Megaton Rainfall

In {Megaton Rainfall} neemt de speler een rol aan als een goddelijk wezen dat voorbestemd is de Aarde te beschermen. De Schepper zelf heeft de speler toegewezen om de Aarde te redden van aanvallende buitenaardse wezens. De beloning hiervoor is de kennis van de betekenis van het leven.

De opzet van {Megaton Rainfall} is gigantisch, waarbij de speler vanaf het aardoppervlak naar de rand van ons sterrenstelsel kan bewegen. Je personage is vrij om overal heen te vliegen waar hij of zij wilt en dit geeft een fijn gevoel van almacht.

Als je afdaalt op het aardoppervlak laadt de game moeiteloos details van het terrein en stedelijke gebieden in zonder laadschermen. Helaas, ziet dit er niet echt indrukwekkend uit. Je kunt zomaar voetgangers met stijve gezichten tegenkomen die vanaf hun middel vastzitten in het asfalt en auto's die door elkaar heen rijden zonder te botsen. Aan de andere kant voelt het vliegen door wolken en het zien van zonnestralen door deze wolken altijd ontspannend. In first-person kun je ook de armen van je personage zien en als je naar beneden kijkt ook de armen.

{Megaton Rainfall}'s missies zitten vol met actie. De speler schiet roze stralen uit zijn of haar handen net als in iedere andere shooter. Vijandelijke buitenaardse schepen verschijnen in golven. In het begin van iedere missie bestoken ze steden en de speler moet deze schepen zo snel mogelijk vernietigen. Als een goddelijk wezen heb je geen levensbalk, maar de stad heeft dat wel. Als de stad teveel schade krijgt is het 'game over'.

Verhalende missies zijn puur en simpel schietwerk en er is weinig variatie hier. Na een tijdje speelt de speler nieuwe vaardigheden vrij, zoals de vaardigheid om de tijd te vertragen en een kracht om meer vernietigende aanvallen uit te voeren. Het is simpel, maar tegelijkertijd net zoals iedere 'big budget' actiefilm: gebouwen storten in een terwijl de speler tussen wolkenkrabbers heenvliegt. Andere momenten is de actie behoorlijk frustrerend. Gemiste schoten doen schade aan de stad en daarbij ook diens levensbalk. Snelle vijanden en stijve besturing bij het richten is een slechte combinatie.

Elk vijandelijk schip heeft een rood gebied dat een zwak punt aanduidt en het is een behoorlijke uitdaging om daarop te richten tijdens het vliegen. Als de speler geraakt wordt door obstakels, wordt hij of zij meestal willekeurige kanten opgeslingerd. Dit maakt het erg lastig om te volgen waar je oorspronkelijk heen wilde gaan en het haalt het plezier tijdens het spelen uit de game.

De muziek in {Megaton Rainfall} is ook "zozo". Zwaarmoedige techno-muziek werkt bij het vrij rondvliegen, maar dezelfde klanken spelen ook af in tijdens een verhit gevecht. Het past gewoon niet. Aan de andere kant zijn de dialogen van de Schepper, tussen de missies door, interessant om naar te luisteren. Filosofische aspecten bereiken nimmer die van een game als {The Talos Principle}, maar het slaagt erin om de nodige diepgang te geven aan de anderzijds simpele shooteractie.

Het vrij rondvliegen in {Megaton Rainfall} is vermakelijk voor een tijdje, maar de daadwerkelijke missies worden al snel frustrerend door enkele vreemde designkeuzes. Als je op zoek bent naar een ruimte avontuur dat anders is dan normaal dan is het wel het bekijken waard.