Hirogami

Origami is de Japanse kunst van het vouwen van een vierkant stuk papier om verschillende vormen en patronen te creëren zonder het gebruik van lijm of schaar. Een combinatie van de twee Japanse woorden "oru" (vouwen) en "kami" papier, origami is veel meer dan een hobby - het is bijna een kunstvorm en een manier om ruimtelijk inzicht te leren en motoriek te verfijnen.

Het spel Hirogami is geïnspireerd op origami en speelt zich allemaal af in een prachtige wereld waar alles van papier lijkt te zijn gevouwen. Je kruipt in de huid van Hiro, een voormalige origamikunstenaar die zelf een mensachtige origamifiguur is wiens wereld is geïnfecteerd en vergiftigd door Blight, een soort digitale vloek die in schril contrast staat met de digitale wereld waarin we leven, in tegenstelling tot de tactiele en fysieke wereld waaruit de kunst van origami voortkomt.

In een relatief lineaire 3D-puzzelplatformer moet je nu deze digitale vloek bestrijden en de natuur en dieren zuiveren van deze destructieve plaag. Hiro zelf is in eerste instantie alleen uitgerust met een heilige waaier, die hij (of zij, Hiro is een unisex-naam in Japan) kan gebruiken om concentraties bacterievuur te vernietigen, en hij/zij kan zich ook 'ontvouwen', terugdraaiend in een stuk papier dat zich door nauwe doorgangen kan wurmen, over langere afstanden kan zweven of kan worden meegevoerd door warme luchtstromen.

Naarmate je verder komt in het spel, zal Hiro verschillende dieren van bacterievuur reinigen en dan hun vorm aannemen. De dieren hebben verschillende sterke en zwakke punten en speciale vaardigheden - het eerste dier is bijvoorbeeld een gordeldier, dat nauwelijks kan springen en ongelooflijk langzaam beweegt. In plaats daarvan kan hij zichzelf in een bal rollen en met hoge snelheid dozen en vijanden in zijn omgeving verpletteren en later door zowel vuur als lava rollen. Later krijg je ook toegang tot een pad, een grote en sterke gorilla en een vogel, waar de vogel zichzelf in een aantal speciale vlieglevels in een papieren vliegtuigje kan vouwen.

De levels zijn zo ontworpen dat je constant moet schakelen tussen de verschillende dieren, en het ziet er geweldig uit als Hiro zichzelf in realtime van de ene vorm in de andere vouwt. Verschillende soorten vijanden moeten worden bestreden met de ene vorm, terwijl andere puzzels en vallen moeten worden opgelost en vermeden met andere diervormen. Het kost wat tijd om het onder de knie te krijgen, maar als je dat eenmaal doet, kun je snel en gemakkelijk schakelen tussen de verschillende origamidieren.

Hirogami is eigenlijk een eenvoudig geconstrueerde puzzelplatformer met een reeks lineaire tracks waaruit je kunt kiezen in een hubwereld. De spelmechanica zelf is zeker niet nieuw of baanbrekend, maar vanwege de origami-invalshoek die overal is toegepast, worden de rudimentaire mechanica naar een hoger niveau getild dan ze alleen zouden kunnen bereiken.

De levels kunnen behoorlijk groot zijn, en hoewel er een vaste route doorheen is, zijn er nog steeds genoeg verborgen gebieden te vinden, waarvan er vele alleen toegankelijk zijn als je eerder voltooide levels opnieuw bezoekt, maar nu met toegang tot nieuwe dieren en dus nieuwe vaardigheden.

De beelden zijn echt goed gedaan en, zoals gezegd, de hele gamewereld ziet eruit alsof hij uit papier is gevouwen. Het ziet er echt goed uit, net als de verschillende dieren waartoe je toegang krijgt, maar helaas volgen de menu's niet dezelfde stijl (wat anders vrij voor de hand liggend zou zijn), omdat ze nogal saai zijn en niet bijzonder goed ontworpen.

Dus Hirogami ziet er goed uit, en het ontwerpen van een spel op basis van origami is een goed idee. Helaas beginnen er problemen te ontstaan naarmate je verder en verder in het spel komt - wat duidelijk problematisch is. De camera is op zijn plaats vergrendeld, net als bij Sackboy, en kan slechts een klein beetje van links naar rechts en op en neer worden bewogen, zodat je een klein beetje van je omgeving kunt zien. Het werkte in Sackboy, maar het werkt lang niet zo goed in Hirogami.

Deze camera veroorzaakt een aantal voor de hand liggende problemen bij het inschatten van de afstand tot vijanden, platforms en richels, en dat deed hij ook in Sackboy. Het verschil tussen de twee spellen is dat de platformuitdagingen in Sackboy vrij eenvoudig en vergevingsgezind waren, terwijl ze in Hirogami op bepaalde plaatsen erg uitdagend zijn. Voor dit soort veeleisende platformgameplay werkt zo'n statische camera niet zo goed, en je ervaart er vele, vele frustrerende sterfgevallen door.

Dit brengt ons bij het volgende probleem, namelijk het vechtsysteem. Nogmaals, de vaste camera is de slechterik, omdat je tegen vijanden aanwaadt zonder de afstand tot hen te kunnen inschatten. Voeg daarbij een onhandig vechtsysteem dat gewoon te traag en te onhandig is als je van alle kanten wordt aangevallen door 8-10 vijanden tegelijk - sommige van een afstand, sommige op richels en andere van dichtbij.

Deze problemen worden verder benadrukt door het feit dat het spel een aantal doelen stelt voor elk niveau voordat je begint. Het kan bijvoorbeeld zijn dat je het level in 20 minuten moet voltooien, 10 dieren moet bevrijden of 3.000 stukjes origamipapier moet verzamelen - maar ook het level moet voltooien zonder schade op te lopen of dood te gaan. Het is problematisch dat de game je aanmoedigt om de levels op tijd te voltooien of zonder dood te gaan, terwijl zowel de camera als het vechtsysteem net zo uitdagend zijn als ze zijn.

Ik was best dol op Hirogami toen ik het begon te spelen, omdat het in de eenvoudigere levels in het begin een beetje werkt. Maar hoe verder je in het spel komt en hoe meer de verschillende delen van het spel onder druk komen te staan door een vrij hoge moeilijkheidsgraad, het valt allemaal langzaam uit elkaar.

Het is jammer, want Hirogami is mooi en gebouwd rond een goed ontwerpidee, maar het resulterende spel is mechanisch gewoon niet goed genoeg en resulteert in een van de meest frustrerende spellen die ik in 2025 heb gespeeld.