The Bluff

Soms duiken er verrassingen op. Ik had er van tevoren niets over gelezen over The Bluff, maar kwam er per ongeluk op tijdens het scrollen door filmnieuws online zoals gewoonlijk. De dag voordat het op Prime werd uitgebracht. We zijn echt verwend in het streamingtijdperk. Ten goede of ten kwade. Het is stressvol om alles bij te houden wat er uitkomt, en ik kan de goede oude tijd missen. Je weet wel. Wanneer er één aflevering per week werd uitgebracht. Een seizoen van The X-Files eindigde met "Wordt vervolgd... " en een eeuwigheid van wachten. Of wanneer films daadwerkelijk langer dan twee maanden in de bioscopen draaiden en het soms bijna een jaar kon duren tussen de bioscooppremière en de VHS-release (VHS! Je weet wel. De voorganger van DVD. De voorganger van Blu-ray. De voorloper van digitalisering. Jemig.)

Genoeg daarover. Hoe dan ook, ik was aangenaam verrast door The Bluff. Ik ben al heel lang niet meer op een piratenavontuur geweest, en pas toen de film begon, realiseerde ik me hoeveel ik het eigenlijk miste om in het Caribisch gebied rond te hangen met musketten, baarddraken, grommende oude mannen en rollende zeeën. En de cast. We hebben Priyanka Chopra Jones (Heads of State) in de hoofdrol als Ercell, de vrouw van de visser met een verleden dat ze hoopte te begraven in het zand. Karl Urban (The Boys, enz., hij heeft nauwelijks een introductie nodig) als Connor, de bebaarde, wraakzuchtige kapitein die aan land gaat op Cayman Brac op zoek naar goud en geweld. Temuera Morrison (Boba Fett zelf) als Connors rechterhand.

Dit avontuur begint veelbelovend. Het is stijlvol, scherp en het acteerwerk is solide. We krijgen niet veel stille momenten en het bloed begint meteen te spatten. The Bluff is een gewelddadige film. Heel gewelddadig. En dat vind ik vermakelijk. Soms voelt het alsof ze net iets te hard hun best doen. Misschien om bepaalde andere gebreken te maskeren. Maar goed. De spanning is constant, en Ercells transformatie van een onschuldige vissersvrouw met een rustig leven naar de leeuwin met een zeer groot geweldsvermogen is vermakelijk, maar erg eenvoudig. En dat past bij de hele film. De speelduur is net iets meer dan 100 minuten, wat ik jammer vind.

Het zou nuttig zijn geweest om een gedetailleerder plot te ontwikkelen. Meer karakterontwikkeling. Meer wendingen en verrassingen. Het voelt als een haastklus en eindigt voordat het echt op gang komt. Soms voelt het als een uitgebreide pilot voor een nieuwe televisieserie. En dat voelt als een verlies. Omdat er hier zoveel is dat echt werkt. Dat is leuk. Maar ik wou dat ik een reden had om het leuker te vinden dan ik mezelf uiteindelijk toestaan. Want achter het tempo verandert de dialoog, de geheimen en alle creatieve, bloederige sterfgevallen, echoot de schatkist nogal leeg.

Maar goed. Als entertainment voor het moment, in een tijd waarin we verwend worden met weelderige streamingfilms, werkt het nog steeds prima. Popcorn opscheppen, schenk een glas Caribische rum (of cola!) in en doe mee. Het wordt niet saai...