op de meest onhandige en zelfbewuste manier. Grappen komen in stortvloeden op je af, raken je met een bijna Mad Max-achtig tempo, en het werkt bijna de hele tijd door. Het tempo ligt hoog, de verschuivingen zijn duidelijk en drastisch, en als de film eenmaal in beweging is, is er een stevig bindweefsel tussen komedie, fanservice en actie. Het is een vrij onverschrokken eerlijke popcornfilm die bijna contrasteert met de bredere MCU-trend.

Het betekent ook dat The Flash lang niet zoveel tijd besteedt aan het opzetten van een 'nieuw' DC-filmuniversum als velen dachten. Natuurlijk, het raakt meer aan het multiversum dan andere projecten, en er zijn hier en daar leuke throwbacks en cameo-optredens (waaronder een van Nikolaj Coster-Waldau en Nicolas f **king Cage zelf), maar de film is meer gericht op het afscheid nemen van de continuïteit die we kennen en het vertellen van een cool, goed gemaakt en bijna op zichzelf staand verhaal.

Vergis je niet, Michael Keaton kicks ass, Michael Shannon is nog steeds cool als General Zod en Sasha Calle werkt goed als Supergirl, of Kara Zor-El, maar het is Miller, het is de komedie en het is de pacing die de dag redt.

Je kunt The Flash eigenlijk bekijken zonder iets anders van DC te hebben gezien, en evenzo lijkt dit een behoorlijk cruciaal keerpunt in toon en kwaliteit te zijn. Het is ook vrij gemakkelijk aan te bevelen. Regisseur Andy Muschietti stond voor een onmogelijke taak en die heeft hij voor elkaar gekregen.