Echo Valley

Ik ben nogal vocaal geweest in mijn kritiek op de inspanningen van Apple TV+ om speelfilms te maken, waarbij ik opmerkte dat zelfs de immens hoge productiewaarden en de typisch gestapelde cast en filmmakers achter elk project meestal niet genoeg zijn om ze boven de middelmatigheid uit te tillen. De films van de streamer zijn nooit ronduit slechte films, maar vergeleken met de kwaliteit die we verwachten en kennen van de serie, zijn ze meestal niet goed. Het is daarom dat ik het zo verfrissend vind om vandaag over Echo Valley te praten, een film die de opvallende allure en aantrekkingskracht mist van Wolfs, The Gorge, The Fountain of Youth en andere dure actiefilms.

Echo Valley is een drama, een spannend drama zelfs. Het draait om Julianne Moore's hoofdpersonage Kate, een moeder en lerares, die na een reeks ontberingen in het leven op een dieptepunt belandt. Dit zou genoeg zijn voor één persoon om mee om te gaan als je niet ook een verslaafde dochter genaamd Claire zou toevoegen, gespeeld door Sydney Sweeney, die de genegenheid van haar moeder gebruikt om hun relatie te misbruiken, haar mee te slepen in gruwelijke gebeurtenissen uit je nachtmerries, gebeurtenissen die hun kookpunt bereiken wanneer Domhnall Gleeson's wraakzuchtige boef Jackie in het gesprek stapt.

Om een lang verhaal kort te maken, Jackie overtuigt Claire om haar moeder iets te laten doen, zodat hij Kate vervolgens kan uitbuiten door de rijkdom van haar boerderij voor zijn eigen gewin te gebruiken. Zoals je je kunt voorstellen, is er niet veel ruimte voor geluk in een verhaal als dit, en eerlijk gezegd is Echo Valley één grote spiraal naar ellende, depressie en pijn voor het grootste deel van de duur van een uur en 40 minuten. Dat lijkt misschien niet erg overtuigend, maar regisseur Michael Pearce en schrijver Brad Ingelsby zijn duidelijk aan dit project begonnen met een zeer duidelijke creatieve visie, een die de pluisjes van veel moderne actie-epossen miste, allemaal om een strak, goed geacteerd, structureel solide en uitstekend tempo verhaal te leveren.

Gedurende de hele speelduur word je meegenomen in een ware achtbaan van emoties terwijl je contact maakt met Kate, haar pijn voelt en dan merkt dat je geen woorden meer hebt elke keer dat het metaforische mes wordt verdraaid bij elke plotonthulling. Nogmaals, dit is deels te danken aan een goed in elkaar gezet uitgangspunt, met sterke dialogen en karakterontwikkeling erin ingebakken, maar het is ook deels te danken aan het fantastische werk van de kerncast, die topprestaties levert.

Moore is, zoals je zou verwachten, het perfecte brandpunt voor deze film, met een prestatie die altijd indruk maakt en zich ook niet uitstrekt tot in het rijk van overacted. Ze is het anker voor deze film, het ideale evenwichtsinstrument wanneer ze wordt opgestapeld tot Sweeney, die hier misschien wel haar beste prestatie tot nu toe levert, vooral op momenten waarop ze manipulatief, wreed en verstikkend lijkt om in de buurt te zijn. Gleeson gebruikt Echo Valley ook als een terugkeer naar vorm, waarbij hij zijn ronduit slechte poging in The Fountain of Youth inruilt voor een antagonistische rol waar je hem tegelijkertijd zult verachten, frustrerend en krachtig zult vinden. Dit kerntrio is de levensader van Echo Valley, maar de rest van de cast, voornamelijk Fiona Shaw, is ook niet traag.

Dit is een film die zijn idee met vlag en wimpel waarmaakt, kwaliteitsdrama en zoveel spanning en spanning biedt dat je de spanning soms met een botermes kunt snijden. Het is soms ongemakkelijk om naar te kijken, moeilijk om weg te kijken naar anderen, en dat allemaal terwijl het binnenkomt met een duur die iets langer is dan sommige afleveringen van televisie. Nogmaals, ik kan kritisch zijn over de films van Apple TV+, maar Echo Valley is een overwinning voor de streamer, wat bewijst dat tentpole-actie misschien niet altijd de juiste weg is.