Fading Echo

Geboren uit ontwikkelaar Emetria en uitgever New Tales, waarvan de medewerkers voormalige Ubisoft-veteranen, Arkane-ontwikkelaars en mensen die decennialang in de videogamewereld hebben gewerkt, werd Fading Echo oorspronkelijk bedacht als een TTRPG. Dat idee werd verworpen, maar de wereld werd behouden en omgevormd tot een singleplayer actie/avontuur-RPG waarin we spelen als een dappere jonge held die naar believen in water kan veranderen.

In een wereld die binnenkort wordt overgenomen door de mysterieuze, vijandige substantie die alleen bekendstaat als de Paradox, moet onze held Eén aether terugwinnen van andere werelden of Scherven, en ze terugbrengen naar de Bastion (in feite je thuisbasis/hub) om de corruptie uit te schakelen en hun woestijnthuis te redden. De wereld van Corel is bezaaid met elementaire vijanden, en onze held vindt waarschijnlijke en onwaarschijnlijke bondgenoten in een kleine maar sterrencast van ondersteunende personages.

Ik vind het bijna vreemd dat Fading Echo het RPG-label in de beschrijving van het spel heeft bevestigd. Waarschijnlijk gewoon een herinnering aan de TTRPG-wortels, een Fading Echo, als je wilt, maar een die spelers ertoe kan brengen iets te verwachten wat ze niet krijgen als ze het spel opstarten. Afgezien van een vaardigheidsboom vind je in dit spel niet veel rollenspel. Het verhaal is lineair, de wereld is te verkennen maar niet open, en je zult One's karakter niet definiëren, wat je ook doet. Fading Echo is veel meer een avonturenspel, misschien zelfs nauwkeuriger een puzzelplatformer, maar zelfs als het geen RPG is zoals de meesten zouden verwachten, blijft het een zeer plezierige ervaring en een supersterk avonturenspel.

De gevechten zijn snel en strak. Het is niet overdreven strafbaar, maar ook niet geestdodend saai. Vijandtypes beginnen met zeer simpele, stuntelige blobs en evolueren vervolgens tot dinosaurussen die maar al te gretig je kopstoten geven, tentakels aan boorhoofden, gepakte cycloop en meer. Er is een extra gevechtslaag toegevoegd door de elementen die vijanden krijgen, en de krachten die One kan gebruiken. Elk element geeft zijn eigen status-effect: te veel water en een vijand wordt solide, die direct wordt gedood door een paar klappen. Te veel vuur, ze zullen branden. Te veel zuur maakt ze verzwakt. Je kunt deze ook combineren. Zuur en vuur maken een vijand duizelig en veroorzaken bijvoorbeeld grote schade door een explosie. Omgekeerd kunnen deze statuseffecten (barwater) ook invloed hebben op jou. Het is niet het meest complexe gevechtssysteem, en op de makkelijkere moeilijkheidsgraad kun je gewoon aanvallen en ontwijken naar hartenlust, maar de kernloop is consequent leuk en bevredigend, met meer mechanieken en vijanden die worden toegevoegd net wanneer je dacht dat je de perfecte elementaire combo had gevonden.

Hetzelfde geldt voor de omgevingsverkenning en puzzels. Als je niet tegen vijanden vecht in Fading Echo, zoek je manieren om langs deuren te komen, of neem je een prisma mee dat een mechanisme van de ene naar de andere kant van een kamer aanstuurt. Ook hier zal elk element dat je in je watervorm kunt absorberen handig zijn, en hoewel geen enkele puzzel frustrerend moeilijk is, zijn ze allemaal lonend. Fading Echo gaat ook nooit de God of War-route in. Niemand vertelt je de oplossing voor een gebied waar je al een paar minuten vastzit. Het spel vertelt je heel weinig over de mechanieken en hoe je ze gebruikt. In plaats daarvan zoek je dat allemaal zelf uit, waarbij je vanaf het begin bijna alle tools krijgt die je nodig hebt. Het zorgt voor veel meer spelerstevredenheid, zelfs als je niet de lastigste puzzels oplost die je hebt gezien.

