Havoc

Als je de immense financiering die Netflix biedt combineert met de sterrenkracht van Tom Hardy en de stamboom van de actieregisseur van Gareth Evans van The Raid en Gangs of London, zou je op papier denken dat er niet veel mis kan gaan. Deze drie pijlers houden een gruizige misdaadactiefilm omhoog waarin Hardy schittert als een corrupte en grijze detective die vecht om de zoon van een gebogen politicus te redden van de triade, een verhaal dat uiteindelijk de schijnwerpers werpt op allerlei vormen van corruptie die door een helse stad sijpelen die het best kan worden omschreven als een Gotham zonder de Batman. Ja, in theorie is het idee en de achterstand achter Havoc bijna de perfecte actieformule. Het is dan ook zo jammer dat het nooit zijn ware potentieel realiseert.

Havoc is een mooi voorbeeld van een film die gewoon de kern van de dingen verkeerd doet. Er zijn ideeën en delen van deze film die goed werken en vermaken, maar dan zijn er verschillende andere momenten en stilistische keuzes die hem echt tegenhouden en hem zien spartelen.

De structuur van deze film is bijvoorbeeld een klacht. Het eerste bedrijf is van begin tot eind een vrij middelmatige aangelegenheid. Het openingsgedeelte levert een scène met voertuigovervallen op die intens zou zijn, ware het niet dat het volledig is gemaakt van ondermaatse CG-animatie die eruitziet alsof het thuishoort in een filmpje in een Kane & Lynch -game uit de late jaren 2000... Het is gewoon moeilijk te verteren en te verteren en stelt Havoc echt niet op als iets om veel vertrouwen in te hebben. Maar kort nadat je Hardy's norse Walker hebt ontmoet, raak je in slechts een handvol momenten vertrouwd met zijn plaats in de wereld en persoonlijkheid, en nogmaals Havoc geeft je een reden om te geloven.

Het is rond deze tijd dat we kennismaken met de meerderheid van de rest van de cast; Jessie Mei Li's eerlijke agent Ellie, Forest Whitaker's corrupte politicus Lawrence Beaumont, Timothy Olyphant's oneerlijke detective Vincent, enzovoort. Eerlijk gezegd voert de rest van de cast hun taken op zijn best dienstbaar uit, waarbij met name Olyphant en Whitaker teleurstellingen zijn en er niet in slagen het potentieel waar te maken dat we in eerdere projecten van hen hebben gezien. Maar goed, Havoc gaat vooral over Hardy die het enige doet waar hij goed in is, een geharde en no-nonsense stoere man zijn, en het is veilig om te zeggen dat hij deze klus met gemak voltooit.

Maar hoe dan ook, terug naar de plot, het tweede bedrijf serveert een veel beter deel van de film, waarbij de noodzakelijke emotie in evenwicht wordt gehouden die een verhaal als dit nodig heeft om te overleven, met schokkende wendingen en veel brute actie die fans zouThe Raid doen schreeuwen van vreugde. De scène in de nachtclub met een zware bassoundtrack op de achtergrond is bijzonder geweldig en toont de hoogten die Havoc kan bereiken als het op zijn best is.

Dan komen we echter bij het derde bedrijf. Toegegeven, ik zal zeggen dat de chaotische scène in de cabine van Walker opwindend is - belachelijk maar opwindend - maar wat volgt is een echt teleurstellend einde dat eens te meer laat zien dat Havoc niet helemaal weet hoe hij zichzelf bij elkaar moet houden. De beslissende momenten zijn ongelooflijk dwaas en leveren een scène op die de schietpartij in O.K. Corral eruit laat zien als kinderspel. Elke structuur en hoop die Havoc je geeft dat het kan voortbouwen op het sterkere tweede bedrijf en een schone en bevredigende afstap kan presenteren, wordt binnen enkele minuten weggespoeld, waardoor je hol en gewoon geschokt achterblijft dat het antwoord was om de film gewoon met maximaal geweld te beëindigen met heel weinig betekenis of reden erachter.

Het is heel duidelijk dat Evans, ondanks dat hij alle kenmerken had van een gedenkwaardige en interessante gruizige misdaaddetective-actiefilm, niet van plan was om van Havoc iets meer te maken dan een vergeetbaar geweldsfestijn. Natuurlijk, een deel van de actie valt op en vermaakt, Hardy is opnieuw moeiteloos boeiend, en het grimmige schilderij van een stad die Evans heeft opgebouwd heeft veel potentieel, maar het verhaal en het verhaal in de kern van dit verhaal is in de beste tijden flinterdun, en de cast doet niet veel om het te verheffen. Het is geen compleet wrak van een film, maar het is ook lang niet zo'n goede film als hij had kunnen zijn. Hoewel, dat is de laatste tijd een veel voorkomend verschijnsel geworden voor veel streamingfilms, dus moeten we verrast zijn...?