Power Ballad

John Carney heeft veel voor mij betekend als film- en muziekliefhebber. Het was 2006, en zijn film Once raakte een snaar diep in mijn hart. Het eenvoudige maar mooie verhaal van de Ierse muzikant Guy (Glen Hansard), die Girl (Markéta Irglová) ontmoet, riep zoveel emoties op, misschien vooral via de muziek. Ze wonnen een welverdiende Oscar voor het nummer "Falling Slowly", maar het was meer dan dat. Ik heb inmiddels gelezen dat Glen en Markéta elkaar enkele jaren eerder hadden ontmoet toen zijn band speelde, en dat ze een relatie begonnen na de opnames van Once, die ongeveer een paar jaar duurde.

Voetnoot: Na het succes van de film richtten ze de band Swell Season op. Ik zag ze live in Berns rond 2011, met Eric Gadd op toetsen, en het was een briljant concert met veel geweldige nummers voor wie nieuwsgierig is. Maar genoeg van de nostalgie. Carney heeft sinds Once verschillende muziekfilms gemaakt en is nu terug met Power Ballad.

Een korte samenvatting van de film: "Rick leeft op oude dromen om het te maken als artiest, maar verdient zijn brood als bruiloftszanger. Op een bruiloft ontmoet hij Danny, een boybandster die op afname is. Ze verbinden zich tijdens een late jamsessie tijdens muziek. Wanneer Danny van Ricks nummer een hit maakt, zet Rick zich in om de erkenning terug te winnen waarvan hij denkt dat hij die verdient."

Wie droomt er nou niet van om in een coverband te spelen?

Zoals gezegd, Carney is behoorlijk gefixeerd geraakt op musicalfilms. Ik heb Songs from Manhattan, Sing Street of Flora and Son niet gezien, maar Once maakte een sterke indruk op mij, net als zijn drama On the Edge, waarin Cillian Murphy een suïcidale jongeman speelt. Het idee van Paul Rudd in een komedie was op zichzelf niet bijzonder aantrekkelijk; maar het was Carney's staat van dienst die me deed kijken Power Ballad.

En zo gaan we verder met het acteergedeelte van de recensie en sluiten we aan op wat ik hierboven over Rudd schreef. Er was een tijd dat ik Rudd een heel charmante acteur vond en veel van zijn komedies waren behoorlijk vermakelijk. Ik vond de eerste Ant-Man ook leuk. Maar ergens onderweg begon ik te beseffen dat Rudd in feite precies dezelfde rol speelt, ongeacht de film. Hij staat hier zeker niet alleen in, maar ik was er gewoon een beetje klaar mee. Maar positief is dat hij in Power Ballad bijna die oorspronkelijke charme terugvindt. Misschien komt het ook doordat het geen "typische" Rudd-komedie is, want hij mag eigenlijk een beetje schitteren.

Danny Wilson wordt gespeeld door Jonas Brothers-lid Nick Jonas, die onder andere in de nieuwe Jumanji-films en Midway te zien is. Niet verrassend heeft hij een boyband-charme die door het scherm heen straalt, en jullie hebben medelijden met hem en willen hem een schop in zijn ballen geven als hij Ricks muziek steelt. Anderen die opvallen zijn de jongens in Ricks coverband waar zijn maat Sandy, gespeeld door Peter McDonald, de grootste indruk maakt. Marcella Plunkett, in de rol van Ricks vrouw Rachel, is ook indrukwekkend.

Er is hier genoeg om van te genieten. Power Ballad biedt misschien niets nieuws en is niet vlekkeloos, maar wat het doet, doet het goed. Het is een luchtig, vermakelijk juweeltje dat zichzelf niet al te serieus neemt, maar ook niet belachelijk wordt. Aan de andere kant is het geen Amerikaanse komedie, ook al spelen Rudd en Jonas de hoofdrollen.

Carney bewijst opnieuw dat het mogelijk is om drama, komedie en muziek te combineren, en de scène waarin Rick en Danny zitten te jammen, allebei dronken en licht aangeroerd, is zowel grappig als prachtig. Zoals je misschien hebt gemerkt, ben ik een beetje een softie als het om dit soort films gaat. Het doet me denken aan Danny Boyle's extreem ondergewaardeerde en slimme film Yesterday, ook al zijn de twee verhaallijnen totaal verschillend. Ik waardeer ook de dynamiek binnen Ricks familie. De manier waarop zijn chagrijnige tienerdochter geleidelijk warmer wordt voor de muzikale vaardigheden van haar vader, en de ondersteunende, scherpe en lieve vrouw die grappend zegt dat het prima is als Rick met groupies afspreekt, zolang hij het haar maar vertelt. Bovendien is het nummer dat Danny steelt eigenlijk heel goed, al is het niet helemaal op hetzelfde niveau als "Once" en "Falling Slowly".

Dus, als je zin hebt in een pauze van een noodlottige odyssee, of misschien tijdelijk genoeg hebt gehad van horror- of haaienfilms? Geef Power Ballad een kans. Het is het zeker waard.