Side Effects

Soms speel je spellen waarvan je denkt dat je graag deel zou willen uitmaken, spellen waarin je jezelf onderdompelt en kunt fantaseren over de avonturen die je zou kunnen beleven als er een beetje van jou rondliep die zich misgedroeg en problemen veroorzaakte. Side Effects is niet een van hen... Integendeel. Sterker nog, ik vind het moeilijk om spellen te bedenken die minder aantrekkelijk zijn dan deze. Het idee om vastgebonden te zijn aan een tafel en pil na pil te moeten doorslikken tot je dood neervalt, is niet bepaald een droomscenario.

Dat is de premisse van Side Effects. Je bent een proefpersoon die Russisch roulette moet spelen met potentieel dodelijke drugs. Buckshot Roulette was een hit en ging viraal toen het bijna twee jaar geleden werd uitgebracht, en Side Effects heeft het concept ervan overgenomen, waarbij het wapenaspect werd verwijderd en in plaats daarvan een medisch voorgeschreven dosis pillen werd toegediend. Het is echter niet alleen een kwestie van slikken en er gelukkig uitzien. Nee, een overvloed aan gereedschappen en instrumenten stelt je in staat om nog een ronde te overleven, of een tegenstander te straffen...

Je leert hoeveel van de tabletten je leven beïnvloeden voordat ze op tafel worden gelegd.

In deze context is het in deze context vrij onschuldig, waarbij twee van de zes pillen ervoor zorgen dat je een van je vier levens verliest. Voordat de ronde begint, kies je twee hulpmiddelen die je in je voordeel kunt gebruiken. We hebben de hamer waarmee je pillen kunt breken, de muntpastille die je doorslikt om je beurt over te slaan, en de medicijntester, die ontzettend handig is omdat hij laat zien of de pil die je hebt gekozen goed of slecht is. Er zijn er nog veel meer, waarmee je dingen van andere spelers kunt stelen of ze kunt dwingen een specifieke pil te nemen. Aangezien het spel nogal... Grafisch bevat het ook bizarre elementen, zoals verwijderde ogen en getrokken tanden, en het is misschien niet de beste keuze als je bang bent voor naalden.

Side Effects kan solo, tegen vrienden of tegen willekeurige tegenstanders die ook dringend medicatie nodig hebben, worden gespeeld. Dit spel is zeker het beste tegen anderen te spelen, want dan is het op zijn best. Een pil die je weet dat die tot een nare dood zal leiden door de keel van een AI-tegenstander dwingen, is niet zo bevredigend als de stemming van een goede (voormalige?) vriend verpesten en hun gezicht in pure paniek zien vertrokken. De multiplayermodus biedt plaats aan maximaal vier spelers en de wedstrijden zijn vrij lang, maar naarmate de rondes vorderen, wordt de selectie pillen zowel groter als aanzienlijk dodelijker.

Het is belangrijk om bij te houden welke pillen je tegenstanders hebben doorgeslikt, welke je zelf hebt ingenomen en welke nog op tafel liggen. Als je dat doet, heb je een goede kans om te overleven, maar soms moet je een risico nemen, en de kansen zijn zelden in je voordeel. Het is een concept dat zowel leuk als slim is, ook al is het eigenlijk heel simpel. Maar er zijn een paar dingen die ik graag had gezien die Side Effects nog hoger zouden hebben getild.

Analyseer de tablet en kijk of het nuttig voor je is of niet.

Het is een beetje saai dat alle cavia's er in het begin hetzelfde uitzien. Het ontwerp werkt, echt waar, met geschoren hoofden, starende ogen, brede kaken en een volledig gebrek aan neuzen. Side Effects ziet er leuk uit en de ontwikkelaars (hirohun, Mr.Pootsley, Jaybooty, Lofar42 ) krijgen de esthetiek echt goed onder de knie, maar het had geen kwaad kunnen om hun eigen patiënten een beetje aan te passen. Dat zou de wedstrijden levendiger hebben gemaakt en de immersie minder hebben onderbroken. Na een paar rondes pillroulette ziet iedereen er toch anders uit, dankzij de Side Effects van de tabletten die ze doorslikken. Tegen het einde ziet niemand er bijzonder goed uit, en het is als een make-oversessie in een psychiatrisch ziekenhuis waar niemand echt wint.

Technisch, grafisch en visueel is het geen meesterwerk. Side Effects bereikt wat het wil, vooral dankzij zijn esthetische keuzes. Het zal geen prijzen winnen voor beste graphics, maar het werkt. De muziek valt ook niet op, want het draait meer om sfeer en sfeer. Machines rammelden en kraakten, plus patiënten die hun hoofd op tafel bonkten en pillen die van het speelveld stuiterden. Samen met de saaie, anonieme muziek op de achtergrond wordt de sfeer sterk versterkt. We hebben het hier niet over een goede sfeer, zoals je je kunt voorstellen, maar meer over de sfeer die je vaak ervaart als je in de wachtkamer van het ziekenhuis zit terwijl mensen om je heen hoesten, niezen en zuchten.

Een ongelooflijk spannende multiplayerronde eindigde met mij als enige overlevende. Een zeer tevreden Joel helemaal links.

Ik vind Side Effects leuk. Het is leuk om nieuwe tools vrij te spelen, leuk om tegenstanders te plagen, en nog leuker om een potje te winnen. Maar het is niet iets waar ik dagelijks op terugkom – hooguit maandelijks, om te controleren of er nieuwe content is toegevoegd. Dit is een spel dat perfect is voor één of twee ontzettend leuke spelletjesavonden met vrienden, maar je zult er waarschijnlijk niet meer dan dat uit halen. Dat gezegd hebbende, kost het minder dan £4, en het is het zeker waard.