Common Side Effects

Wanneer hogere machten lucht krijgen van het bestaan van een zeldzame schimmel die alle ziekten kan genezen en zelfs de doden kan opwekken, verschuift het machtsevenwicht in de wereld. Te midden van deze grote farmaceutische puinhoop vinden we paddenstoelenexpert Marshall en middelbare schoolliefde Frances, die samen moeten uitzoeken of de wereld klaar is voor het wondermiddel terwijl ze de DEA, huurmoordenaars en gekke mycologen ontwijken.

Op papier klinkt het alsof het uitgangspunt zou hebben gewerkt in live-action-formaat, maar in geanimeerde vorm is het eigenzinnige kleine juweeltje voor volwassenen van Adult Swim echt verheven tot onvoorstelbare hoogten. Na de seizoensfinale van zondag kan ik ook zeggen dat dit een van de meest bekeken shows van het jaar is. De redenen zijn talrijk. Slechts enkele minuten na de pilot is het duidelijk hoe briljant het script is. De dynamiek tussen de personages is natuurlijk en er worden regelmatig scherpe lijnen afgevuurd. Het is humoristisch, maar ook tot nadenken stemmend. Slim. Onverwacht spannend. Elke week wachten op elke aflevering was ondraaglijk, juist omdat zoveel satirisch snoep erin slaagt om in twintig miezerige minuten te worden verpakt, en net als de hebzuchtige ondergeschikten van de show, wil je gewoon meer. Elke aflevering was als het eten van een stuk van de gloeiende wonderpaddenstoel van de show - een genot voor je zintuigen.

Dit is hoe goed het voelt om naar Common Side Effects te kijken...

Voor een gewelddadige samenzweerderige thriller over hebzuchtige farmaceutische bedrijven is Common Side Effects een hit vanwege hoe vreemd menselijk het is. Te midden van alle moorden en griezelige paddenstoelentrips is er ook een warm, pompend hart dat de personages onweerstaanbaar charmant maakt. Geloofwaardig. Vreemd, op een heel nuchtere manier. Hoewel het personageontwerp een verdeeldheid is geweest onder mijn dierbare collega's, ben ik persoonlijk dol op de unieke stijl van de serie. Het voelt persoonlijk, charismatisch, expressief. Het doet een beetje denken aan YouTube-animator Worthikid in termen van stijl en gezelligheidsfactor, maar de meer surrealistische paddenstoelenhallucinaties verdienen ook een vermelding, waardoor een raadselachtige sfeer ontstaat tijdens de gebeurtenissen in de serie. De hallucinatie van de seizoensfinale alleen al bereikte bijna Amira-niveaus en heeft sindsdien geweigerd me los te laten.

Als er iets negatiefs te zeggen valt over de show, dan is het wel het feit dat het vol zit met min of meer belangrijke personages waar je geen tijd voor hebt om ze op te zetten voor de seizoensfinale, en die misschien belangrijker zijn in het volgende seizoen - of niet. Voor het overige is Common Side Effects echter verslavend geestig en ronduit onweerstaanbaar charmant tegelijk. Het is een verrassend goed geoliede evenwichtsoefening tussen het surrealistische, het pragmatische, het satirische en het menselijke. Nu is het lang wachten op de dosis medicijn van het tweede seizoen...