Flying Tank

Al tijdens de eerste, eerste minuut van de nieuw uitgebrachte iPhone/Ipad-versie van de pc-shooter Flying Tank, krijg ik veel heerlijke retro-vibes, iets waar de ontwikkelaars Hexage al vele jaren goed in zijn (het iOS-succes Radiant was in veel opzichten een puur Space Invaders-eerbetoon). Het lijkt een beetje op Ikaruga die kinderen krijgt met R-Type II en het voelt heel erg als Gradius om te spelen, maar dan een beetje moderner.

Het schip, de Flying Tank, wordt bestuurd met de linkerduim, terwijl de rechter het machinegeweer bestuurt (ingedrukt houden), de raketten (veeg naar rechts) en de bommen (veeg naar beneden) en net als bij elke zijwaarts scrollende shooter, draait het allemaal om het neerschieten van golven van vliegende vijanden, het oppakken van de upgrade-items die verschijnen nadat elke golf is neergeschoten en het manoeuvreren van je schip tussen en weg van alle vijandelijke schoten. Op deze manier is Flying Tank echt precies hetzelfde als wat we al 19.000 keer eerder hebben gespeeld. Retromantie, die in de jaren 80 in veel opzichten tot in de perfectie werd aangescherpt.

Flying Tank is ontworpen door Hexage's oprichter David Peroutka (de studio bestaat uit slechts twee personen) en de esthetiek ademt cyberpunk op een manier die net zo goed aanvoelt als Blade Runner als Cyberpunk 2077, The Ascent en Heavy Metal. Alle objecten zijn driedimensionaal gemodelleerd, ook al is de daadwerkelijke opzet alleen in 2D, en tussen de missies door krijg je als speler de kans om je schip te upgraden met verschillende wapens en betere bepantsering (en meer). Er zijn natuurlijk eindbazen, het wordt natuurlijk erg uitdagend, wat deel uitmaakt van het genre, en er is hier genoeg visuele variatie om je ogen op te smullen.

Hexage's opvallende, sfeervolle, dystopische R-Type-hommage is erg lekker en de presentatie is briljant, net als de eenvoudige speelbaarheid die het touchscreen op een verstandige manier gebruikt. Mijn duimen zijn een beetje te groot om niet de helft van het scherm op mijn iPhone 14 Pro Max te verbergen, maar dat is nauwelijks een universeel probleem en waarschijnlijk niet iets waar ik over moet klagen. Wat echter enige kritiek verdient, is dat het tempo iets te laag ligt en dat de variatie in vijanden en gevechten een beetje zwak is. Al na twee levels begint Flying Tank te vertrouwd en te voorspelbaar aan te voelen en er is niet veel dat ervoor zorgt dat ik wil blijven en nog een level wil spelen. Dat gezegd hebbende, het is een fatsoenlijke game met een heel mooi ontwerp dat (zoals ik al zei) op een slimme manier gebruik maakt van "aanraakbedieningen".