Knuckles

Toen ik hoorde dat er een spin-off show zou komen rond Idris Elba's Knuckles, die werd geïntroduceerd in Sonic the Hedgehog 2, was ik sceptisch. Ik was er niet zeker van dat het personage het in zijn eentje had om een hele tv-serie te dragen, die meestal langer is dan speelfilms. Sterker nog, met de derde grote film die in december uitkomt, was ik oprecht bezorgd dat deze show een tie-in zou zijn die niet echt veel zou toevoegen aan de persona en het karakter van Knuckles en dat het in plaats daarvan gewoon de weg zou vrijmaken voor wat komen gaat. Je kunt je mijn verbazing voorstellen toen ik ontdekte dat dat niet het geval is.

De beste manier om Knuckles te beschrijven is een buddy roadtrip-komedie. Ja, waarschijnlijk niet wat je had verwacht, toch? Ik ook niet. Knuckles en Wade Whipple, de plaatsvervangend sheriff van Green Hills gespeeld door Adam Pally, gaan op een avontuur vol hijinks van hun nederige huis helemaal naar Reno, Nevada, in de hoop deel te nemen aan een bowlingtoernooi. Waarom zou een galactische krijger als Knuckles daar enige interesse in hebben, vraag je? Simpel, hij ziet het als zijn volgende grote kans op overwinning en glorie, en ook zoals we gaandeweg leren, omdat hij Wade wil steunen in zijn inspanningen om sterker, zelfverzekerder en een echte krijger te worden die de goedkeuring van Knuckles waardig is.

Natuurlijk raakt het paar onderweg verwikkeld in allerlei serieuzere en belangrijkere situaties. Malafide G.U.N.-agenten, gespeeld door Kid Cudi en Ellie Taylor, richten een ravage aan, premiejagers blijken hinderlijk te zijn, en dan is er ook nog de grote schurk van Rory McCann. Dus hoewel er antagonisten zijn voor dit verhaal, is het eigenlijk op zijn best wanneer het de meer intieme en persoonlijke verhalen van de hoofdrolspelers volgt en verkent. Je zou misschien niet denken dat Wade het in zich zou hebben om een centrale held te zijn in een verhaal, te oordelen naar wat we van hem zagen in de hoofdfilms, maar Pally's optreden als het personage is echt charmant en grappig, en hij doet fantastisch werk door de spanning te verlichten en menselijke emotie en komische opluchting te bieden om Elba's uitgestreken en serieuze titulaire held te polariseren.

Over Elba's versie van Knuckles gesproken, het is een veel betere poging in deze serie. Hij voelt zich echter en benaderbaarder, vergeleken met hoe hij zich voelde in Sonic the Hedgehog 2, waar hij meer een stoere norse persoonlijkheid leek te hebben die diepte miste. Het lijkt vreemd om te zeggen, maar Elba groeit in deze rol en deze show heeft wonderen gedaan door Knuckles neer te zetten als een belangrijk en leidend personage in het Sonic -vers dat in ontwikkeling lijkt te zijn.

Maar eerlijk gezegd is het ding dat deze show in staat stelt om op te vallen en vermakelijk te blijven, de belachelijke kernverhaalbeats. Dit is niet je traditionele en voorspelbare familie-actieserie, er zijn hele afleveringen gewijd aan de familie Whipple die Shabbat viert en elkaar terroriseert als een Amerikaanse sitcom. Dan zijn er tal van zelfbewuste en dwaze grappen die de draak steken met de show en de Sonic the Hedgehog-franchise, met geweldige verwijzingen naar andere populaire werken van de popcultuur, plus de gebruikelijke reeks Sonic en videogame-knikken die fans van het geliefde merk zullen plezieren. Het neusje van de zalm was echter in wezen een hele aflevering die kwam in de vorm van een low-budget rockopera, wat eerlijk gezegd een van de meest absurde dingen was die ik het hele jaar heb gezien, maar ook zo'n goed gechoreografeerde en vermakelijke uitvoering dat ik me afvroeg of de rest van de show erin zou slagen om te overtreffen en te verbeteren wat het bereikte. Als je genoten hebt van de rockopera in Alan Wake 2, zul je ook dol zijn op deze aflevering van Knuckles.

Wat ik wel wil zeggen is dat ik denk dat de schurken wel wat meer werk hadden kunnen gebruiken. Ik verwacht niet dat iemand binnenkort een optreden zal leveren op de schaal van Jim Carrey's Dr. Robotnik in het Sonic -vers, maar er had een beetje meer nadruk kunnen liggen op het tempo en hoe de schurken beter in de serie waren verwerkt. Een kleinschalige buddy roadtrip-komedie werkt prima, maar als je ook een van 's werelds grootste wapenhandelaren erbij wilt betrekken, moet er een betere balans zijn tussen de twee ideeën.

Maar verder is het decorontwerp uitstekend, de animaties en integratie van niet alleen Knuckles, maar ook de korte optredens van Sonic en Tails voelen passend aan, en de toon komt over als absoluut perfect voor wat deze show wil en wil zijn. Als je genoten hebt van de twee kernfilms, dan is er ook veel om van te houden aan deze show. Het is geen meesterlijke televisie met dezelfde diepgang die we de laatste tijd van sommige andere aanpassingen hebben gezien, maar er is hier heel veel charme en plezier te beleven, of je nu een fan bent van de Sonic -serie of een ouder die op zoek is naar iets om de kinderen een paar uur mee te vermaken. Het is weer een winnaar voor Paramount en Sega.