Henry Halfhead

Te midden van de waanzin die de herfst is, is het gemakkelijk om enkele van de eigenzinnigere en kleinere indiegames over het hoofd te zien die hun intrede doen. Toegegeven, dit kan te wijten zijn aan een gebrek aan beschikbare tijd, aangezien elke vrije ruimte wordt opgeslokt door AAA-giganten en dergelijke. Het is daarom dat Lululu Entertainment 's Henry Halfhead misschien de moeite waard is om in de gaten te houden, aangezien dit een ongebruikelijke, korte en eenvoudige indietitel is die perfect is voor iedereen die tot rust wil komen en gewoon in het algemeen wil relaxen met een game die heel weinig van zijn spelers vraagt.

Het idee van Henry Halfhead is eigenlijk heel eenvoudig. Het is een levenslang verhaal dat een personage volgt dat letterlijk een half hoofd is, maar dat een opmerkelijk vermogen bezit om elk object te bewonen dat hij wil. Dus met dit in gedachten begint het verhaal in Henry's kindertijd, waar hij als baby door zijn nieuwsgierige aard zijn zwevende mobiel wordt, mooie deuntjes maakt op een xylofoon, torens bouwt door blokken te stapelen, enzovoort. Er is niet echt een inherent doel aan de gameplay, het gaat meer om creatief zijn en rommelen in de sandbox, testen wat kan worden gedaan en wat niet, dit alles leidt tot een spel dat ongeveer net zo gezond is als maar kan.

En dit idee is vastgelegd voor het geheel van Henry Halfhead. Na de kindertijd gaan we naar de kindertijd, waar we zien hoe Henry op school past en hoe zijn nieuwsgierige aard er uiteindelijk voor zorgt dat hij een beetje lastig is. Dit is belangrijk om op te merken, omdat het een voorloper is van hoe de rest van het verhaal evolueert en hoe Henry gestaag wordt gebeeldhouwd om steeds volwassener te worden, steeds minder kinderachtig, en na verloop van tijd zijn nieuwsgierige vonk verliest ten gunste van betrouwbaarheid. We zien wat er gebeurt als werk Henry's leven wordt en hoe zijn identiteit instort als de uniformiteit en routine al het andere overweldigt, allemaal voordat Henry besluit iets te veranderen, zijn nieuwsgierige aard opnieuw omarmt en vreugde en waardering vindt in de kleine dingen in het leven.

Deze golf van veranderingen gedurende Henry's leven, die zich uitstrekt van kindertijd tot ouderdom, is het hele idee van dit spel, en het wordt ook als zodanig gepresenteerd in de gameplay, waar wanneer Henry het meest nieuwsgierig is, je de meer extravagante en brede sandboxen vindt met allerlei unieke en leuke activiteiten om helemaal te voltooien als je dat wilt. Evenzo, op het hoogtepunt van de middelbare leeftijd, waar Henry onlosmakelijk verbonden is met zijn werk, is er praktisch geen zandbak en is het een fascinerende en eenvoudige satire op het leven in het algemeen, een die onmiddellijk gemakkelijk te herkennen is.

Dus het uitgangspunt en zelfs het mooie vertelde verhaal werkt, vooral voor de paar uur die Henry Halfhead duurt als je het uitrekt. De vraag is of de gameplay daarbij past. Simpel gezegd, het werkt goed genoeg voor zo'n kort spel, maar langer en als speler zou je op zoek zijn naar meer. Het idee om verschillende items te kunnen bewonen is leuk en uniek, maar meestal is er niet veel diepgang in veel van de items, en als het gaat om een complexer doel - bijvoorbeeld het maken van spaghetti bolognese - is de mechanica en de controlesuite een beetje vervelend om onder de knie te krijgen. Nogmaals, het is net eenvoudig genoeg om te werken, maar als het iets uitdagender is of een iets langer spel, zouden er merkbare scheuren zijn in het pantser dat Lululu heeft gesmeed.

Maar als je Henry Halfhead bekijkt zoals het is, als een spel dat je voor aanzienlijk minder kunt kopen dan waarvoor je thuis een nieuwe film kunt huren, valt hier genoeg te waarderen. Het is eenvoudig, lief, schattig, uniek en gezond, en soms te midden van de chaos en het lawaai van actiegames, RPG's en first-person shooters die we vaak in de herfst zien, is iets heerlijks en gemakkelijks alles wat je nodig hebt.