Evil Dead Rise

De Deadites zijn terug! Deze keer ligt de focus echter niet op jongeren die worden geterroriseerd in een boshut, maar op een vervreemd gezin. De hereniging tussen twee zussen die uit elkaars leven zijn gedreven, duurt niet lang wanneer de zoon van de oudere zus een kopie van de Necronomicon vindt, en zodra hij door de pagina's van de dood bladert, komt een kwaad tot leven in het appartement dat ze bewonen en slacht alles op zijn pad. De enige manier om te overleven is om bij elkaar te blijven, maar dat wordt moeilijk wanneer de demon steeds nieuwe manieren vindt om het kwetsbare gezin te scheiden.

Evil Dead Rise is een reboot van Sam Raimi's cultklassieker horrorfilms, maar het werkt net zo goed als een vervolg omdat het uitgangspunt net zo simpel is als het vorige: een onbeschrijfelijk, niet te stoppen kwaad rommelt met iedereen totdat het tijd is om de razende kettingzaag tevoorschijn te halen. Alles van vlijmscherpe dronebladen tot roestige raspen wordt hier gebruikt, en na het bekijken ervan voel je je doordrenkt met bloed, ingewanden en hersenmaterie. Het loopt ook over van clichés voor degenen die hun splatter horror kennen en vaak bevind je je in die "waarom duurt ze zo lang" stoel als je tijd hebt om de slapstickscènes te ontleden. Ik ben echter vooral kieskeurig, want ook qua tempo, intensiteit en focus valt er veel te winnen. Lee Cronin's scherpe vertelkunsten zijn net zo scherp als de vele gereedschappen die worden gebruikt om lichamen te slachten. Door de formule van de serie op te knippen en er nieuwe ledematen en ingrediënten aan te lassen in dit vervolg, slaagt Cronin er niet alleen in om die verwrongen Sam Raimi-signatuur vast te leggen, maar hij slaagt er ook in om zijn eigen stempel te drukken als filmmaker, zoals wanneer een bloedbad wordt gezien vanuit een kijkgaatje en hoe het strakke perspectief sommige dingen overlaat aan je morbide verbeelding.

Het is gewoon spannend om een film te hebben waarin je niet altijd weet wat er gaat gebeuren. Hollywoodfilms gebruiken vaak kinderpersonages waarvan je weet dat ze het einde van de film zullen halen. In deze film? Wees niet altijd zeker. Toegegeven, het is gemakkelijk om erachter te komen hoe het einde zal verlopen en ik zou willen dat de filmmakers meer van het appartement en zijn bewoners hadden gebruikt, maar dat maakt het niet minder vermakelijk omdat het, en de claustrofobische ruimte die wordt geboden, uitgebreid worden gebruikt. Het is heerlijk kwaadaardig en walgelijk op sommige momenten, precies zoals splatter fans het leuk vinden. De beste troef van de film is ook Alyssa Sutherland, die ronduit verrukkelijk is in haar angstaanjagende rol als bezeten moeder en elke scène domineert waarin haar demonengezicht met grote ogen opduikt.

Het zou voor de filmmakers gemakkelijk zijn geweest om alleen te vertrouwen op oude Evil Dead tropen, zoals bij de kettingzaag die tegen het einde verschijnt, maar het werkt echt voor Cronin om de horror rond een kleine familie te centreren en werkt ook goed als een startpunt voor nog meer Evil Dead narigheid. Het is misschien niet zo grotesk als de verder middelmatige film uit 2013 of zo heerlijk raar als Raimi's serie, maar de balans tussen drama, donkere humor en geweld is geweldig zodra de terreur begint. Het is geen baanbrekende horror, maar Evil Dead Rise slaagt er toch in om de schittering van de serie opnieuw aan te wakkeren met zijn liefde voor vlezige rotzooi. Na het zien van de film heb je het gevoel dat je bent gebaad in bloed, hersenslijm en schedelstukken, wat het beste is wat je kunt zeggen over een Evil Dead film.