Virtual Boy op Switch/Switch 2

Sinds het Virtual Console-concept op de Wii werd gelanceerd, vragen mensen om de kans om Virtual Boy te spelen, en de vraag bleef bestaan, zelfs tijdens de Wii U- en Switch-periodes. De waarheid is echter dat dit geen geheel eenvoudige kwestie is om op te lossen. Virtual Boy was eigenlijk maar goed in één ding, en dat waren driedimensionale graphics.

En Nintendo, zoals altijd getrouw, zorgde er natuurlijk voor dat dit maximaal werd benut. Dit betekent dat de spellen vaak 3D-mogelijkheden vereisen om überhaupt te functioneren. Zelfs een platformspel als Wario Land heeft obstakels die in en uit het beeld zwaaien, die vrijwel onmogelijk te vermijden worden als je het 3D-effect weglaat. Misschien is dit ook de reden dat het zo lang heeft geduurd voordat Nintendo Virtual Boy-ondersteuning aan zijn consoles toevoegde.

Nintendo laat ons Europeanen dit voor het eerst ervaren. Hebben we iets gemist?

Nu is het eindelijk gearriveerd, en zoals je begrijpt, zijn er speciale oplossingen nodig om het te laten werken. De originele Virtual Boy (waar je meer over kunt lezen in ons uitgebreide artikel) bestond uit een standaard gemonteerde headset die enigszins deed denken aan de toeristenverrekijkers die vaak in hoge gebouwen en vergelijkbare locaties te vinden zijn. Het had ook ingebouwde schermen. Hier heeft Nintendo gekozen voor een goedkopere oplossing, en de Virtual Boy die ze verkopen (er is ook een aanzienlijk goedkopere kartonnen versie) via de My Nintendo Store is eigenlijk gewoon een lege huls.

Hij heeft geen eigen controller (daarover later meer) en bevat geen elektronica. Het ogenschijnlijk identieke apparaat heeft nog steeds alle sockets en bedieningselementen - ze zijn alleen voor decoratie en dienen niet. In plaats daarvan is het idee dat je de bovenkant van dit apparaat opent en je Switch of Switch 2-scherm insteekt (voor het eerste is simpel een vervanging van een vastgeschroefde houder), die dan fungeert als je Virtual Boy. De iconische rode graphics van het apparaat – de Virtual Boy had maar één kleur – komen voort uit de gekleurde bril waar je doorheen kijkt.

Het apparaat is in wezen identiek aan het origineel.

Ik heb het geluk zelf een Virtual Boy te bezitten en heb ze naast elkaar vergeleken. Ik kan melden dat ze zo op elkaar lijken dat ik ze niet uit elkaar kan houden, behalve door ze om te draaien en naar de onderkant te kijken. Het is echt een bijna perfecte replica die Nintendo aanbiedt, met details zoals die vreemde zwarte rubberen hoezen aan de zijkanten en die half kapotte standaard die je nooit op de juiste hoogte krijgt. Het enige mogelijke verschil is dat ik denk dat het nieuwe apparaat een iets minder warme rode tint heeft vergeleken met het origineel.

Virtual Boy spelen is nog steeds een licht surrealistische ervaring. De 3D-effecten zijn zelfs vandaag de dag nog erg goed en zijn anders dan alles wat je buiten de wereld van VR of moderne 3D-brillen kunt ervaren. Hier kun je het 3D-effect aanpassen met software in plaats van hardware, wat uitstekend werkt, zelfs voor mij, die brekingsfouten heeft en een bril draagt. De softcover is hier zelfs beter dan op het originele apparaat (mogelijk omdat het oude materiaal wat is uitgehard) en sluit op een manier die licht effectief buiten houdt.

Details zoals sockets en soortgelijke items zijn inbegrepen, maar kunnen niet worden gebruikt.

