A.I.L.A.

A.I.L.A. komt van het Braziliaanse Pulsatrix Studios en is een psychologisch first-person horrorspel. Het verhaal draait om een kunstmatige intelligentie die uit de hand loopt - en het is zowel erg spannend als behoorlijk ambitieus, maar ook gebrekkig, spel.

Het verhaal speelt zich af in het jaar 2035 en je neemt de rol aan van Samuel, die als beta-gametester werkt vanuit zijn hightech slimme appartement. Op een dag ontvangt hij een pakket van SyTekk met de gloednieuwe en spannende A.I.L.A. VR-headset die hij stiekem aan het testen is. Hij sluit hem aan op zijn computer en er is geen weg meer terug – hij weet het alleen nog niet.

De A.I.L.A. (Artificial Intelligence for Lucid Applications) headset is gebouwd rond de integratie van kunstmatige intelligentie (gemanifesteerd op het scherm als de jonge vrouw Aila) en niet alleen kan ze de horrorgames die Samuel test continu veranderen en aanpassen, maar ze dringt ook steeds meer zijn privacy binnen.

Tijdens de testperiode speel je verschillende spellen, die elk tussen de 2 en 5 uur kunnen duren om uit te spelen - afhankelijk van hoe grondig je de omgeving verkent. Aan het einde van de spelsessie geef je je feedback aan Aila, die op basis van deze en andere gegevens (inclusief je zoekgeschiedenis op de computer) nieuwe versies van het spel genereert, of compleet andere spellen om uit te proberen en te testen.

In het eerste spel dat je probeert, zit je vast in een verlaten appartement en door het oplossen van verschillende puzzels moet je ontsnappen aan je gevangenschap en de vele smalle gangen van het appartementencomplex. Je wordt blootgesteld aan traumatische beelden; Paspoppen die plotseling verschijnen waar er voorheen geen waren, deuren waar je net doorheen bent gelopen worden vervangen door gloednieuwe gangen, kamers die veranderen als je er weer naartoe gaat en dergelijke – en er is gewoon iets heel engs aan starende etalagepoppen die altijd hun ogen op je gericht hebben, waar je ook bent.

Dit eerste spel is waarschijnlijk het engste van allemaal, en vanaf daar gaat het echt bergafwaarts. Daar kom ik zo op terug. Wat de spellen gemeen hebben, is echter dat ze allemaal donkere en gruwelijke verhalen bevatten, en ze laten Samuel steeds meer in de war achter terwijl hij de headset neerlegt en terugkeert naar de realiteit in zijn appartement. Tegelijkertijd beginnen de grenzen tussen games en de echte wereld te vervagen en begint de kunstmatige intelligentie die Samuel in zijn leven heeft toegelaten hem steeds meer te manipuleren – ik wil niet te veel verklappen, maar het is best goed geschreven en spannend.

Zoals gezegd is het eerste spel dat je test waarschijnlijk het beste, en dat komt omdat het zich richt op echte horror en (simpele) puzzeloplossing. Alles begint uit elkaar te vallen in de andere games, waar actie-elementen worden geïntroduceerd en er steeds meer vijanden bestreden moeten worden als je een kans wilt maken om te overleven. De gevechten zijn zeker niet het sterkste punt van het spel – om het zacht uit te drukken! Sterker nog, ze zijn zo slecht dat ze de rest van het spel over de rand trekken en dat is echt jammer. Laat me het uitleggen.

Het gevechtssysteem is zo onnauwkeurig, onhandig en vol fouten dat ik de controller meerdere keren bijna op de grond gooide uit frustratie. De vijanden zijn erg sterk en kunnen soms talrijk zijn – en de baasgevechten zijn nog erger. Ik heb bijvoorbeeld ongeveer 2 uur aan de eerste baas gewerkt omdat ik constant viel en aan stukken werd getrokken. Het ergste was dat de hitdetectie op de bazen soms duidelijk niet werkte, omdat je schoten er recht doorheen vlogen en je in plaats daarvan in je mond werd geraakt - en het aantal seconden dat het kostte om je wapen te laden waren seconden die je duidelijk niet had, dus verloor ik keer op keer omdat de hitdetectie niet werkte. Echt frustrerend.

Ik merkte ook dat de kunstmatige intelligentie van de NPC's simpelweg uitvalt en stopt met werken, waardoor de vijanden in cirkels rennen of de omgeving in totdat jij ze aanvalt, waarna ze uit hun ongelukkige cirkel stappen en jij ze in plaats daarvan krijgt. Het slimme is om ze gewoon niet aan te vallen, maar dat is niet het punt en het haalt wat van de spanning van het spel weg.

Je zult ook verschillende grafische fouten ervaren die je niet zou verwachten van een spel in 2025, zoals vijandelijke armen die in muren verdwijnen en er is af en toe zware screen tearing, waarbij het lijkt alsof de bovenkant van het scherm iets zijdelings is verschoven ten opzichte van de rest van het scherm. Er zijn nog verschillende andere ruwe kanten en dat zorgt ervoor dat het spel er wat onverzorgd en ruw uitziet – en het lijkt bijna alsof de ontwikkelaars zich te veel hebben aangepakt – wat een ambitieus project is voor een kleinere ontwikkelaar als Pulsatrix Studio. Positief is dat de graphics op veel plekken erg sfeervol en prachtig zijn en de hele setting erg eng kan zijn.

A.I.L.A. is gebaseerd op een heel spannend idee en ik zou het ruwe technische aspect kunnen vergeven als het gevechtssysteem in de disc zat. Dat doet het niet, en het trekt het spel echt naar beneden – en dat is echt jammer. Het spel is op zijn sterkst wanneer je rondloopt in de donkere en sfeervolle omgevingen, puzzels oplost en wordt blootgesteld aan gruwelijke en groteske taferelen. Zodra vijanden worden geïntroduceerd, en daarmee de gevechten, valt het geheel gewoon uit elkaar.

Ik wou dat ik A.I.L.A. kon aanbevelen, want het is echt een spannend spel met potentie, maar dat kan ik niet. Het is lang geleden dat ik zo erg heb ervaren dat één enkel deel van een spel vrijwel alles over de rand kan tillen, maar dat is helaas het geval met het gevechtssysteem in A.I.L.A. - zo slecht is het.