Play Dirty

Parker is een coole klootzak. Donker, supercynisch, slecht, dodelijk, slim, gewelddadig en meedogenloos, hij kan ook zorgzaam, verantwoordelijk, genereus en grappig zijn. Wanneer Parker als personage goed wordt geportretteerd, waarbij recht wordt gedaan aan de boekversie die ooit zo elegant is gemaakt door een zekere Donald E. Westlake (die de boeken schreef onder de naam "Richard Stark"), is hij fantastisch. Vooral Mel Gibson bewees dit toen hij Parker perfect portretteerde in Brian Helgeland's prachtige Payback. Dat is hoe Parker zich moet gedragen, handelen, denken en redeneren. Zijn cynische proza, scherpe tong en vaak waanzinnig kalme houding worden vermengd met een voorliefde voor geweld. Gewelddadig, hard, nonchalant geweld - in overvloed. Het feit dat het bedrijf Helgeland/Gibson niet meer dan één Parker-film heeft gemaakt, is een verdriet op zich. Er is zoveel goeds in de boeken, en ze hadden ongetwijfeld kunnen voortbouwen op de met noir doordrenkte strijd tegen The Outfit en ander uitschot dat Parker daar van plan was.

Er is weinig tot geen chemie tussen de acteurs en Wahlberg heeft het altijd helemaal mis in de rol van Parker.

Play Dirty is niet gebaseerd op een specifiek Parker-boek, maar mixt en matcht goed gekozen delen uit vier ervan, volgens schrijver en regisseur Shane Black. Black maakte naam als de scenarist achter Lethal Weapon, Last Scout, The Predator en later Kiss Kiss Bang Bang en The Nice Guys, en zou waarschijnlijk de juiste man zijn om Parker recht te doen, althans op papier. Het oorspronkelijke idee was dat Play Dirty een snel pratende Robert Downey Jr in de hoofdrol zou hebben en dat het script donkerder en cynischer zou worden gemaakt voor een bioscooprelease, maar dat gebeurde niet. In plaats daarvan vond Shane's versie van Parker een thuis bij Amazon Prime en hun voortdurende multi-filmdeal met Mark Wahlberg hielp de Boogie Nights/Max Payne-acteur in de schoenen van de hoofdrol te plaatsen, iets dat nooit had mogen gebeuren.

Het gepatenteerde supercynisme van de boeken is in de versie van Amazon meestal vervangen door slechte flab-grappen.

Dit komt omdat Mark al het charisma van het scherm mist, en dat altijd heeft gedaan. Net als in Max Payne, Me Time, Spenser Confidential, The Union, Father Stu of Family Plan, speelt de heer Wahlberg slechts één rol, zichzelf, en doet dat zonder een greintje charisma of aanwezigheid, waardoor zijn veel gehypte blockbusters vaak plat, levenloos en verstoken van sterrenkracht en charme lijken. Zo ook hier. Wahlbergs interpretatie van Parker is hetzelfde als toen hij al zijn andere ongeïnspireerde rollen speelde, en de cynische houding en rustige maar stoere persoonlijkheid van het personage zijn verloren gegaan.

Het verhaal is ook een heel gewoon overvalverhaal. Schurken elkaar na een grote bankoverval, maar komen (genadig) samen en komen uiteindelijk overeen om elkaar niet te vermoorden voor verraad en ontrouw, maar in plaats daarvan besluiten elkaar te helpen samen nog een laatste grote overval te plegen. We zagen het in Red Notice. We zagen het in Kevin Hart's Lift en in 8700 andere films - en we zien het nu in Play Dirty, wat nog een andere is in de rij van platte, domme, niet-originele, zielloze direct-to-streaming premières waar niemand tijd aan hoeft te verspillen. Shane heeft het script zeker opgefleurd met zijn gepatenteerde snelle dialogen en veel zwarte humor, maar aangezien vooral Wahlberg het niet kan leveren, vallen de meeste scènes plat. Het zou hebben geholpen als de actiescènes hadden gewerkt, maar dat doen ze ook niet echt, want veel van hen zijn AI/GC-ondersteund en lijken halverwege meer op tussenfilmpjes uit Uncharted 3 dan op iets anders. Er zijn duidelijk ergere effecten te vinden in de wereld van de cinema, maar dat verandert niets aan het feit dat de actiecavalcade in Play Dirty eruitziet alsof hij de hele tijd doet alsof.

Parker verdient als personage veel beter dan dit en er zijn maar weinig momenten dat er meer potentieel en talent is verspild dan hier. Als we Mister No-Charisma zelf in de hoofdrol hier overslaan, die ik zelden als "leading man" heb zien werken, dan is Shane Black natuurlijk in veel opzichten briljant, net als componist Alan Silvestri, cameraman Philippe Rousselot en production designer Owen Paterson. Er is hier veel talent, maar het maakt niet uit wanneer het eindresultaat dezelfde lelijke, naar tv geurende puinhoop is als zoveel andere van deze saaie streamingfilms.