Cuckoo

Filmmaatschappij NEON moet wel een beetje met zijn bril rammelen, vind ik. Ze begonnen eerder dit jaar met Immaculate en zijn sindsdien opgevolgd met Longlegs en nu Cuckoo, twee films met spaarzame, raadselachtige marketing die zijn beloond met zowel lof als interesse onder bioscoopbezoekers. Dit heeft uiteindelijk geresulteerd in een solide kaartverkoop en positieve recensies.

Maar specifiek voor Cuckoo is het een beetje een opgave om Longlegs te volgen, want ook al zijn de twee films thematisch, stilistisch en mechanisch behoorlijk verschillend, ze komen van hetzelfde herkenbare filmbedrijf, en op veel plaatsen zit er maar een maand tussen de twee premières. Ik kan net zo goed nu zeggen dat Cuckoo niet zo rigoureus, thematisch gefundeerd en gepolijst is als Longlegs. Het heeft een weerbarstiger achtergrondverhaal, biedt een iets ongelijkmatigere opbouw en is over het algemeen iets moeilijker onder de knie te krijgen dan het wrede, brute en briljante horrorverhaal van Oz Perkins. Maar dat betekent echt, echt niet dat Cuckoo je teleurstelt of aan je voorbij moet gaan.

Hunter Schafer speelt Gretchen, die gedwongen wordt bij haar vader te gaan wonen nadat haar moeder is overleden, en met zijn "nieuwe" familie van Jessica Henwick's Beth en Mila Lieu's Alma gaan ze met z'n vieren naar de Duitse Alpen om de raadselachtige Herr König (gespeeld door Dan Stevens in topvorm) te helpen bij het ontwikkelen van een natuurresort. Maar zoals altijd schuilt er meer onder de oppervlakte, en nadat König erop staat dat Gretchen 's nachts niet alleen naar huis fietst en dat er 's nachts vreemde geluiden te horen zijn, wordt duidelijk dat dit resort een andere, donkerdere functie heeft.

Laten we meteen ter zake komen; dit is de film van Schafer en Stevens van begin tot eind, en ze leveren elk op zijn zachtst gezegd meesterlijke uitvoeringen, waardoor de film de flair krijgt die hij nodig heeft om hem door te voeren door wat soms kan aanvoelen als een enigszins warrig plot dat worstelt om een gemakkelijk te begrijpen rode draad te presenteren terwijl hij een bredere mythos construeert. Hoewel Schafer in het bijzonder verschillende lof verdient in Euphoria en elders, is dit een veel fysiekere rol die echt veelzijdigheid en pure vaardigheid vereist. Maar van rouw om haar overleden moeder tot krampachtige, intense, klassieke horrorscenario's, zij, opnieuw naast Stevens, is de steunpilaar.

En regisseur Tilman Singer slaagt er ook in om een nogal specifieke identiteit op te roepen door middel van camerabewegingen, jaren 80-esthetiek en kleurchemie (ondanks dat de film zich in het heden afspeelt) en een aantal behoorlijk intense scènes die worden versterkt door ijzersterk "creature design", zoals de genreterminologie het noemt (en zonder al te veel te verklappen). Het resultaat is een film die thematische samenhang biedt tussen het griezelige en het dramatische op een manier die Longlegs ook doet, en hoewel het lang niet zo eng of bruut is, heeft het een stem en een effect op jou.

Dit maakt het des te teleurstellender dat Cuckoo in een nogal saaie en herkenbare valkuil trapt. Vooral in de tweede helft van de film wordt het raadselachtige mysterie ingeruild voor overbelichting van centrale plotstructuren en de noodzaak om consequent, en vaak voortdurend, te proberen uit te leggen en te contextualiseren wat de kijker zich in de eerste helft heeft afgevraagd. Het resultaat is dat je in grote lijnen begrijpt wat er aan de hand is, maar ten koste van het beklemmende, claustrofobische gevoel dat alleen onwetendheid je kan geven. Met andere woorden, Cuckoo verliest zijn grip op zijn eigen premisse door te proberen het ons op een presenteerblaadje te presenteren.

Maar dankzij scherpe muziek, scherpe regie van Singer en enkele ijzersterke optredens van Schafer en Stevens, overwint Cuckoo zijn zwakkere tweede helft en is het weer een overwinning voor NEON. Hun volgende is een horror van Steven Soderbergh zelf, volledig in de eerste persoon gefilmd en nu al lovende kritieken van verschillende festivals oogstend.

Goed gedaan, NEON.