Undertone

Als mijn lieve vriendin en ik horrorfilms kijken – en we hebben er de afgelopen tien jaar talloze samen gekeken – houdt ze altijd een dekbed over haar ogen als de spanning te groot wordt, terwijl ik altijd mijn oren bedek. Er zit niet veel diep gedachte achter, behalve dat mijn instinct lang geleden inzag dat het een slimmere manier was om de ballon van spanning te doorprikken, waardoor enge scènes tot barsten worden opgeblazen.

Het is dan ook begrijpelijk dat A24, in samenwerking met debuterend regisseur Ian Tuason, een horrorfilm heeft gemaakt waarin het geluidslandschap sterk centraal staat. Undertone werd gemaakt voor slechts $500.000, en dat komt grotendeels doordat de basismechanismen van de film allemaal geluid als centraal centraal punt gebruiken, net als Paranormal Activity.

Het uitgangspunt is ook op maat gemaakt voor deze opzet. Evy, gespeeld door Nina Kiri, zorgt voor haar stervende moeder, die blijkbaar niet lang meer heeft, maar in haar intens religieuze huis voelt ze zich niet bepaald op haar gemak en brengt ze de tijd door met het opnemen en onderzoeken van een podcast genaamd "Undertone ", die in authentieke true crime-stijl gaat over griezelige audiobestanden en speculeert of er meer is tussen hemel en aarde. De sfeer wordt meteen intenser wanneer ze tien mysterieuze audiobestanden ontvangen, die de ruggengraat van de film vormen, terwijl de bestanden zelf steeds vreemder worden en Evy vreemde gebeurtenissen begint te ervaren in het rustige huis van haar moeder.

Zo ontvouwt Undertone, en afgezien van Evy zelf en haar moeder (gespeeld door Michèle Duque), zijn er geen andere acteurs die fysiek in deze film verschijnen. We horen de stem van haar podcastco-host Justin (ingesproken door Adam DiMarco) en de mysterieuze audiobestanden, maar Undertone is, net als Paranormal Activity, bewust intiem, beperkt, teruggebracht tot het absolute minimum. In tegenstelling tot Paranormal Activity houdt Tuason zich echter niet aan het found-footage-genre, maar is het juist briljant gefilmd, met prachtige, eenvoudige pannen en een camera die net iets langer blijft hangen, een stijl die zo vaak voorkomt bij jongere horrorregisseurs, van Damian McCarthy tot Jordan Peele.

Undertone is prachtig in elkaar gezet, daar bestaat geen twijfel over, en het is zelfs goed geacteerd, vooral door Kiri, die dient als een sterk emotioneel anker in een film die echt op haar geloofwaardigheid staat of valt. Het geluidsontwerp zelf is ook goed geproduceerd, baszwaar en krachtig, en samen vormt het een solide narratief kader waarop de rest van de film kan steunen.

Het moet echter gezegd worden dat Undertone geen film is die zich opent in de conventionele zin. Het is in de zogenaamde "negatieve ruimte" – de lege ruimtes, als je wilt – dat de griezeligheid en spanning ontstaan, en niet zozeer in de vorm van daadwerkelijke visuele setpieces, zelfs niet tegen het einde van de film, want het blijft trouw aan zijn "audio-first" strategie en wijkt daar slechts zelden vanaf.

Toch zou men ook kunnen stellen dat bepaalde, minder bevredigende horrorfilms hun griezelige elementen te snel en te vaak overbelichten, en dat is zeker niet het geval bij Undertone. Het eindresultaat toont een regisseur die deze zeer basale technieken goed beheerst, en hoewel het volgens die maatstaven een succes is, zal het interessant zijn om te zien hoe Tuason wat meer middelen inzet om scenario's te construeren met een paar extra "bewegende onderdelen", om het zo te zeggen.