Bad Cheese

Steamboat Willie is publiek bezit geworden, wat op zich al een vreemd gevoel is. Het duurde natuurlijk niet lang voordat opportunisten over de hele wereld, gewapend met filmcamera's en veel te veel vrije tijd, zich op het materiaal stortten en een reeks dubieuze horrorfilms produceerden met titels als Screamboat en Mickey's Mouse Trap, waarin Mickey Mouse wordt getransformeerd in een soort met messen zwaaiende demon met beugels. We zagen precies dezelfde situatie met Winnie the Pooh een paar jaar geleden, toen de honingminnende teddybeer werd omgetoverd tot een seriemoordenaar die door het bos sloop met moord in zijn ogen. Ik zeg niet dat de wereld verging, maar het voelde zeker alsof de mensheid een paar misstappen had gemaakt...

En nu zijn we hier weer, maar deze keer gaat het niet om een film maar om een spel - Bad Cheese - wat in feite een andere interpretatie is van Steamboat Willie, net zo goed een knock-off als zijn met bloed bespatte neven op het witte doek.

Schattig jongetje? Enge spinnen in de keuken? Dubbel check dat!

Wat me aantrok in het spelen van Bad Cheese was de esthetiek. Die oude "rubberen slang"-stijl waarbij de personages eruitzien alsof hun armen en benen zijn gemaakt van te gaar gekookte spaghetti en de hele animatie zwaait als een jazzband op een buiger. Het kan absoluut heerlijk zijn als het goed wordt gedaan. En hier, in Bad Cheese, worden momenten van werkelijk schokkende esthetiek afgewisseld met delen die zo weerzinwekkend zijn dat je zin hebt om het scherm met bleekmiddel te schrobben.

De ontwikkelaar, een eenzame krijger genaamd Simon Lukasik, heeft ook delen ingevoegd waar de stijl verandert en verandert in wat ik zou omschrijven als hersenrot smurrie, weet je, die visuele puinhoop die aanvoelt alsof hij uit de donkerste TikTok-kelders is gehaald. Het punt is dat het eng moet zijn, maar het resultaat is dat je daar meestal gewoon zit te denken: "Oh, oké?" Want ja, Bad Cheese is een horrorspel, maar een horrorspel dat er totaal niet in slaagt eng te zijn.

Het kostte me minder dan twee uur om het spel uit te spelen, en ik was precies nul keer bang. Ik was echter depressief, want de plot is echt tragisch. Je bestuurt een klein Mickey Mouse -achtig kind dat alleen is met zijn vader terwijl zijn moeder weg is. Ze stuurt per brief instructies over kleine klusjes die gedaan moeten worden: maak de keuken schoon, die bezaaid is met bierflesjes en boze spinnen, was de kleren en houd de boel netjes zodat papa niet ontploft. En dit is geen eervolle vaderfiguur, hij is een echte die elk moment zijn leren riem tevoorschijn kan halen en de onderrug van de jongen kan geselen. Een donker, bijna claustrofobisch thema, absoluut, maar eng? Nee. Nogal tragisch en onaangenaam op een sociaal realistische manier.

Het is een pikzwart avontuur, en helaas niet erg leuk.

En wat doe je op het gebied van gameplay? Nou, je zuigt afval op, mept spinnen met een vliegenmepper en schiet sokken op de waslijn met iets dat het best kan worden omschreven als een sokkenkanon. Op papier is er afwisseling, maar in de praktijk voelt het allemaal ongeveer net zo leuk als het schoonmaken van de dakgoten. Laten we het niet eens hebben over de baasgevechten. Ze zitten verstopt in de hoek van schaamte aan de achterkant, waar geen mens ze ooit zou moeten zien. Het is alsof de game ambities heeft, iets groters wil zijn, maar de ontwikkelaar heeft te hoog gemikt en stuurde zijn kaasboot recht op een ijsberg af.

Wanneer psychedelische, verwrongen gezichten plotseling in mijn gezichtsveld verschijnen in een onhandige poging om me bang te maken, voel ik me vooral verdrietig. Niet bang, alleen verdrietig. Want het had iets interessants kunnen zijn als Lukasik het had aangedurfd om meer met het thema te werken, met het verdriet, met de constante angst van het kind voor de woede-uitbarstingen van zijn vader. Er was een lef om te verkennen, maar in plaats daarvan krijgen we slappe jump scares die niemand voor de gek houden. Het is jammer, want het spel is soms erg leuk, maar wordt op geen enkel moment iets meer. Daarom kan ik Bad Cheese niet met een goed geweten aan iemand aanbevelen, behalve misschien voor een snelle blik op de esthetiek. En eerlijk gezegd, in dat geval is het genoeg om een paar foto's te googelen. De rest kun je achterlaten, net als een stukje beschimmelde kaas achter in de koelkast.