Shadow Labyrinth

Pac-Man is een vrij uniek spel omdat het origineel uit 1980 nog steeds leuk is om te spelen. Maar sinds de release heeft Namco (nu Bandai Namco) geprobeerd het concept te moderniseren om Pac-Man relevant te houden, en dat is zelden zo goed gelukt. Nooit slecht, maar ook niets gedenkwaardigs.

Dit is geen Pac-Man-spel, maar een spel met Pac-Man.

Eigenlijk was het pas met Pac-Man vs uit 2004 en Pac-Man Championship Edition uit 2007 dat ik weer echt plezier had met Pac-Man, en daarna is het weer stil geweest. Tot nu. Shadow Labyrinth is een vermomd Pac-Man-spel, waarbij de gele pillenpopper een grote rol speelt als sidekick, waarbij het avontuur eigenlijk een metroidvania is met duidelijke Hollow Knight verbindingen.

Het is verre van een perfect spel, maar er is hier een liefde die moeilijk weg te wuiven is, en tijdens de beoordelingsperiode vond ik het vaak moeilijk om de controller neer te leggen nadat ik weer een geheim had gevonden waar ik niet helemaal bij kon. Bovendien hebben de ontwikkelaars slim Pac-Man in de gameplay geslopen, waarbij een van de kenmerken van mijn personage is om te kunnen transformeren in een Pac-Man die langs muren en objecten kan reizen zolang er contactoppervlakken zijn die het mogelijk maken. Het feit dat er onderweg ook valuta (voor upgrades) is, zorgt ervoor dat mijn kleine Pac-Man ze graag opslokt op dezelfde premisse als hij in 1980 pillen at. Dit is fenomenaal leuk en voelt slim geïmplementeerd en ik had er in ieder geval meer van gewild.

Beetje bij beetje kun je je personage naar een hoger niveau tillen.

Shadow Labyrinth gooit me regelrecht in een gotische en onverwacht donkere wereld zonder enige introductie. Ik word tot leven gewekt als Zwaardvechter nr. 8 door een pratende Pac-Man genaamd Puck die mijn hulp nodig lijkt te hebben. Ik ben echter niet de eerste persoon die hij heeft gevraagd en het lijkt erop dat mijn missie door velen voor mij is mislukt - wat me doet beseffen dat ik niet bepaald onmisbaar ben. Integendeel.

Puck heeft een heel duidelijk doel, maar hij is terughoudend om details te delen over wat er eigenlijk van mij wordt verwacht terwijl ik de aanvankelijk eenvoudige basis leer. Er zijn mogelijkheden om dingen te lopen, te rennen, te bukken, te springen en te slaan - en zoals ik al zei, in Pac-Man te veranderen. Geleidelijk aan worden meer aspecten van het verhaal in de mix gegooid op een weliswaar verdoezelde, maar intrigerende manier die me vaak nieuwsgierig maakt naar wat er is gebeurd, waar ik ben en wat Puck wil bereiken... is het personage wel goed of help ik het kwaad?

De muziek? Atmosferisch. De soundscape creëert een griezelige sfeer waar gefluister in gangen en verre klokken een onaangenaam, dicht gevoel opbouwen.

Shadow Labyrinth is vrij traditioneel van ontwerp, met opslagpunten, kamers waartussen ik kan teleporteren en de mogelijkheid om dingen als aanvalskracht te upgraden en hoeveel leven Swordsman No. 8 kan hebben, evenals nieuwe vaardigheden. Het zou gemakkelijk zijn om te klagen dat het zo eenvoudig is, maar om eerlijk te zijn, het voelt vooral bevrijdend om een game te hebben die vrij is van gimmicks, behalve een zeer slimme implementatie van Pac-Man-gameplay in een metroidvania. Pac-Man laat zich ook voelen tijdens de baasgevechten, die eindigen met een enorme zwart-bordeauxrode Pack-Man met een kwaadaardige aura die de vijand die ik zojuist heb verslagen verteert en een nieuwe vaardigheid krijgt.

Qua gameplay is het een genot om Shadow Labyrinth te spelen met een behendig en redelijk snel personage dat nooit vast komt te zitten in dingen en zichzelf optilt naar richels erboven terwijl ik naar ze toe spring. Het geeft een gevoel van behendigheid zonder het gevoel van volledige controle weg te nemen, en de gevechten zijn voorbeeldig duidelijk. Het is nooit de vraag wat je moet doen als je eenmaal de bewegingspatronen van de vijanden hebt gezien (er kunnen echter verschillende vijanden zijn geweest). Bovendien krijg je iets later in het avontuur de kans om te transformeren in een mech genaamd Gaia, wat het game-hoogtepunt van het avontuur is, juist omdat het zo ongelooflijk krachtig is.

Mechan Gaian zorgt voor de hoogtepunten, maar de vijandelijke variatie had beter moeten zijn.

Uiteindelijk blijft de beoordeling op een solide zeven omdat Shadow Labyrinth iets kleiner is dan het had moeten zijn en een beetje budget aanvoelt als het gaat om de graphics. En hoewel ik de eenvoudige en gimmick-vrije gameplay waardeer, voelt het een beetje te schaars aan. Een beetje meer diepgang in het spel zou leuk geweest zijn. Maar als je een gezellige metroidvania wilt die dankzij Pac-Man slim aansluit bij de gamegeschiedenis en niet langer is dan je tijdens je vakantie aankunt, is het zeker de moeite van het bekijken waard, vooral als je van plan bent je vakantie in de hangmat door te brengen met een Switch 2 in je handen.