Star Fox

Laten we dit eerst meteen duidelijk maken: ik ben een grote fan van Star Fox 64/Lylat Wars. Het was een van mijn favoriete Nintendo 64-games, onder de spellen waarin ik meer uren heb gestoken (zowel SP als MP), en toen heb ik 15 jaar geleden dubbel gespeeld met de 3DS-remaster. Neem dat dus als een kanttekening: dat zijn de bevooroordeelde glazen waar ik het over ga hebben, waarbij nostalgie net zo hoog is als eisen.

Wat een vreemd spelletje is dit, nietwaar? Mainstream, toegankelijk, ja, maar tegelijkertijd een bizarre combinatie van uitdagende Japanse arcade shoot 'em-ups en een luchtiger eerbetoon aan Star Wars in Nintendo's furry-stijl. De klassieke ruimteschiettruckels, maar dan met extra diepgang terwijl je in 3D vliegt. Het schijnbaar eenvoudige, repetitieve voorstel, daarna de verborgen complexiteit en de harde beheersing. Met andere woorden, je houdt er waarschijnlijk van of haat het, want het is gebaseerd op een eigen unieke formule, en de missie van deze remake is niet om je van het tegendeel te overtuigen.

Dus, als je er al van hield, of er de afgelopen drie decennia ook maar enigszins interesse in had, is het dan de moeite waard, zelfs als je het origineel beschikbaar hebt in de NSO-catalogus? Nou, ik zeg ja. Eigenlijk omdat dit waarschijnlijk Nintendo's beste remake ooit is.

We bespreken de Star Fox Switch 2 remake op Gamereactor.

We hebben een hoop remakes en remasters van het bedrijf gezien, vooral in het afgelopen decennium toen de nieuwere hardware ontwikkelaars een groter verschil maakte. Maar als we de remaster-restauraties buiten beschouwing laten, denk ik dat de nieuwe Star Fox comfortabel op dezelfde VIP-tafel ligt als The Legend of Zelda: Link's Awakening, Metroid: Zero Mission, Fire Emblem Echoes: Shadows of Valentia en Pokémon Heart Gold/Soul Silver.

Vergeleken daarmee voelde Velan Studios' werk voor mij echter meer als sommige van de geprezen Resident Evil-remakes van Capcom. Namelijk dat ik meer krijg van wat ik leuk vond uit de originele formule, maar dan met de huidige visuele kwaliteit en gameplaystandaarden, een aanzienlijk uitgebreid verhaal, en in dit geval een belachelijk aantal ontgrendelbare items als de (uitdagende) kers op de taart voor fans.

Je moet echter weten dat de nieuwe Star Fox op de Switch 2 hetzelfde aanvoelt. Of althans, zoals je het je herinnert, want de verbeterde wendbaarheid met de verfijnde besturing, samen met de vloeiendere framerate, verhoogt vaak het gevoel van snelheid. Maar je spiergeheugen zal je terecht komen, want alles is precies waar het hoort te zijn, precies op het moment dat je het verwacht, wat een must was voor de hardcore fans van het origineel. Dat gezegd hebbende, presteerde ik net iets beter op de 3DS terwijl ik achter medailles en hoge scores aan zat (ik heb mijn 212 hits-record in Corneria op mijn Switch 2 nog steeds niet kunnen verbeteren). Kwam het door mijn roestigere reflexen? De toegevoegde grafische toeters en bellen verminderen de zichtbaarheid en duidelijkheid? Ik kan de oorzaak niet precies aanwijzen, maar ik geniet toch van het gooien van handschoenen.

Sectoren X en Z zoals je je waarschijnlijk voorstelde.

En juist hier moet ik de nieuw toegevoegde Challenge Mode toejuichen als de beste reden om het nieuwe spel te spelen, zelfs vóór de mooiere graphics, de meer gedetailleerde lore of de nieuwe multiplayermodus. Want net als vroeger kun je proberen op elke planeet een medaille te verdienen door een bepaald aantal treffers te scoren terwijl je je wingmen in leven houdt, en dan heb je de Expert Mode, die al nachtmerries veroorzaakte op de N64 en 3DS. Maar de Challenge Mode is precies waar een spel dat sterk gebaseerd is op herhaling, zoals een arcadekast, om smeekte.

Het is het soort gameplay dat ervaren spelers nodig hadden, met maximaal zes doelen per planeet, en sommige daarvan kosten je heel veel pogingen. Bovendien voelen deze prestaties fris en interessant aan, omdat ze je nieuwsgierigheid prikkelen en je dwingen beter en aandachtiger te spelen. Een groot deel van de Star Fox -charme was immers altijd om niet alleen de routes te vinden, maar ook de vele kleine verborgen geheimen die meer vijanden laten verschijnen, die je meer items opleveren, of die een nieuwe reactie van je collega's triggeren.

En maak je geen zorgen, want een van mijn angsten in mijn preview is weggenomen: Co-op uitdagingen hebben een aparte ruimte (om oneerlijke verschillen te voorkomen omdat je vliegen en schieten verdeelt), terwijl de ook nieuwe muismodusbesturing zo veeleisend is, verwacht ik niet dat de hoogste scores hiervan afhangen.

