Exit 8

Als je mij kent, weet je dat ik van horrorfilms houd, en tot op zekere hoogte ook van horrorgames. Door deze dubbele liefde voor het genre over de interactieve scheidslijn heen, heb ik The Exit 8 in de kinderschoenen eigenlijk geprobeerd, vooral omdat deze specifieke setting het deel van mijn brein aansprak dat Kojima's P.T. keer op keer speelde en rouwde om het verlies van het spel dat het had kunnen zijn.

Als je niet bekend bent met The Exit 8, is het uitgangspunt simpel: iemand neemt de ondergrond, net als elke andere dag, maar in plaats van de traditionele route naar beneden en omhoog die eindigt in een trappenhuis, dan... loopt rond. Plotseling zit je gevangen, gevangen in een cirkelvormige knoop, en niet alleen dat; Je bent op een bepaalde manier niet alleen in deze verder klinische witte ondergrondse muren.

Hier vinden we onze hoofdpersoon, "The Lost Man," die wanhopig probeert zijn zenuwen rustig te houden terwijl deze duidelijk paranormale ervaring zich ontvouwt, maar tegelijkertijd, net als een speler in de interactieve versie, gaat het erom kalm, pragmatisch en consistent te blijven met de taak die voor hen ligt, die zo direct bij de ingang van elke lus wordt geschilderd. Het gaat erom onregelmatigheden te spotten, en als je er een vindt, dan weer terug te keren. Zo niet, ga dan rechtdoor door.

Het is kinderspel, als je ze kunt herkennen, en de film toont deze dualiteit tussen het uitvoeren van deze taak op een relatief klinische manier, in lijn met onze steeds gestrestere hoofdpersoon, terwijl je je tegelijkertijd afvraagt en bang bent dat dit zelfs... nou ja, gebeurt.

Regisseur en scenarioschrijver Genki Kawamura wilde duidelijk dat de interactieve, structurele doelen van het spel de narratieve zenuw van de film zijn, en in plaats van dit raadselachtige maar boeiende uitgangspunt wat context te geven, richt hij zich volledig op het enkele, directe uitgangspunt van het spel: "onregelmatigheden opmerken, en als je vindt"... je weet wat ik bedoel.

Het is een beetje een tweesnijdend zwaard, want hoewel The Exit 8 niet bijzonder eng is (en het spel ook niet), blijf je achter met het gevoel dat het effectiever had kunnen zijn als het een paar risico's had genomen met het bronmateriaal. Misschien een klein schaduwtje hier, een paar starende ogen daar, wat meer spanning die zich opbouwt tussen deze systematische rondleidingen van de klinisch witte metrocorridor.

Maar tegelijkertijd moet je Kawamura krediet geven voor zijn trouw en blindelings vertrouwen dat het innovatieve uitgangspunt en het esthetische profiel en de ontwerptaal van de ene locatie op zichzelf al voldoende zijn, en dat is inderdaad waar. De film is goed geacteerd, solide opgebouwd en gechoreografeerd, en zoals je waarschijnlijk kunt voelen, is er geen gram extra om weg te knippen. Dit is minimalistische filmkunst, ook al kan het soms wat saai zijn.

Toch volgt The Exit 8 in het kielzog van een aantal andere sterke verfilmingen van games die niet alleen het bronmateriaal respecteren, maar er ook direct op vertrouwen dat alleen dat de kijker kan winnen. Het is best gaaf, ook al had ik graag willen dat het iets meer durfde te zijn dan dat.