Fuze

Wanneer je Aaron Taylor-Johnson, Sam Worthington en Theo James samenbrengt, voel je je meteen als kijker aangetrokken tot een project, want deze drie sterren lenen zich vaak op zichzelf voor vermakelijke films en televisie, ook al opereren ze nauwelijks in dezelfde exclusieve sfeer als de performer-elite. Het punt is dat elk van deze drie acteurs zorgt voor interessant en boeiend vermaak, dus vanzelfsprekend, dit begrip, gecombineerd met Hell or High Water en Relay's David Mackenzie in de regisseursstoel, begint je iets te verwachten van het actie-misdaaddrama, Fuze.

En voor wat het waard is, is wat er met deze film is bedacht over het algemeen vermakelijk. Het probeert zeker geen opmerkelijke of uitzonderlijke film te zijn, maar hij is goed genoeg in elkaar gezet om je geboeid te houden gedurende de 90 minuten speelduur, waarin het nooit veel van je vraagt als kijker, maar misschien is dat uiteindelijk ook niet zo slecht. Het is een veilige, goed verteerbare film, perfect voor doordeweekse avonden, een project dat zelfs een bepaalde B-film-sfeer heeft, bijna alsof het niet goed weet hoe het de middelen die het tot zijn beschikking heeft effectief moet gebruiken. Het is, zonder te direct te lijken, het beste voorbeeld van een driesterrenfilm, een 6/10 om alle andere 6/10's aan te beoordelen.

De premisse van Fuze is vrij eenvoudig. We volgen verschillende facties terwijl ze elk unieke taken uitvoeren tijdens een bomontruimingsoperatie in het centrum van Londen. Taylor-Johnson verschijnt als een legermajoor opgeleid als EOD-technicus, degene die de bom veilig moet verwijderen, terwijl James en Worthington optreden als criminelen die de commotie gebruiken om een bank te beroven, en dan zijn er bijrollen zoals Gugu Mbatha-Raw, die als politiechef de operatie vanuit controle overziet. Op het eerste gezicht lijkt het een rudimentair misdaaddrama, een licht fris aanvoelend overvalverhaal, maar naarmate de minuten verstrijken merk je dat er meer onder de oppervlakte zit...

De legermajoor begint twijfelachtige beslissingen te nemen, alsof hij de operatie opzettelijk vertraagt, terwijl de overvallers tekenen van verdeeldheid vertonen wanneer één persoon zich anders gaat gedragen dan de ander, wat leidt tot wantrouwen binnen de groep. Dan slaat de situatie de ventilator toe, zoals men zegt, en beginnen al deze losse verbindingen zich te verweven tot een breder tapijt, een ingewikkeldere wending van gebeurtenissen die op sommige plekken behoorlijk slim is. Opnieuw is het een perfect voorbeeld van een 6/10 verhaallijn, want je voelt dat er iets van mijlenver komt. De cast is te opvallend in hun acteerprestaties, de dialogen te bot om overtuigend te zijn, en toch is de manier waarop het aan elkaar is genaaid zo effectief dat je behoorlijk vermaakt wordt door wat er werd geserveerd.

Maar zelfs als dat het geval is, worden de talenten van de hoofdcast lang niet volledig benut. In feite zijn de meeste personages in Fuze gewoon vergeetbaar en een beetje saai, en het wordt grotendeels gered door James' Karalis, een Zuid-Afrikaanse crimineel die zo excentriek is als maar kan. Soms toont hij zoveel charisma vergeleken met de rest van de cast dat het eigenlijk opvalt als een karikatuur en te overdreven, maar uiteindelijk komt dat door het pure gebrek aan inzet van de andere sterren, die simpelweg middelmatige prestaties leveren die passen bij de bredere status van deze film.

Dus ja, Fuze is prima vermaak, maar het is ook een film die na de aftiteling direct zijn greep op je verliest. Het is nooit echt slecht, het wordt nooit vermoeiend, maar als je een paar minuten door een streamingplatform zoekt, vind je vrijwel zeker iets dat een grotere indruk op je achterlaat dan wat Fuze weet te bereiken. Zoals ik al zei, het toppunt van een 6/10.