Remarkably Bright Creatures

Remarkably Bright Creatures is op Netflix verschenen. We weten inmiddels uit ervaring dat de kwaliteit van Netflix-films sterk varieert. Er worden een paar echt goede uitgebracht, maar de meeste raken verstrikt in het moeras van middelmatige fastfoodproducties. Ik wist niets van Remarkably Bright Creatures totdat ik zag dat het uitgebracht zou worden. Wat aanvankelijk mijn nieuwsgierigheid wekte, waren de goede recensies en de interessante cast. Sally Field is een veteraan, en Lewis Pullman (griezelig veel lijkt op zijn vader Bill) is uitgegroeid tot een rijzende ster geworden.

Misschien had ik als schrijver beter bekend moeten zijn met het boek, dat volgens mij erg goed verkocht is. Goed. Natuurlijk kan ik niet met elk boek bekend zijn alleen omdat het mijn branche is, en het is mogelijk dat ik erover heb gelezen, maar het is niet echt het soort boek waar ik normaal gesproken door aangetrokken word. Olivia Newman is verantwoordelijk voor zowel het scenario als de regie; ze regisseerde ook de verfilming van Where the Crayfish Sing.

Samenvatting:
Door onwaarschijnlijke banden die tijdens nachtdiensten in een lokaal aquarium ontstaan, leert Tova, een bejaarde weduwe, van een levensveranderende ontdekking die haar misschien weer vreugde en verwondering zal brengen.

Het is een vrij typische plot voor deze mix van feelgood en drama. Het verhaal volgt een zeer betrapt patroon, net als de plotwendingen. Klinkt dat negatief? Niet per se. Remarkably Bright Creatures is een stijlvolle productie. Het script is goed geschreven, het acteerwerk is voortreffelijk en het emotionele bereik wordt vakkundig behandeld, ook al kun je wel raden wat er gaat gebeuren. De laatste wending is simpel maar slim geplant.

Een leuke voetnoot: het hoofdpersonage heet Tova. Andere Zweeds klinkende namen komen ook voor. Ze heeft veel Dala-paarden (Dala-paarden, wat helemaal niet geforceerd klinkt). Misschien heb ik het gemist, maar ik kan me niet herinneren dat de film enige verklaring bood voor deze Zweedse accenten; echter, de auteur, Shelby Van Pelt, heeft Tova blijkbaar gebaseerd op haar Zweedse grootmoeder. Dus nu weet je het.

Ook heb ik het internet afgestruind zonder informatie te vinden, maar is dat niet David Harbour die een korte cameo maakt als de bebaarde, dronken man in de bar?

High-five, schoonmaakster!

Remarkably Bright Creatures is een prachtige film. Een film die misschien nodig is om wat licht te werpen te midden van alle duisternis die zich in de wereld afspeelt. Het is prachtig, verdrietig, vermakelijk en levensbevestigend tegelijk. Je voelt een zachte klop op je schouder en een gedachte wordt in je hoofd geplant: "Vergeet niet de mensen en alle mooie dingen om je heen te waarderen."

Je weet precies wat ik bedoel. Het suddert voort; Er is natuurlijk geen echte scherpte om over te spreken, maar je wordt meegezogen door de personages en de sfeer die wisselt tussen gezelligheid en de behoefte om je keel te schrapen om de brok tranen uit je keel te krijgen.

Maar. Ik moet toegeven. Wanneer de film opent met de octopus Marcellus, wiens gedachten we volgen via een voice-over van Alfred Molina (niets mis met hem, ik hou van die man), word ik wat sceptisch en denk; "Nee, godverdomme, niet weer zo'n zoete Finding Neverland-ding."

Het gaat voorbij. Niet de voice-over. Dat blijft je de hele film bij. Maar mijn scepsis neemt af. Omdat het werkt. Ik geef me over. Hij is verdomd charmant, die CGI-octopus Marcellus. Als je een prachtige film wilt zien die het hart raakt, zoek dan niet verder. Rare Wise Cretures is misschien wel iets voor jou. Of whisky.