Air

Het gaat langzaam voor schoenenretailer Nike nu Air van start gaat: het marketingteam worstelt met zijn lauwe joggingketen, terwijl concurrenten als Adidas en Converse grote basketbalnamen en grote basketbaldollars binnenharken. Maar schoenenverkoper en basketbalgoeroe Sonny Vaccaro (gespeeld door Matt Damon) is niet tevreden met middelmatigheid - hij wil Michael Jordan zelf aanwerven voor de Nike-familie en het hele budget investeren in de jonge maar veelbelovende ster. De kans dat de toen 18-jarige Jordan een contract tekent bij het falende schoenenbedrijf is echter klein en Vaccaro wordt gedwongen om buiten de gebaande paden te denken om dat beetje extra te vinden dat zijn concurrenten missen. Wat dat ook moge zijn.

De terugkeer van Ben Affleck naar de regisseursstoel begint met een nostalgische flashback naar de vrolijke en kleurrijke jaren 80 om een contrast te vormen met het grijze en ongemotiveerde kantoorlandschap van Nike. Jason Bateman's hoofd marketing, Ben Affleck's CEO, Chris Tucker's image manager en Matt Damon's smuffy basketbalgenie hebben allemaal schijnbaar verschillende visies op de toekomst van Nike, maar ze staan op hetzelfde kruispunt: is het de moeite waard om groot in te zetten en grote verliezen te riskeren, of moeten ze op veilig blijven spelen en het hoofd boven water houden? Natuurlijk kennen degenen onder ons die zijn opgegroeid met het succesverhaal van Michael Jordan de waarheid al, maar Air draait verrassend genoeg niet per se om Jordan; integendeel, het legt een vlijmscherpe focus op de personages die snel worden vergeten wanneer succesverhalen in de geschiedenisboeken worden geschreven, het is een film over het zweterige werk achter de schermen en het is af en toe nagelbijtend om te zien hoe de deal met Jordan tot stand is gekomen.

Air is een sportfilm die niet echt veel focust op de sport zelf, maar toch die vurige vechtlust heeft en wat dat betreft doet denken aan Moneyball; je hoeft niet van basketbal te houden om Air leuk te vinden. Er is ook een beetje Jerry McGuire in de mix gegooid, in termen van de energie van de film. Het script is misschien niet zo scherp als Moneyball, omdat veel van de klassiek over-the-top dialogen uit dat soort films herkenbaar zijn, en die Hollywood-sentimentaliteit is er zeker - maar de dynamiek tussen de personages, de vakkundig opgebouwde spanning en het briljante verteltempo maken Air een strak en furieus vermakelijk verhaal over de revolutionaire reclamecampagne van Nike dat de kijker van het eerste tot het laatste shot vangt. Ik vind het vooral leuk hoe de kunst van de retorica een grote maar stille rol speelt in de riskante rekrutering van de basketbalster. Het is menselijk en optimistisch - ook al had de film eigenlijk wat meer bite mogen hebben.

Over het algemeen is Air een warme en opbeurende biopic over het vertrouwen op je darmen in de donkerste tijden. Het kan niet gemakkelijk zijn om een spannende film over schoenenverkoop te maken, omdat het heel moeilijk is om niet te wroeten voor de strijd van de jongens van middelbare leeftijd om de Jordan-deal te winnen. Nu Affleck de Bat-mantel heeft opgehangen, zou hij het in de toekomst veel meer bij dit soort films moeten houden.