Send Help

Sam Raimi is een vrij fascinerende filmmaker, aangezien hij verantwoordelijk is voor enkele van de beroemdste horrorprojecten, waaronder Evil Dead en Army of Darkness, en zelfs een belangrijke bijdrage levert aan het populair maken van superheldenfilms die nu zijn dankzij zijn tijdloze Spider-Man-trilogie. Zelfs met deze epische filmografie, waar veel regisseurs hun ziel voor zouden verkopen, is Raimi de afgelopen 15 tot 20 jaar niet bijzonder relevant geweest, want sinds Spider-Man 3 heeft hij als regisseur Drag Me to Hell, Oz the Great and Powerful en Doctor Strange in the Multiverse of Madness afgeleverd, drie films die waarschijnlijk in de geschiedenis zullen worden beschouwd als enkele van zijn minder gerespecteerde werken. Dus zeggen dat Raimi een overwinning nodig heeft, is misschien enigszins accuraat.

Knip naar dit jaar en we zien Raimi weer in de regisseursstoel en een horror-thriller regisseren die meer lijkt op de films waarmee hij zijn naam maakte. Na samen te hebben gewerkt met Rachel McAdams in het nieuwste Doctor Strange-epos, zijn acteur en regisseur opnieuw samengekomen voor Send Help, een survivalfilm die draait om twee mensen die vastzitten op een onbewoond eiland, waar dingen niet helemaal zijn zoals ze lijken...

Het is een fascinerende film geschreven door Damian Shannon en Mark Swift omdat hij niet echt voldoet aan de traditionele normen van helden en schurken. Het begin van het verhaal zet een meer typische plot op over een ondergewaardeerde werknemer en haar wraakzuchtige baas, waarbij ze ziet hoe McAdams' Linda wordt gekweld en gepest door de nieuwe nepo-baby CEO van het bedrijf, Bradley, gespeeld door Dylan O'Brien. Je begint meteen te voelen dat dit de manier is waarop het bredere plot zich zal ontvouwen, waarbij wordt onderzocht hoe Linda omgaat met de snedige steken en beledigingen, maar een vrij snelle vliegtuigcrash, waarbij zowel de baas als de werknemer aanspoelen op een ver strand, verandert deze dynamiek vrijwel direct.

Linda, een enorme Survivor-fan, heeft een talent voor overlevingstechnieken en -vaardigheden, en dit draait de dynamiek om, waarbij de werknemer baas wordt en de baas een loyaal onderdaan. Het volgende uur zien we een vriendschap opbloeien, uit gemak, totdat geheimen langzaam worden onthuld en verborgen motivaties en persoonlijkheidstrekken naar boven komen, wat leidt tot een explosieve wending waarin bloed wordt vergoten, levens worden genomen en verschrikkingen in het zand worden begraven om verloren te gaan in de annalen van de tijd.

In de eerste twee bedrijven van Send Help krijgen we slechts een vreemde voorproefje van Raimi's kenmerkende regie, met af en toe hectische en verontrustende scènes. Dit zou kunnen zijn hoe de twee overlevende personages op verwrongen manieren op elkaar afkaatsen, terwijl ze zien hoe Linda op de meest gewelddadige manier een CGI-everzwijn bevecht, en hoe de isolementsverwoestende ontdekkingen van de ene overlevende de situatie veranderen zonder dat de andere het weet. Meer dan een uur lang zit er eigenlijk nauwelijks horror in deze film, met meer nadruk op spanning en ongelijk effectieve zwarte komedie, en hoewel dat prima is, leidt het tot een film die wat kracht mist, want hoewel McAdams charismatisch en levendig is, blijkt O'Brien minder een opvallende hoofdrolspeler te zijn. Ik zou zelfs zo ver gaan te zeggen dat de eerste twee bedrijven van deze film gewoon middelmatig zijn.

Gelukkig is het in het derde bedrijf waar we Raimi echt zijn vaardigheden zien laten zien. Deze laatste akte verloopt als een hogesnelheidstrein, waarbij je ziet hoe geheimen worden uitgelekt en je ziet hoe de twee overlevenden omgaan met de gevolgen. Opnieuw bereikt het nooit echt volledige horrorstatus, maar het is veel verontrustender dan wat eerder werd geserveerd, met veel gore waarin we ogen zien die worden uitgestoken, hoofden gescalpeerd, mensen die worden gedood en zelfs korte zombie-jumpscares. In deze laatste akte wil je niet wegkijken, behalve wanneer je ineenkrimpt terwijl de personages elkaar op de meest gewelddadige manieren proberen te doden. Het is een briljante conclusie waarvan je niet anders kunt dan wensen dat die door de hele film heen was weerspiegeld, wat zorgt voor meer dan 60 minuten een survivor-horrorfilm dan een onbewoonde eiland-thriller.

Dus een onevenwichtig tempo van het plot, ook al eindigt het sterk. Tenminste is het bredere geheel goed samengesteld, toch? Voor het grootste deel wel. Er zijn momenten waarop CG op een heel lelijke en slechte manier wordt gebruikt, onder andere op het uitkijkpunt en tijdens het zwijnengevecht, waar een deel van de angst en spanning verloren gaat omdat het zo duidelijk is welke delen van de film op een echte set zijn opgenomen en welke in een magazijn voor een blauw scherm zijn samengevoegd. Het is een beetje onaangenaam en doet je wensen dat deze scènes niet gebruikt waren of dat ze dat met betere en effectievere digitale effecten deden.

Om het weer rond te brengen: als Raimi een overwinning nodig heeft om terug te keren tot een van de beste en huidige filmmakers van de filmwereld, Send Help is het niet helemaal het punt. Het is een prima en perfect vermakelijke film, maar ook wat vergeetbaar en mist karakter. Met een speelduur van minder dan twee uur zul je deze film niet beu worden, maar tegen de tijd dat de aftiteling loopt, verlaat je ook niet meer verbijsterd of onder de indruk. Het is een redelijke film, en daar is niets mis mee, maar hij zal niet in de lijst van Raimi's beste worden opgenomen.