Asteroid City

Wanneer je het theater binnenkomt en plaatsneemt voor een Wes Anderson-film, weet je wat je krijgt. Ondanks dat die vreselijke AI-gegenereerde films in "Wes Anderson's stijl" enorme oversimplificaties zijn, bevatten ze een beetje waarheid in het feit dat Anderson's films bekend staan om hun staande hoeveelheid tussen de meeste films die je vandaag zult zien. Zelfs onder andere regisseurs die bekend staan om verschillende stijlen, zijn Anderson's cinematografie, kleurgebruik en ongelooflijk eigenzinnige dialogen kenmerken die zo integraal en uniek zijn dat zijn films op geen enkele manier hetzelfde zouden zijn zonder hen.

Asteroid City bevat al het bovenstaande en meer, en stuurt ons net op tijd naar de titelstad om de resultaten van de meest extreme wetenschapsbeurs in heel Amerika te zien, door het uiterlijk van de dingen. Een death ray, jetpack en meer ongelooflijke apparaten zijn allemaal gemaakt door kinderen in hun vroege tot midden tienerjaren in de jaren 1950. En toch richt Asteroid City zich op zoveel meer dan alleen deze ene gebeurtenis. Dit is de reden waarom onze personages bij elkaar worden gebracht, maar wat hen in de loop van de looptijd bindt, gaat verder dan dat. Verdriet, liefde en natuurlijk de UFO die vroeg arriveert, dienen allemaal om deze vreemde en vreemde gemeenschap te vormen die meer van omstandigheden dan van iets anders is gemaakt.

Hoewel er misschien geen topfactuur in de callsheet stond voor het filmen van Asteroid City, zijn onze hoofdrolspelers Jason Schwartzman en Scarlett Johansson, die beide geweldige prestaties leveren. Schwartzman boeit vooral op een manier die ik nog niet eerder van de acteur heb gezien, waardoor de film een centrale figuur krijgt die zowel afstandelijk als leesbaar is, een personage dat soms kan verwarren en toch extreem echt en vaak sympathiek blijft. Zoals gewoonlijk maakt Anderson veel gebruik van zijn gestapelde cast, met veel opvallende nevenpersonages die allemaal ongelooflijk goed samenwerken. Je wilt meer van elk van hen in plaats van het gevoel te hebben dat Asteroid City zelf overbevolkt raakt. De motelmanager van Steve Carrell was een persoonlijke favoriet.

Andersons kleurgebruik in Asteroid City geeft het nep-miniatuurstadje zo'n levendige en levendige sfeer die prachtig contrasteert met het verder dorre woestijnlandschap. Alles, van de kleding van de personages tot het decorontwerp, neemt je mee naar een veel helderdere en hoopvollere wereld dan de onze. Asteroid City blijft een overwegend lichte film, zelfs met wat zwaarder materiaal om mee om te gaan, zoals de dood van de vrouw van Schwartzmans personage, iets waarover hij zijn kinderen niet vermijdt, bijna alsof hij het publiek ook niet wil informeren, om hen een verder vrolijke tocht door de woestijn te geven. Andersons kenmerkende komedie schittert helder in Asteroid City, en had om de paar minuten een vol theater dat lachte.

Als je Asteroid City volledig blind wilt ingaan, raad ik je aan dit is waar je je lezing van deze recensie eindigt. Weet dat Asteroid City een van Andersons beste werk is en laat zien dat de regisseur nieuwe en gedurfde uitdagingen aangaat, zelfs met behoud van een consistente stellaire kwaliteit. Om de film echter in zijn geheel te bespreken, moeten er enkele spoilers in deze review zijn opgenomen. U bent gewaarschuwd.

Asteroid City is niet wat ik had verwacht. Zoals je in de eerste minuut zult zien, is het eigenlijk het verhaal van een toneelstuk genaamd Asteroid City, waarvan we in zijn geheel zien met af en toe een overstap naar zwart-wit, waar we meer te horen krijgen over de achtergrond van het stuk, de makers en de acteurs die de personages spelen die we op het scherm zien. Dit was in het begin een beetje schokkend, maar het speelde prachtig in het verhaal dat Asteroid City, dat niet echt over de stad gaat, of de wetenschapsbeurs, of zelfs het buitenaardse wezen, eigenlijk. Door af en toe weg te springen van onze levendige wereld van kleur, kan Anderson het beste de grotere thema's aanpakken die hij wil behandelen en met groot effect. Eén scène in het bijzonder tegen het einde van de film ziet Schwartzmans personage het stuk verlaten, op zoek naar duidelijkheid over de betekenis van zijn personage en Asteroid City als geheel. Ik zal de uitkomst niet bederven, maar voor mij was die scène alleen al de prijs van het ticket waard.

Asteroid City laat je het theater verlaten met meer vragen dan je had toen je binnenkwam. Het is een film die het waard is om over te praten, terwijl zoveel films onze herinneringen achterlaten op het moment dat we onze stoelen verlaten. Ik had wel wat problemen met de pacing, want vanwege het speelformaat hebben we voor elke groep nieuwe scènes een introkaart, wat de ervaring enigszins bederft en de structuur van de film voor het grootste deel nogal voorspelbaar maakt. Over het algemeen laat Asteroid City echter zien dat Wes Anderson grote sprongen voorwaarts kan blijven maken, ook al is het niet zijn beste werk ooit.