Good One

India Donaldson's Good One portretteert de 17-jarige Sam terwijl ze op een 3-daagse kampeervakantie gaat met haar vader en zijn oudste vriend. Dat is ongeveer zoveel als ik je kan geven zonder deze film te bederven, want zelfs de synopsis gaat volgens mij te diep in Good One.

Het is meer beschrijvend, let wel, het gaat over de Catskills (een berggordel in de staat New York) en de broederlijke relatie van de mannen, en een moment dat de film een heel andere context geeft. Daar ga ik echter niet op zinspelen, want Good One kun je het beste blind ervaren. Donaldson gebruikt alle een uur en dertig minuten van haar debuut ongelooflijk goed, en dus ondanks dat de film soms aanvoelt alsof hij om één belangrijk punt draait, is het het beste om dat te vermijden als je hem wilt zien.

En het is er een die ik je zou aanraden om te zien, vooral als je het leuk vindt om het gevoel te hebben dat je in een oogwenk echt het gordijn terugtrekt voor iemands leven. Donaldson doet prachtig werk door de essentie van de mens vast te leggen in de geportretteerde personages. Sam's vader Chris voelt zich als een man die we allemaal kennen als hij niet precies onze vader is, en de dialoog van zijn beste vriend Matt lijkt soms zo echt dat het kan voelen alsof je meer naar een documentaire kijkt dan naar een drama. Als je iemand bent die dingen nodig heeft die in je films gebeuren, zul je het misschien minder naar je zin hebben, maar het gebruik van dit geaarde, echte gevoel door het acteren en de dialoog zorgt ervoor dat we het gevoel hebben dat we op familievakantie zijn met Sam.

Hierdoor kan Donaldson gedurende de hele film verder met spanning spelen. We weten dat we hier niet zijn voor een gratis ritje, en daarom blijf je elke kleine gebeurtenis in twijfel trekken, elk moment waarop het mis kan gaan. Ik zal niet doen alsof ik het puntje van mijn stoel vastgreep of iets dergelijks. De film is niet zo beklijvend of bijtend als sommige andere recensies hem hebben bestempeld, maar hij is indrukwekkend en ik blijf er na het bekijken aan denken.

Het beste werk van Good One is het creëren van het personage Sam. De uitvoering van Lily Collias en het schrijven van Donaldson maken haar tot een consequent boeiend hoofdpersonage, dat uniek modern aanvoelt. Haar telefoon is haar ontsnapping, een manier om in contact te blijven met vrienden en zichzelf te verwijderen van de situatie om haar heen. Zelfs als de mannen op de reis commentaar geven op haar volwassenheid, helpt het om te laten zien dat ze heel erg van de internetgeneratie is. Ze kan zo wijs zijn als ze wil, maar ze bevindt zich nog in de beginfase van haar leven.

Er zijn een aantal prachtige shots in deze film. Geweldige, weidse landschappen die me doen denken aan de tijd dat een vriend opmerkte: Amerikanen wonen in de tuin van Eden, maar willen er alleen appartementencomplexen op bouwen. Ik weet niet zeker hoe waar het laatste deel van die verklaring is, maar soms is de wildernis van Good One genoeg om je weg te halen van de kleine ruzies van Chris en Matt.

Om Good One te kloppen, als het moet, het einde voelde een beetje gehaast aan, en als je een beetje weet wat de wending/emotionele piek van de film is, ga je waarschijnlijk je kijktijd besteden aan het wachten op één moment. Over het algemeen vond ik Good One echter een briljant geacteerde, geschreven en geregisseerde film. Een coming-of-age-stuk dat in zo'n korte tijd zoveel behandelt zonder dat je er een whiplash van krijgt.