Don't Move

Toen ik de trailer voor Netflix's Don't Move voor het eerst zag, was ik er meteen door gegrepen. Een strakke horrorthriller met een zeer basaal uitgangspunt dat spanning en angst leek uit te stralen. Wat wil je nog meer? De grote vraag bij deze film is of hij genoeg pit en kwaliteit heeft om de landing vast te houden, en na alleen al het zien van de aftiteling, is het duidelijk dat regisseurs Brian Neto en Adam Schindler genoeg hebben gedaan om deze film als een waardig horloge te laten aanvoelen.

Voordat ik inga op waarom je in het weekend 90 minuten naar Don't Move zou moeten kijken, wil ik je een zeer korte samenvatting van de plot geven. Kelsey Asbille schittert als een rouwende vrouw die, terwijl ze op het punt staat er een einde aan te maken, een charismatische man ontmoet in de wildernis van Big Sur, Californië. Asbille's Iris ontdekt al snel dat deze man meer is dan op het eerste gezicht lijkt, en na een aangrijpende ontmoeting wordt ze geïnjecteerd met een verlammend serum dat de controle over haar lichaam zal overnemen en het binnen 20 minuten onbruikbaar zal maken. Dit leidt tot een enorme ontsnappingspoging, een die bijna nooit volgens plan verloopt, maar met genoeg succes dat Finn Wittrock's seriemoordenaar Richard in paniek raakt terwijl hij Iris achtervolgt en te maken heeft met onverwachte bedreigingen die hem ervan zouden kunnen weerhouden zijn einddoel te bereiken om haar bloed te vergieten.

Het is een heel basaal uitgangspunt en het is een van de redenen waarom de film zo goed werkt. Het verspilt geen tijd en energie aan extra verhaallijnen en personages, dit is een verhaal over moordenaar en slachtoffer en tijdens deze reis worden we getrakteerd op een hele reeks echt gespannen en verontrustende gebeurtenissen die ervoor zorgen dat je tegen je tv wilt schreeuwen terwijl je kijkt naar onwetende personages die proberen samen te stellen wat er echt gebeurt terwijl Richard leugens draait en Iris vecht voor haar leven. En dit soort momenten zitten absoluut boordevol in deze film. Tussen de scène in de cabine met Moray Treadwell's Bill, het moment bij het tankstation met de jonge jongen en zijn moeder, en het beste van allemaal, het aangrijpende en bijna frustrerend spannende deel met Daniel Francis' politieagent Dontrell. Deze momenten in Don't Move zijn niet eng of beangstigend, maar ze zijn zo ongelooflijk gespannen dat je niet weg wilt kijken.

Hoewel Asbille de hoofdrolspeler van deze film is, is het eigenlijk Wittrock die opvalt in termen van uitvoering. Dit is deels te wijten aan het feit dat Asbille het grootste deel van de film in een verlamde toestand doorbrengt, terwijl Wittrock zijn volledige emotionele schaal gebruikt in een poging om de liefhebbende vader, de liefhebbende echtgenoot, te portretteren, en dan, wanneer hij uiteindelijk struikelt en een fout maakt, terugglijdt in de denkwijze van een meedogenloze en verwrongen moordenaar. Het is geen optreden dat in de horror hall of fame terecht zal komen, maar het dient zeker het doel en zorgt ervoor dat je echt een hekel hebt aan dit personage dat Wittrock moet presenteren.

De prachtige omgeving van Big Sur dient ook als een fantastisch decor voor deze film en stelt de crew in staat om een aantal uitstekende opnamen te presenteren. Het polariserende concept van het ontrafelen van zo'n verwrongen verhaal op zo'n rustige en verbluffende locatie werkt met groot effect en maakt deze film vaak een lust voor het oog zonder de noodzaak van CGI of dure postproductie-toevoegingen.

Ik zal zeggen dat het tempo zichzelf soms verliest. Het deel van de film waarin Iris rent voor haar leven voordat de verlamming in werking treedt, lijkt voorbij te vliegen, waardoor de rest van de film er achteraan strompelt. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit uitgangspunt niet voldoende is onderzocht. Toch opent de snellere ommekeer naar het begin de deur naar enkele van de meer boeiende scènes later, terwijl deze film niet te lang welkom blijft en een strakke speelduur behoudt.

Hoewel er duidelijke betere en slechtere momenten in Don't Move zijn, is het nog steeds een meeslepende thriller om naar te kijken. De prestaties zijn sterk, de focus is strak, de camerakadrering en omgevingskeuze werken goed, en het blijft niet te lang welkom. Netflix heeft in het verleden veel, veel slechter geproduceerd dan Don't Move, en vaak ook met grotere namen en duurdere kosten.