Quantum Error

Ik kan me erin vinden... Ik heb begrip voor wat de in Wyoming gevestigde indiestudio Teamkill Media onlangs in een blogpost uitdrukte. Ze hadden genoeg van fans en gamecritici die hun overambitieuze horror-actieproject Quantum Error unaniem een van de slechtste games van het jaar noemden. Dit zijn geen prettige woorden om te lezen of te horen na er een aantal jaren hard aan te hebben gewerkt. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe demoraliserend dat moet voelen. Als een scherp mes recht in het hart. Denk er zelf maar eens over na... Het project waar je, op indie-terrein zonder of met een sterk verlaagd salaris, ongelooflijk hard aan hebt gewerkt om het te voltooien en de wereld in te sturen, wordt niet met de open armen ontvangen waarop je had gehoopt, maar wordt in plaats daarvan met hooivorken en voorhamers aan stukken gehakt door spelers en critici die er een hekel aan hebben.

Het begint met een klein vuurtje, maar eindigt met gemuteerde ruimtereuzeninktvisdemonen.

In één adem kan ik me natuurlijk inleven in alle toegewijde fans die de dagen aftelden tot de release van Quantum Error en €60 investeerden in een spel dat Dead Space moest mixen met The Chronicles of Riddick maar kreeg uiteindelijk alleen een op polygoon gebaseerde stapel puur afval. Het feit dat ze er teleurstelling, irritatie en boosheid over uiten... Daar heb ik ook alle begrip voor. Slechte games spelen is niet leuk. Zitten en sjokken door urenlang mislukt, slecht uitgevoerd entertainment is ellendig, en gedwongen worden om het in batches te doen als onderdeel van je dagelijkse werk, betekent natuurlijk dat je het niet zomaar kunt uitschakelen, verwijderen en vergeten. In plaats daarvan moeten wij in het criticuskorps teruggaan, het opnieuw spelen, beoordelen, inspecteren en analyseren, en al mijn uren met de horrorgames van Teamkill Media waren verschrikkelijk.

Het jaar is 2190 en kunstmatige intelligentie heeft de wereld grotendeels overgenomen. Er heerst chaos en op de afgelegen Monad Quantum Research Facility die tien zeemijl uit de kust van Californië ligt, is een hevige brand uitgebroken en die moet natuurlijk worden geblust. Dit is waar je naartoe wordt gestuurd. Kapitein Jacob Thomas (van de brandweer van Garboa) en je collega Shane Costa, die allebei doorgewinterde brandweerlieden zijn en twee echt stoere jongens. Eenmaal daar realiseren zowel jij als Shane zich dat dit echt geen gewoon vuur is, maar eerder een echt enorm brouwsel van monsters, mutanten, AI-soldaten, samenzweringen, parallelle universums en alles daartussenin. Teamkill Media heeft zijn uiterste best gedaan om Doom 3 te mengen met Dead Space, The Chronicles of Riddick: Escape From Butcher Bay en een scheutje Resident Evil En hoewel de ambitie vermakelijk is... Er is vrijwel niets in dit spel dat niet puur hartverscheurend is. Bereid je gewoon voor op pijn, want Quantum Error is één grote fout.

Het vuur is prachtig, maar het brandweergedeelte is net zo slecht uitgevoerd als de puzzels.

Traditionele "tutorials" in veel van de hedendaagse games zijn verreweg de slechtste die ik ken, vooral als ze op die slaafse, compromisloze, stoere en domme manier worden gedaan. Als het goed is gedaan zoals in Halo: Combat Evolved of verweven in het verhaal zoals in Half-Life, heb ik geen enkele moeite met een spoedcursus in wat ik kan verwachten, maar zoals hier in Quantum Error, bouwt het voor mij snel op tot een kookpunt dat dan minstens een half uur duurt voordat het afneemt. Teamkill Media heb me als speler door twee tutorials geleid in dit horroravontuur en beide delen zijn zo slecht gestructureerd en dom ontworpen dat het moeilijk is om niet de hele woonkamer te verscheuren. Als dat stuk eindelijk klaar en gesetteld is, wordt het niet veel beter.

Je speelt Quantum Error via een first- of third-person perspectief, en er is hier een genremix die erg ambitieus aanvoelt. Je blust branden, lost puzzels op, schiet gemuteerde demonen neer en gaat op verkenning. Het idee is om de speler verschillende soorten problemen te laten ervaren, natuurlijk het tempo te vertragen met uitdagende en vaak op de omgeving gebaseerde puzzels en dan het tempo op te voeren met een paar vijanden die niets liever willen dan je volledig te verminken en te vernietigen. Maar niets werkt. Niets. De verkenning is stijf, flauw en jammerlijk zinloos, de puzzels zijn hopeloos voorspelbaar en hebben geen ideeën, en de vuurgevechten zijn de ergste die ik in jaren heb meegemaakt in een spel van dit type. Alleen al het feit dat er onzichtbare vijanden zijn waar je pas achter komt nadat ze je hebben vermoord, zegt genoeg. Het feit dat het een halve minuut duurt om wapens te selecteren via een waardeloze gebruikersinterface maakt het nauwelijks minder ellendig. Daarbij komen nog ultradomme kunstmatige intelligentie van vijanden (wat absurd is gezien het feit dat een deel van het basisthema van het spel draait om eigenzinnige AI die delen van onze nabije toekomst overneemt) en baasgevechten die echt aanvoelen als pure marteling.

Het feit dat Quantum Error nu bij de lancering nog lang niet klaar is, maakt het er natuurlijk ook niet beter op. De game crashte twee keer in mijn eerste twee uur, en alsof dat nog niet genoeg was, zijn er genoeg momenten waarop Quantum Error mijn opslagbestand heeft verwijderd of gewoon mijn volgende missie is kwijtgeraakt en in een soort inhoudsloze impasse is beland waar ik niets anders kon doen dan opnieuw opstarten vanaf een eerder opslagbestand. De checkpoints in het spel zijn ook volkomen nutteloos en de manier waarop de minimap werkt, voelt aan als een slechte grap die uitsluitend is ontworpen om te irriteren. In 2023 is het moeilijk om een frustrerender game te vinden dan deze, vooral voor € 60 en gebaseerd op wat algemeen wordt beschouwd als 's werelds beste game-engine.

Unreal Engine 5 doet echter goed werk met de graphics en hoewel er beter uitziende games zijn, zijn de graphics het beste deel van Quantum Error. De tussenfilmpjes zijn mooi en de personagemodellen zijn meer dan acceptabel en de branden die moeten worden geblust zijn chique en de manier waarop ze de staalgrijze muren van de onderzoeksfaciliteit likken, zijn bevredigend. Het geluid is niet zo goed, maar duidelijk goedgekeurd, en de stemacteurs doen bekwaam werk, ook al voelen het verhaal en de dialoog vaak banaal aan.

De vijanden zijn zo jammerlijk dom dat het aanvoelt als een slechte aprilgrap.

Niemand lijkt het ambitieuze horroravontuur van Teamkill Media leuk te vinden, wat hen onredelijk kwaad maakte en ik kan zeker al het harde werk zien dat in de productie is gestoken. Er is echter geen andere manier om het te vermijden, Quantum Error is een van de slechtste games van het jaar. Het is verdronken in bugs, heeft problemen met opslagbestanden, een slecht ontwerp, belabberde spelmechanica en idiote vijanden, wat natuurlijk niet kan worden gewaardeerd. Met stevige concurrentie van The Lord of the Rings: Gollum en Skull island: The Rise of Kong kwalificeert dit zich voor de categorie slechtste game van 2023.