De Landmaster-missies blijven een geweldige breaker. En weet je hoe je door ruimtetranen moet vliegen?

Terugkomend op de zinnen die de cast uitspreekt, en ook al wilden sommige fans dat ze letterlijk hetzelfde bleven omdat ze al decennialang handelsmerk-memes zijn, ik keur ook de herschrijving van het hele spel goed. De acteurs hebben het geweldig gedaan, maar nog meer waardeer ik hoe het nieuwe schrijfwerk je naadloos meer context geeft. En dit gebeurt niet alleen in het intermissiegesprek tussen de bemanning en generaal Pepper, maar ook met de occasionele extra opmerkingen en grappen voor, tijdens en na missies, om nog maar te zwijgen van de encyclopedische Holoviewer. Zo update je wat altijd een rechtlijnig, eenlijnig vulverhaal was, niet alleen om het logischer te maken (bijvoorbeeld door uitgebreide redenen te geven voor het vertakken van paden) en om fans een paar onthullende details te geven die ik niet zal verklappen, maar vooral om ervan te genieten door zowel oude als nieuwe kijkers.

Zelfs als sommige omgevingen zoals Fichina of de multiplayerversie van Corneria er wat lelijker uitzien (vooral als je crasht), is deze ook een aantrekkelijke versie, vooral voor Nintendo-gebruikers. De balans tussen cartoon en realisme is naar mijn mening goed bewaard, ook al durft het naar het laatste te gaan, maar kleuren, belichting en ontwerpen zetten de fantasiewereld boven alles. De harige personages werken ook, en verrassend goed in de intercoms of als je ze als je eigen avatar gebruikt op GameShare. Technisch gezien had ik in het begin wat twijfels, maar het is een ongelooflijk solide poging van Velan Studios aan hun eigen Viper Engine, en iets zegt me dat Nintendo ze dichtbij zal houden voor toekomstige games, hopelijk een nieuwe Star Fox ertussen. Het maakt beter gebruik van HDR en surround sound dan de meeste first-party games, en het levert enkele van de beste in-engine cutscenes die we op een Nintendo-systeem hebben gezien, met verbeterde cinematografie en geweldige shots.

Dit helpt ook om al legendarische momenten memorabeler te maken, weer een verzoek om remakes. Mijn eerste keer op de nieuwe Zoness of Titania, de eerste keer dat ik die bewegende sequentie opnieuw beleefde, of de eerste keer dat ik door het wormgat graven gaf me kippenvel, en ik ben een oude haas zoals Peppy. Er zit een John Williams/Star Wars-magie in Koji Kondo's werk op Star Fox, net zo mooi en zelfs epischer dan zijn nummers voor Mario en Zelda destijds. En om er volledig en op een verstandig manier van te genieten, tilde de hele ervaring op.

Zoness (rechts) is een van onze favoriete herbouwde planeten.

Tot slot de multiplayer. Allereerst: nee, er is geen mogelijkheid voor 4-speler split-screen. En ik was ook boos, "omdat we zo speelden" in de jaren 90. Maar tegenwoordig zorgt het compromis dat een modern spel vereist ervoor dat die alleen nog voor Mario Kart en nog een paar meer zijn, en de 3DS-remaster introduceerde al een formule die hier nog beter werkt: één exemplaar van het spel, vier consoles kunnen spelen. In dit geval kunnen zelfs drie oude Nintendo Switch (1) consoles via GameShare deelnemen, en dat kun je lokaal of online doen. Voor mij is het een geweldige oplossing om te recreëren wat we toen deden.

Wat betreft de multiplayer Battle Mode zelf, die is ook gloednieuw, want het origineel was toegegeven minimaal beperkt. Ik heb een paar uur gespeeld tegen zowel CPU-bots als enkele andere Europese journalisten, en omdat ik het concept leuk vind, hoop ik dat het wat momentum krijgt om uiteindelijk uitgebreid te worden met meer content. Het zijn slechts drie kaarten/planeten/modi, maar de systemen zijn aanwezig (inclusief onderscheidingen, ranglijsten en meer) en de luchtgevechten waren leuk en intens, waarbij de drie voorstellen strategisch verschillend aanvoelen, ook al zou je geen volwaardige online shooter moeten verwachten. Bereid je voor om neergehaald te worden en vaak te respawnen, tenzij je met je wingmen communiceert, en dat is een zeer interessante aanpak mocht deze modus in de toekomst groeien: om te zien of goed georganiseerde squadrons het online sterrenstelsel veroveren.

Op de Switch 2 geeft Star Fox me precies wat ik vraag in een moderne remake, en laat het Nintendo dus zien wat er over een paar maanden van The Legend Zelda: Ocarina of Time nodig zal zijn. Moderne, spectaculaire graphics, ja, maar ook een zorgvuldige aanpassing van de originele gameplay, een interessante uitbreiding van het verhaal, een respectvolle update van de geliefde personages die hun persoonlijkheid versterken in plaats van verpesten, en een royale verzameling speelbare extra's. Je hebt je vader trots gemaakt, Velan Studios.

Cutscenes (links) voegen meer lore en geklets toe.