Fading Echo heeft een enorm plezierige spelwereld, grotendeels dankzij de levendige visuals van de gebroken rijken en verschillende biomen die we verkennen tijdens One's avontuur. Er is een geweldig gebruik van kleur in de visuals van het spel. De kleuren van de verschillende elementen, de omgevingen, ze springen allemaal echt uit, waardoor je het gevoel hebt dat je net een roze bril hebt opgezet, en voor het eerst weer geniet van een spel uit je jeugd. Ik vind vooral de uitstraling van One mooi als je verschillende rijken betreedt, omdat er een neonroze uitstraling is die ik bijna zou willen behouden door het hele spel. Stijlistisch is Fading Echo uniek en goed gemaakt, ook al voelen sommige elementen zoals de Borderlands-achtige vijandintroducties tegenwoordig wat gedateerd aan. De stripboekachtige cutscenes zijn echter een geweldige manier om een kleiner budget te omzeilen, en de karakterontwerpen zijn vaak direct boeiend.

Fading Echo is een spel met veel geweldige onderdelen, maar helaas vond ik dat het de centrale draad miste die veel soortgelijke games samenbrengt, omdat het je grotendeels niet in staat krijgt betrokken te raken bij het verhaal. Fading Echo heeft alle onderdelen van een interessant verhaal, en je kunt zien wat Emetria wil bereiken. Het is deels een coming-of-age-verhaal, deels familiedrama. Eén is afhankelijk van zijn moeder om te overleven, maar wanneer ze hun waterkrachten krijgen, moeten ze ineens de persoon zijn op wie een hele wereld vertrouwt. Het probleem is dat veel van deze kernthema's, ideeën en karakterdynamiek niet goed zijn uitgebeeld. Er hangt een gevoel van vaagheid dat het verhaal van Fading Echo teistert, wat betekent dat wanneer je het einde van het spel nadert en de emotionele pieken vindt, ze lang niet zo hard raken als ik had gewild. Het is vrij lastig uit te leggen zonder het verhaal zelf te ervaren, maar het voelt alsof het team op een gegeven moment een flinke stap terug had moeten doen en de herkenbare, menselijke elementen van het verhaal had moeten benadrukken, aangezien veel van de dialogen tussen de paar cutscenes die je krijgt zich eerst op de setting richt.

Het is een soort spel dat eerst de wereld en het verhaal later doet, met veel verzonnen woorden die veel belangrijker zijn voor de personages dan voor de speler. Het probleem daar is dat we om de scherven, de aether, het bastion en wat dan ook zouden geven als we eerst hadden vastgelegd waarom dit hele avontuur voor One belangrijk is. Alles wat we van hun wereld zien is een woestijn en een ruïne, zonder dat er veel anders wordt getoond dat het waard is om te behouden. Het is een beetje alsof God of War uit 2018 alleen draaide om het redden van Midgard, en zich niet bezighield met de vader-zoon-banding. Er is niemand anders in Midgard die je in dat spel ziet, dus de wereld voelt meer als een om te verkennen dan om te redden. Fading Echo 's setting van Corel creëert een vergelijkbaar gevoel. De cast, met stemacteurs als Samantha Béart, Laura Bailey, Matt Mercer en Liam O'Brien, geeft alles om je te laten boeien, maar de details van het verhaal zijn niet goed genoeg vastgelegd om je eraan vast te houden.

Langdradige verhalende klachten en het gebrek aan RPG-elementen daargelaten, is Fading Echo een leuk, snel avontuur dat op een ongelooflijke manier gebruik maakt van zijn kernmechanieken. Het gevecht is bevredigend zonder te hoeven vertrouwen op het verhogen van de moeilijkheidsgraad door enorme gezondheidsbalken en vijandelijke zwermen. De puzzels zijn altijd een fantastische excuus om de elementaire mechanieken te laten zien, en de wereld had ik graag voor twee keer zo lang verkend als het me kostte om de aftiteling te draaien. Een spel dat meer gericht is op het beste zijn van zichzelf dan op het aantrekken van je met de buzz genres van vandaag, Fading Echo is zeker de moeite waard.