Disclosure Day

Steven Spielberg is beroemd om veel dingen, en één daarvan is zijn liefde voor aliens. Zijn volgende film na Jaws, Close Encounters of the Third Kind (1977), behandelde het onderwerp UFO-waarnemingen en buitenaardse ontmoetingen met ongebruikelijk realisme en positiviteit. Het liet de B-Movie-clichés varen en nam zichzelf serieus, verwijderde metaforen voor de "ander", het vreemde en onbekende met kwade bedoelingen, en diende als een herinnering aan onze onbeduidendheid in het universum, een oproep tot nederigheid en hopelijk tot eenheid als soort.

Ondanks het succes van Close Encounters, hebben weinig films daarna het onderwerp buitenaards leven vanuit een gegronde invalshoek onderzocht, zonder ze als excuus voor horror of actie te gebruiken, maar ze serieus en waarheidsgetrouw behandeld, ons te laten geloven dat ze echt konden zijn, en de focus op onszelf leggen, het slagen voor een toets over mensheid. Contact van Robert Zemeckis gebaseerd op de roman van Carl Sagan en Arrival van Denis Villeneuve gebaseerd op het verhaal van Ted Chiang zijn de beste voorbeelden, en nu sluit Spielberg zijn eigen kring met Disclosure Day, een van zijn beste en originelere moderne films.

Het eerste om op te merken is dat Disclosure Day precies aanvoelt zoals je zou verwachten van een film van Steven Spielberg en zijn DNA helemaal in zich heeft, van het verhaal en de personages tot de thema's die in de film worden verkend, van de manier waarop de camera constant om de acteurs beweegt of hoe het licht op expressieve wijze wordt gebruikt door cameraman Janusz Kamiński. en natuurlijk nog een meesterwerk en pulserende soundtrack van John Williams. Alles heeft zijn stijl, maar het belangrijkste is dat alle visuele flair samengaat met een solide en origineel verhaal dat je nieuwsgierigheid vanaf het eerste moment prikkelt en niet vertraagt na tweeënhalf uur, waarbij het bij elke stap en wending verbetert.

Disclosure Day volgt voornamelijk twee personages, gespeeld door Emily Blunt en Josh O'Connor. Blunt is een weerverslaggever die onverklaarbare visioenen en flitsen krijgt, en O'Connor wil aan het publiek informatie en dossiers onthullen die bewijzen dat aliens echt zijn en dat het Amerikaanse ministerie van Defensie dat al decennia weet (79 jaar geleden stortte er volgens complotten een UFO beroemd neer in Roswell, wat trouwens ook Spielbergs leeftijd heeft...).

De hele film is een grote achtervolging terwijl overheidsfunctionarissen onder leiding van Colin Firth proberen hen te pakken, waarbij autoachtervolgingsscènes en zelfs een James Bond-achtige stunt met een trein worden gemixt, met gedeeltelijke, ehem, informatievrijlatingen, waardoor je genoeg tijd hebt om je eigen theorieën te vormen en je geest actief te houden naarmate de film vordert. David Koepp balanceert wiskundig elk middel dat hij tot zijn beschikking heeft: mysterie, actie, romantiek, zelfs wat humor, om je te vermaken terwijl het ook grote vragen oproept over de wereld en onszelf: hoe zouden we reageren als de waarheid bekend werd? Zou de wereld een betere plek zijn?

Er zijn interessante verkenningen (al zijn ze misschien wat oppervlakkig) over geloof en de noodzaak van mensen om te geloven, waarbij religie wordt gepresenteerd als een van de belangrijkste obstakels voor de wereld om te weten dat aliens echt bestaan. De film kiest er ook voor het verhaal te kaderen in de context van een naderende Derde Wereldoorlog die griezelig makkelijk te begrijpen is als je hem kijkt (ook al herhaalt het het cliché om Noord-Korea als Hollywoods go-to dreiging voor wereldvrede te gebruiken, zoals de nieuwe Call of Duty), en toont een samenleving in chaos op de rand van instorten. In deze context, zou het bewijzen van het bestaan van buitenaards leven dat ons begrip te boven gaat ons meer verenigd laten voelen?

Op kleinere en meer persoonlijke schaal blijven Spielbergs clichés over jeugdtrauma's uit gebroken gezinnen bestaan en vormen ze een belangrijk onderdeel van de film, hoewel ze, in tegenstelling tot veel van zijn films, hier zijn verdeeld in meerdere kleine doses die niet veel tijd kosten, maar wel de basis vormen voor veel van de personages, waarbij ze verstandig kiezen om te impliceren in plaats van te onthullen, waardoor het voor kijkers makkelijker wordt om contact te maken met de emoties van de personages in plaats van hun ervaringen, en voortbouwt op het idee dat kwaad voortkomt uit een gebrek aan liefde zonder te voor de hand liggend te zijn.

Sterker nog, de gedeelde hoofdrollen van Blunt en O'Connor en de mysteries die Koepps script verborgen houdt (over die twee, maar ook over Firth en Colman Domingo's bijpersonage) zorgen ervoor dat de film universeler aanvoelt, en dat is juist het punt: hoewel het een spannend avontuur is, gaat de film minder over hen en meer over de mensheid. over onszelf, sommige vragen stellen maar andere aan interpretatie overlaten. Dat gezegd hebbende, en zonder iedereen te ondermijnen, is het eerlijk om te zeggen dat Blunt meestal de film op haar schouders draagt met een Oscarwaardige prestatie.

Sommigen, ikzelf inbegrepen, hadden liever minder aandacht voor actie en spektakel gehad en een diepgaandere verkenning van onderwerpen en vragen die slechts kort worden onderzocht, maar uiteindelijk is Disclosure Day een Spielberg-Koepp-film, wat betekent dat hij diepgang moet balanceren met entertainment. Het resultaat is een zomerblockbuster op een manier die weinig regisseurs tegenwoordig doen, zonder te vertrouwen op bestaande IP of die te overladen met actie en humor tot het punt van uitputting.

Het is buitengewoon vermakelijk, bijna als een spionagethriller met grootse actiescènes en onthullingen met sympathieke personages, maar het is goed in balans met zware onderwerpen en een intelligente weigering om alles uit te leggen, waardoor het publiek betrokken raakt en een enorme emotionele lading krijgt.

En voor degenen die fanaticus zijn van ufologie, kunnen ze er zeker van zijn dat Spielberg en Koepp de moed hebben om het onderwerp zeer serieus te nemen zonder het belachelijk te maken of te verhullen met metaforen of dubbele betekenissen. In een tijd waarin complottheorieën onze samenleving willen ruïneren, beschouw ik ufologie nog steeds als de mooiste en gezondste complottentheorieën, omdat het, in tegenstelling tot veel andere complotdenkers die denken alles te weten, onze voeten op de grond zet en ons eraan herinnert dat ons bestaan in dit universum anekdotisch is in het grote geheel.