Maar waar ik ook in huis zit, het is moeilijk om een plek te vinden die goede ergonomie biedt. Dit was een probleem met het origineel en het blijft een last. Je moet voorzichtig je hoofd naar voren duwen om het dichtbij te houden, wat oncomfortabel is voor je nek, en omdat het niet mogelijk is om het apparaat goed op of neer te zetten, is er een groot risico dat je stoelen en tafels niet precies de hoogte bieden die nodig is om comfortabel te spelen.

Het origineel werd gespeeld met een vrij unieke controller die op veel vlakken zijn tijd vooruit was, met duidelijke grips, dubbele bediening en triggerknoppen. Het zou fenomenaal zijn geweest als Nintendo ook de optie had aangeboden om ermee te spelen, maar dat is momenteel niet iets wat ze aanbieden (hoewel ze het misschien heroverwegen als deze Virtual Boy-oplossing erg populair wordt). Gelukkig werkt het vervangen door analoge sticks in de meeste games heel goed, en ik zou zelfs zeggen dat het beter werkt in een spel als Red Alarm, terwijl ik vind dat Teleroboxer wat grilliger wordt.

Helaas een ergonomische nachtmerrie.

Zoals eerder krijg ik echter wat kramp in mijn armen van te lang met de armen voor het apparaat liggen. Het is geen goede positie, maar eigenlijk de beste, want de controller op je schoot betekent dat je nog verder naar voren moet leunen om in de Virtual Boy te kijken. Natuurlijk kan ik dit bijna identieke apparaat hier niet de schuld van geven, want het is een ontwerpfout uit 1995. Toch biedt Switch een oplossing. Ik merk dat spelen met een Joy-Con in elke hand en mijn armen ontspannen langs mijn zij betekent dat ik voor het eerst in meer dan 30 jaar geen pijn krijg in mijn armen en schouders van gamen met dit apparaat.

Zelfs mijn ogen zijn iets gelukkiger. De boze rode graphics deden altijd mijn ogen tranen en konden me hoofdpijn bezorgen als ik een uur Virtual Boy speelde. Deze oplossing emuleert de graphics en, zoals gezegd, gebruikt rood glas voor de kleur, wat niet op dezelfde manier vermoeiend is voor de ogen (hoewel het na het spelen nog steeds voelt alsof je het licht aandoet in een donkere kamer) als wanneer de felrode diodes de ogen bombarderen met het echte apparaat.

Er zijn al verschillende echt goede games beschikbaar, en er komen er meer aan.

De geluidskwaliteit wordt uiteraard enigszins aangetast doordat de Switch-units in een klein rood plastic doosje zitten (ook al zitten er smalle openingen aan de onderkant), maar het is niet zo dat het originele apparaat het toppunt van hi-fi was qua geluid, en de aanzienlijk competentievere speakers compenseren dit heel goed.

Dus... Moet je er een van deze kopen (of de goedkopere kartonnen versie)? Er zijn twee antwoorden. Als je geen fan bent van retrogames, niet zo geïnteresseerd in virtual reality, en vindt dat gamen een ontspannen en gezellige aangelegenheid moet zijn, dan is dit zeker niet iets om te overwegen. Er is een goede reden waarom Virtual Boy Nintendo's grootste flop ooit werd. Na slechts een uur zijn je ogen moe en doen je schouders pijn, en er zijn betere games dan deze voor andere formaten op Switch Online + Expansion Pack.

Maar als je geïnteresseerd bent in gamegeschiedenis en van Nintendo houdt, kan ik het toch aanraden. Het is lastig om te spelen, moeilijk om de ergonomie goed te krijgen en ongelooflijk primitief – maar er zijn hier een aantal geweldige spellen te ontdekken. Telerobox en Wario Land zijn allebei erg vermakelijk en zeker de prijs van ten minste de cartridge-unit waard. Bovendien is er niets dat lijkt op deze vreemde en op veel manieren legendarische ervaring, waar veel mensen meningen over hebben maar weinigen daadwerkelijk hebben geprobeerd. Bovendien is het een behoorlijk gaaf stuk om in je game-plank te hebben.