Evil Dead Burn

Evil Dead is niets minder dan een cultfilmreeks. Ik heb film en montage gestudeerd op de zesde klas en was dol op alles aan regisseur Sam Raimi. Ik bestudeerde de praktische effecten, de verhaallijn, de humor, het geweld, alles, en ik beschouw de eerste film als een echte cultklassieker, ook al was ik er nooit echt enthousiast over. Evil Dead II, aan de andere kant, waar Bruce Campbell echt kon schitteren, is puur goud. Toen kwam de door Fede Alvarez geregisseerde reboot in 2013, en eerlijk gezegd herinner ik me alleen dat die film erg bloederig was. Evenzo was Lee Cronins Evil Dead Rise uit 2023 erg stijlvol en vermakelijk, maar het maakte ook weinig indruk op mij. Deze zomer krijgen we niet alleen bezeten vriendinnen, vreemde wezens en demonen te zien die langs verlaten boswegen op de horrorfront rondlopen, want dit is ook een Evil Dead-zomer. Toch, om eerlijk te zijn, heb ik niet zo veel uitgekeken naar Evil Dead Burn en mijn verwachtingen zijn relatief laag geweest.

En hier laten we je achter op een nare cliffhanger en plaagen we je met het plot: "Na het verlies van haar man zoekt een vrouw troost bij haar schoonfamilie in hun afgelegen huis. Ze heeft ook de broer van haar man en diens vriendin meegenomen. En de hond van de broer. Maar wanneer ze één voor één veranderen in Deadites – en de bijeenkomst verandert in een familiereünie uit de hel – beseft ze dat de beloften die ze in het leven deed voortleven. Zelfs na de dood."

De naam "Evil Dead" op een film zetten is de lat heel hoog leggen. Mijn probleem met de voorganger, Rise, was misschien dat het nooit echt als een Evil Dead-film voelde, afgezien van het geweld en, tot op zekere hoogte, het verschijnen van de Deadites. Maar het was toch vermakelijk. Voorafgaand aan Burn heb ik me daarmee neergelegd, wat het eigenlijk makkelijker maakt om te slikken. En natuurlijk is The Necronomicon er altijd en sluit het aan bij de eerdere films. De film is geregisseerd door Sébastien Vanicek, die eerder de horrorfilm Vermin heeft geregisseerd.

De hoofdrollen worden gespeeld door Hunter Doohan (Your Honor, Wednesday) en Souheila Yacoub (Dune: Part Two, The Carpenter's Son). Alle acteurs doen het goed; er is hier niets dat echt opvalt, positief of negatief, maar ik heb wel een zwak voor horrorfilms met minder bekende namen.

Evil Dead Burn is beschreven als kwaadaardig waarbij niemand veilig is. Elk personage komt er echt slecht over, en het geweld is creatief, rauw en erg opvallend. Dit is misschien wel een van de bloederigste, meest brute films die ik ooit heb gezien, althans in de bioscoop, en ik hou van dat soort dingen, ziek als ik ben, dus bonuspunten daarvoor.

De film duurt bijna twee uur, maar je merkt het eigenlijk niet omdat het je op het puntje van je stoel houdt en je de hele tijd vermaakt. Zoals verwacht mist het de humor van de originele films, hoewel er een paar dingen zijn die je aan het lachen maken, waarbij het meeste komische licht komt van de seniele oma.

Hoe houdt Burn zich dan vol? Verrassend goed, moet ik zeggen. Er zijn een paar logische hiaten die me even doen zuchten, en soms gedragen de personages zich vreemd, maar tegelijkertijd zit er een bepaalde charme aan. Je weet nooit wat je kunt verwachten, en geen van de personages wordt als helden neergezet. Ze hebben hun zwaktes en haken af, bevriezen in de chaos op een manier die ik echt waardeer. Over het algemeen zijn er veel scènes die ik leuk vind, vooral de meest chaotische en creatieve, en de opening is effectief en stijlvol, en het moet gezegd worden dat de film over het algemeen erg stijlvol is. De praktische effecten, alle gore, de make-up, ik vind dat het allemaal werkt, en het geweld is creatief en vol verrassingen.

Natuurlijk is het script verre van vlekkeloos en, zoals eerder genoemd, zijn er een paar logische gaten en onzin die velen ongetwijfeld irritant zullen vinden, maar tegelijkertijd is het eigenlijk al een tijd geleden dat ik zoveel plezier heb gehad in de duisternis van de bioscoop. Het klinkt misschien vreemd om dat te zeggen over een film die letterlijk druipt van bloed en een wrede, plotselinge dood. Dat gezegd hebbende, Evil Dead Burn is nooit eng, zelfs niet het minste. Maar het maakt me niet uit, want de spanning is constant en het is echt walgelijk. Dit is misschien een goed voorbeeld van een film die je op het juiste moment moet kijken, en dat heb ik uiteraard gedaan. Misschien heb ik er bij een tweede keer niet zo van genoten, maar ondanks mijn aanvankelijk zeer lage verwachtingen en lauwe recensies, ben ik aangenaam verrast.

Dus als je wilt ontsnappen aan de zomerhitte voor een echt vervelend bloedbad, is Evil Dead Burn zeker de juiste voor jou.