Goat

Sony's nieuwste animatiefilm, met een vergelijkbare stijl als in de Spider-Man-films en KPop Demon Hunters, brengt de uitdrukking 'Goat ' tot leven, of Greatest of All Time, voor een verhaal over een Goat die ervan droomt basketbal te worden. Hoewel niet direct verbonden aan de NBA, is dit voor basketbalfans toch het equivalent van de F1-film, maar vooral gericht op jongere doelgroepen die ook dromen van het worden van grote basketbalsterren in de toekomst (of wat ze ook dromen)... en zijn meer gewend aan de hyperactieve en overprikkelende vertelstijl van de TikTok-generatie, met constante visuele grappen die uit het scherm springen, harde geluiden en geschreeuw.

Het script schrijft zich eigenlijk vanzelf: een kind (woordspeling, bedoeld) droomt ervan om basketbalster te worden nadat hij een wedstrijd met zijn moeder heeft gezien, die hem aanspoort om groot te dromen. Als hij opgroeit en moeite heeft om in zijn levensonderhoud te voorzien, beseft hij dat het vervullen van je dromen niet zo makkelijk is als het klinkt, vooral met factoren die buiten onze controle blijven... Zoals het feit dat hij een Goat is, en in dit universum is elke basketbalster een groter dier: neushoorns, buffels, giraffen, beren, poema's...

Uiteindelijk doet zich een kans voor de jonge Goat, ingesproken door Caleb McLaughlin uit Stranger Things, om zichzelf te bewijzen. Het verhaal ontwikkelt zich op de meest voorspelbare manieren, met wat geforceerde plotpunten en weinig diepgang voor de bijpersonages, maar één ding dat het script echt goed weet te begrijpen: het begrijpen van de kracht die sport heeft, niet alleen op degenen die ze beoefenen (teamwork, het bereiken van je doelen en al dat soort dingen), maar ook de effecten van sport op collectief niveau. De gemeenschappen die zijn opgebouwd rond een lokaal team, de eenheid en het gevoel van verbondenheid met een gedeelde identiteit, de banden die ontstaan tussen fans die samen blijven ongeacht de sportieve uitslagen, en hoe we soms alleen maar de steun van anderen nodig hebben om obstakels te overwinnen.

Visueel is de film verbluffend, zoals we gewend zijn van Sony Pictures Imageworks. Het heeft dezelfde stijl van het combineren van 3D-animatie met een traditioneel 2D-gevoel, maar het goede is dat het niet aanvoelt als een kopie van Spider-Man, The Bad Guys of KPop Demon Hunters, maar op zichzelf staat: het is iets minder vlak en vloeiender dan andere vergelijkbare films, die soms te stijlvol aanvoelen voor hun eigen bestwil en vermoeiend zijn om naar te kijken.

De ontwerpen zijn ook uitstekend. We hebben te veel moderne, futuristische en ongerepte steden gehad die bevolkt zijn met antropomorfe dieren, en soms is het moeilijk om The Bad Guys van Zootopia te onderscheiden. Goat 's mensachtige steden worden in plaats daarvan volledig opgegeten door de natuur en de vegetatie, en lijken bijna op verlaten, post-apocalyptische steden... Maar het is logisch, want het zijn tenslotte dieren.

De basketbalspellen zijn een bijzonder hoogtepunt: gelukkig is de film niet direct verbonden aan de NBA, dus hebben ze meer vrijheid om los te gaan met fantasyvelden die perfect passen in een Mario Basketball-spel (we hebben die al een paar jaar niet meer gehad, wat is er aan de hand Nintendo?), met velden vol ranken, smeltend ijs en lavarivieren.

De enige (maar opvallende) vlek op het fantastische visuele ontwerp is de flagrante productplaatsing van een automerk dat ik liever niet noem, met close-ups van fotorealistische auto's die er totaal misplaatst uitzien... en natuurlijk, als Sony-film, zijn er overal PlayStation 5 (Slim model) consoles.

Al met al is Goat zeker geen revolutionaire film, en het is verre van de meer gedurfde en ingenieuze films van Sony Animation. Maar het is een solide en stijlistisch zeer originele hervertelling van een klassiek underdog-verhaal, dat honderden keren is verteld, precies het soort verhaal waar elke sportfan van houdt, en het soort verhaal dat ons inspireert, waarbij de film ook verstandig de focus legt op de kracht die sport heeft in een lokale gemeenschap: Meer dan een team om te steunen, een familie om bij te horen.

Het zou briljant zijn geweest als dat aspect met wat meer diepgang was onderzocht, in plaats van een zeer onvolwassen derde akte-plotwending te haasten die ook incongruent aanvoelt. Maar Goat blijft altijd vermakelijk, charmant, grappig (al is het misschien wat vermoeiend door de opeenstapeling van grappen en Gen Alpha-referenties), en visueel prachtig. Jongere kijkers, vooral basketbalfans, zullen waarschijnlijk vol ontzag en geïnspireerd de bioscoop verlaten, en dat is het belangrijkste voor een film als deze.