Metal Gear Solid Δ: Snake Eater

Het is buitengewoon moeilijk, zo niet onmogelijk, om een uitgebreide invalshoek te vinden op een gloednieuwe remake van iets dat nu als antiek moet worden geclassificeerd, omdat het volledig afhangt van de cruciale context rond elke individuele consument en hun specifieke koophouding en situatie. Wat verwachten we van een "remake"? Zijn het gewoon nagemaakte grafische middelen die tot doel hebben precies hetzelfde verhaal opnieuw te vertellen? Of is er een inherente vraag naar een soort remix, een herinterpretatie?

Ikzelf ben verscheurd, omdat Final Fantasy VII: Remake 's manier om een dialoog met zichzelf en over zichzelf op gang te brengen een van de meest opwindende metawendingen blijft die ik heb meegemaakt, maar tegelijkertijd sympathiseer ik met het argument dat remakes in zekere zin het bronmateriaal met respect en zorg moeten behandelen.

Het maakt niet uit wie je bent, het restauratiewerk achter Metal Gear Solid Δ: Snake Eater is tot in de perfectie gedaan, zij het met een paar problemen die het vermelden waard zijn, die iedereen aangaan, ongeacht de bovengenoemde houding en perspectief, maar afgezien daarvan blijft het spel, of in ieder geval het hoofdspel zelf, trouw aan... Nou ja, zelf, dus het is moeilijk om te bepalen wat er eigenlijk voor nodig is om het aan te bevelen.

Eerst en vooral is het belangrijk om te benadrukken dat, afgezien van een paar kleine kenmerken van de kwaliteit van leven hier en daar, en twee secundaire, afzonderlijke modi genaamd "Snake Vs." en "Fox Hunt", dit qua inhoud een getrouwe kopie is van het origineel Metal Gear Solid 3: Snake Eater uit 2004. Dat jaar kreeg ik het spel als verjaardagscadeau toen ik 12 was van een familielid dat geïnteresseerd was in gamen, en ik heb er ongeveer 12 maanden aan besteed om het samen met mijn broertje te voltooien. Het was onze kennismaking met een geavanceerd, eigenzinnig en door en door uniek universum dat we op geen enkele manier bereid waren om op zo'n jonge leeftijd te absorberen en ons ermee te identificeren, maar het staat nog steeds als een van de dierbaarste gameherinneringen van mijn hele 34-jarige leven.

Metal Gear Solid Δ: Snake Eater is daarom een welkome reünie, en door exact dezelfde ervaring na te bootsen in Unreal Engine 5, is het duidelijk dat het alleen al om die reden de aankoopprijs waard is voor degenen onder ons die Metal Gear in zijn puurste vorm hebben gemist en die een pulserende nostalgie voelen alleen al bij de gedachte om het avontuur van Naked Snake in zijn geheel te ervaren, Zonder dat we ons zorgen hoeven te maken over eventuele veranderingen waar we mee te maken kunnen krijgen.

De technologie erachter wordt breed gedragen. Nee, dit is geen kandidaat voor de mooiste game op de nieuwste consoleplatforms, maar het is ook niet ronduit teleurstellend. Het is voldoende gedetailleerd, voldoende soepel en voldoende trouw aan de geest van het originele spel dat het een adequate recreatie is van de visuele identiteit van Snake Eater en in een modern kader past. Ik zeg "voldoende" omdat de algehele grafische details van de game netjes zijn zonder opzichtig te zijn. De personagemodellen komen niet in de buurt van de expressiviteit van Naughty Dog, en de framerate van de game is ook niet zo zijdezacht als Doom: The Dark Ages. Op PS5 Pro, waarop het grootste deel van deze recensie is gebaseerd, ziet de game er geweldig uit, maar het is niet zozeer dat je verwoed je kaak van de vloer zult rapen naarmate het spel vordert. Op Xbox Series en de gewone PS5 zijn er twee grafische instellingen, Quality in 4K/30fps en Performance in 4K/60fps, waarbij je geen keuze hebt op de Pro, maar gezien de prestaties van Doom: The Dark Ages, had Konami ons beide moeten kunnen geven, vooral wanneer Performance opschaalt naar 4K van zoiets magers als 1080p.

Bovendien klinkt de muziek prachtig, de voice-acting behoudt dezelfde kitscherige toon die het spel zo'n aparte en legendarische identiteit heeft gegeven, en in combinatie met de iets vrijere camera in de bijgewerkte besturing (je kunt ook de klassieke opstelling kiezen als je dat wilt), Metal Gear Solid Δ: Snake Eater lijkt modern en geoptimaliseerd, zij het op een paar uitzonderingen na.

Dit roept een interessant debat op over de vraag of deze remakes van klassieke, oudere games de games in kwestie drastischer moeten updaten. Had Konami bijvoorbeeld meer elementen van Metal Gear Solid V: The Phantom Pain moeten implementeren? Of moet elke achterhaalde manier van doen koste wat kost behouden blijven, want juist die geven het spel zijn charme? Ik heb het antwoord zelf niet, maar ik kan volmondig zeggen dat ik na een ietwat ongemakkelijke reünie tijdens het eerste uur, snel mijn enorme liefde voor dit epische Koude Oorlog-drama herontdekte, ook al voelt het aanzienlijk beter om Snake te besturen in moderne Metal Gear games. Voor mij persoonlijk is het de hele reünie waard geweest op verhalend, mechanisch en structureel niveau.

Over het uitbreiden van een bepaald spel gesproken door middel van remakes/remasters, er is een gloednieuwe modus genaamd Fox Hunt, maar deze zal pas ergens dit najaar beschikbaar zijn. Het is een ietwat merkwaardige beslissing, en de weinige sequenties die we hebben gezien, suggereren een nogal vermakelijke multiplayer-modus. Dan is er Snake vs. Monkey, wat een nogal vermakelijke afleiding is waarbij je, in ieder geval op PlayStation, op apen jaagt van Ape Escape. Er zijn acht verschillende missies met hun eigen nogal grappige en meta-achtige introductie, waarbij je de eerder genoemde apen binnen een tijdslimiet moet neutraliseren. Het is niet bijzonder diep, het is gewoon een klassieke tijdrit, maar in relatie tot de hele idiosyncratische kant van Kojima's ontwerpfilosofie, past het er best goed in.

Dat gezegd hebbende, is het vrij eenvoudig om te beweren dat zelfs de kleinste veranderingen, zoals het aanzienlijk veranderde uiterlijk van Eva als gevolg van de recreatie van de grafische activa van het spel in Unreal Engine 5, het spel een deel van zijn edgy charme hebben ontnomen, maar Konami is ook extreem trouw gebleven aan het spel dat velen, Inclusief mezelf, ik hou zoveel van je. Het is moeilijker om de kleine prestatieproblemen hier en daar te vergeven, en twee ietwat middelmatige grafische instellingen op de console, maar tegelijkertijd is dit nog steeds een uitstekende manier voor nieuwkomers om kennis te maken met de serie, en een opvallend eerbetoon voor kenners. Bravo.