Pressure

Ik word blij als ik Brendan Fraser zie. Ik ben dol op de acteur sinds ik The Mummy in de bioscoop zag toen ik twaalf was, en ik heb altijd gevonden dat hij fantastische charisma op het scherm heeft en dat hij ook echt kan acteren. Zijn terugkeer naar het grote scherm is langverwacht, en zijn optreden in de trieste maar enigszins overgeschatte The Whale was eigenlijk behoorlijk briljant. Maar deze recensie gaat niet over zijn acteercarrière; het gaat over een nieuw drama uit de Tweede Wereldoorlog, dit keer vanuit een meteorologisch perspectief.

Ik wilde schrijven dat het 's werelds eerste meteoroloogdrama is, maar we hebben wel Gore Verbinski's The Weather Man onder leiding van Nicolas Cage en zeker nog een aantal anderen. Het is een beroep dat wel een goed woord kan gebruiken, aangezien de meeste mensen geloven dat hun werk alleen bestaat uit het likken van hun vinger, die naar de lucht houden en raden of het gaat regenen, hagelen of een storm zal waaien. Het is echter niet zo simpel.

Pressure, samengevat in enkele zinnen: "In de laatste uren voor D-Day in 1944 hangt het lot van de vrije wereld aan een zijden draadje. Generaal Dwight D. Eisenhower (Brendan Fraser) en kapitein James Stagg (Andrew Scott) staan voor een moeilijke, noodlottige keuze - de enorme Operatie Overlord lanceren, of het risico lopen de oorlog volledig te verliezen. Stagg is de hoofdmeteoroloog van de RAF, en wanneer hij een kritische voorspelling geeft van stormachtig weer boven het Kanaal, ontstaat er een gespannen conflict met de geallieerde leiders – moet de invasie worden uitgesteld?"

Eisenhower voelt de spanning in Pressure.

Geeft dat je een kick of klinkt de hoek saai? Voor mij springt het eruit, en ik hou van WOII-drama's, dus het was bijna vanzelfsprekend dat ik het zou kijken. Anthony Maras is de regisseur en maakte zijn speelfilmdebuut in 2018 met Hotel Mumbai, met Dev Patel in de hoofdrol, waarbij ook die film gebaseerd was op echte gebeurtenissen.

In Pressure levert Fraser een voortreffelijke prestatie als Eisenhower, die het laatste woord heeft over de vraag of hij doorgaat met D-Day, waarbij alles afhangt (iets wat misschien niemand had voorzien, of waar het publiek niet eens aan had gedacht) of het weer het toelaat. Het zijn de kleinste details die echt doorslaggevend blijken, en Irving Krick, gespeeld door Chris Messina, voelt zich klein gemaakt wanneer zijn meteorologische expertise, die bijna uitsluitend op historische gegevens steunt, wordt betwijfeld door de hoofdmeteoroloog van de RAF, Staff, gespeeld door Andrew Scott. Hij staat erop dat ze actuele weersgegevens uit vrijwel elke hoek van de wereld moeten verzamelen om een diepgaande analyse uit te voeren van precies hoe de wind rond Normandië waait, om te bepalen of een landing überhaupt haalbaar is of een pure zelfmoordmissie voordat er ook maar één schot is gelost.

Iedereen die ooit een presentatie in een klaslokaal heeft gegeven, weet hoe dit voelt.

Soms is Scott voortreffelijk, soms wat houterig, maar in Pressure doet hij het prima. Staff krijgt onverwachte hulp van Kay, gespeeld door Kerry Condon, die Eisenhowers secretaresse is, en hier hebben we het enige prominente vrouwelijke personage van de film, wat op zich nauwelijks verrassend is. Deze kamers waren gereserveerd voor mannen, evenals grote delen van de oorlogsmachine.

Pressure is relatief kort (100 minuten), maar ik denk dat de lengte in zijn voordeel werkt. Als de spanning stijgt, is het heel effectief. Bijvoorbeeld, tegen het einde, terwijl de klok aftikt naar een beslissing, krijgen we de klassieke montage van bezorgde gezichten en spannende muziek te zien. Hetzelfde geldt voor de paar oorlogsscènes die wel voorkomen, die echt goed zijn gedaan. Ik had echter graag wat meer achtergrond en inzicht willen in de openings- en noodlottige trainingsmissie, Operatie Tiger, die blijkbaar uitmondde in een bloedbad. Het is een erg spannende en goed geschreven proloog, maar ik had graag gezien dat het verder was uitgewerkt en in meer detail werd uitgelegd.

Er zijn passages waarin het tempo vertraagt en op een gegeven moment neemt mijn interesse iets af. Toch is de film er over het algemeen in geslaagd echte spanning rond het weer te creëren, een onderwerp dat mij fascineert en dat zoveel ruimte inneemt in alledaagse gesprekken. De acteerprestaties en dialogen tillen het naar een hoger niveau en ik hou ook van het emotionele aspect dat, zonder te veel te verklappen, draait om Staggs privéleven, waar hij zijn gevoelens en angsten op bijna bovennatuurlijke wijze onderdrukt om data te leveren die duizenden levens kunnen redden en beslissend kunnen zijn voor de opmars van de geallieerden. Het is prachtig en triest. Pressure is verre van de beste WOII-film die ik heb gezien, maar het biedt een interessant perspectief en is echt goed gemaakt.