NeoSprint

Er zijn de afgelopen jaren enkele autogames met retro-smaak uitgebracht. New Star GP, 80's Overdrive, Slipstream, Horizon Chase Turbo: Senna Forever en Circuit Superstars om er maar een paar te noemen die de afgelopen 2,5 jaar zijn uitgekomen. Het is dus niet precies zo dat de markt helemaal leeg is. Het volgende op de startlijn is een reboot van Atari's zeer oude Sprint-serie, dit keer onder de naam NeoSprint.

Op het eerste gezicht is het een buitengewoon leuk spelletje. Kleine auto's, die me doen terugdenken aan mijn oude Micro Machines uit mijn kindertijd, rondrijdend op min of meer complexe circuits. De standaardinstelling is een isometrische weergave van het hele circuit, maar je kunt ook inzoomen om meer op je eigen auto te focussen. Ik gaf er echter de voorkeur aan om het hele parcours te zien. De besturing is echt zo minimalistisch als je van een game als deze mag verwachten. Gashendel, rem, rechts of links afslaan, en een kleine kans om te driften. Deze vaardigheden kun je vervolgens gebruiken in de campagnemodus, tijdritten of gewoon klassieke races. Helaas is het online gedeelte bijna onbestaande. Er is helemaal geen mogelijkheid om online tegen anderen te racen, maar het is mogelijk om met maximaal vier personen op dezelfde bank te spelen als je daar zin in hebt.

Hoewel het een tijdje vermakelijk is, duurt het helaas niet helemaal tot het einde. Het gevoel van voor langere tijd spelen is er gewoon niet. Het is een spel dat je het beste in kleine stukjes kunt spelen. Het wordt extra frustrerend als de computergestuurde auto's zich gedragen alsof het een destruction derby is. Als het je lukt om een andere auto op de juiste manier aan te pakken, kun je hem kantelen en dan is het bijna alleen nog maar om het podium vaarwel te kussen. Ze hebben echter de neiging om zelf vast te komen te zitten in krappe bochten. Mocht je tegen de muur rijden, dan is het alsof deze van rubber is als je weer de baan op stuitert. Maar het maakt meestal niet veel uit, want de meeste races zijn heel gemakkelijk. Hoewel er in elke race in de campagnemodus maar drie ronden worden gereden, kwam ik bijna elke keer dicht bij het ronden van de anderen.

De moeilijkheidsgraad gaat echter omhoog op de zogenaamde hindernisbanen. Hier zijn olielozingen, kegels en andere dingen die je moet vermijden. Hier is het een race tegen de klok om te proberen een bronzen, zilveren of liever gouden medaille te behalen door een ronde in een bepaalde tijd af te leggen. Rijd op een kegel en er zullen tijdstraffen zijn, vast komen te zitten in een soort slijm en gouden medailles zijn al weggevlogen. Het vereist nauwkeurig rijden, maar het is misschien ook wel de meest vermakelijke spelmodus. Tijdritten is hetzelfde concept, maar dan zonder alle obstakels die obstakels met zich meebrengen. De strijd om ronde na ronde een halve seconde of een tiende in te korten is leuk.

Helaas kan hetzelfde niet echt gezegd worden van de campagnemodus. Het is weliswaar niet zo'n soort spel, maar het verhaal is zo onbestaande dat het er net zo goed niet had kunnen zijn. Kies een kopje, in verschillende omgevingen en bioscopen, ren vier races, waarvan de laatste een-op-een is, mano a mano. Het is ook de persoon die een beetje een baas is voor die hele beker, maar we leren ze nauwelijks kennen. Ze doen mee aan alle vier de races, maar pas voor de laatste worden we getrakteerd op een kort citaat dat "Ik ga winnen op mijn thuisbaan!" en als ze verliezen, maken ze een trieste opmerking omdat ze niet begrijpen hoe dit kon gebeuren. Dat is alles. Misschien is het een manier om te proberen elke beker persoonlijk te maken, maar het voelt meestal onnodig en tegen de tijd dat de volgende beker begint, is de vorige baas al vergeten.

Misschien wel de beste toevoeging in het hele spel is echter de levelbouwer. Als je goed bent in, of gewoon zin hebt in, het bouwen van cursussen, dan is er hier veel plezier te beleven. Vanaf het begin een helling en dan een haarspeldbocht die over een tribune gaat? Absoluut, ga ervoor. Je kunt deze cursussen ook online delen, wat natuurlijk bijdraagt aan de algehele spelwaarde. Want er zijn mensen die heel goed zijn in het maken van leuke tracks. Ik ben niet een van hen, zoals je kunt zien in de onderstaande schermafbeelding.

NeoSprint is een charmant spel in een retro-genre dat al overloopt van games. Het doet niets om zich te onderscheiden van de massa, maar biedt tegelijkertijd wat het belangrijkste is in een autospel: rijplezier. In ieder geval voor een tijdje.