The Bride

Het is moeilijk om een film als The Bride te recenseren. Het is niet de gemiddelde "slechte film", wat slecht is omdat het laat zien dat hun makers geen originele ideeën hadden of het minimale deden. Je ziet dat het echt een passieproject is voor regisseur Maggie Gyllenhaal, die erin slaagde een budget van 80 miljoen dollar te verzamelen voor een zeer vrije en feministische herinterpretatie van de film Bride of Frankenstein uit 1935, waarin Jessie Buckley een dubbele rol speelt van The Bride en Mary Shelley zelf die vanuit het hiernamaals spreken, Ze brengen een eerbetoon aan gangsterfilms, horrorfilms en musicals uit de jaren 30.

Het is het soort auteur-blockbuster waar Warner Bros. trots op is te produceren (zoals Ryan Coogler's Sinners), waarbij getalenteerde auteurs hun creativiteit kunnen uiten zonder (bijna) creatieve of budgettaire beperkingen. The Bride is enorm ambitieus, en je voelt dat de film vol zit met prikkelende ideeën, zowel in de thema's als in de visuele taal. Helaas vormen al die elementen niet een leuke film. In plaats daarvan is het een verwarrende puinhoop die veel langer aanvoelt dan de 126 minuten die het duurt, en het mist de diepgang om doordacht commentaar te geven, noch iets te schokkends om een instinctief gevoel op te roepen, behalve verwarring en verveling.

Het grootste probleem is dat je nooit een echte connectie opbouwt met het hoofdpersonage, The Bride. De openingsscène van de film, waarin Buckleys personage Ida, een escorte van een maffiabaas, door Shelley wordt "bezeten" en een onbegrijpelijke en ondraaglijk lange toespraak geeft, zet de toon voor het vreemde avontuur dat haar te wachten staat: na haar dood wordt ze weer tot leven gewekt door Dr. Euphronious (Annette Bening) wanneer Frankensteins monster (waarvan wordt gezegd dat het sinds 1818 leeft), het jaar waarin Shelley's roman werd gepubliceerd) smeekt om een bruid om een einde te maken aan zijn eenzaamheid.

Er is af en toe chemie tussen "Frank" (Christian Bale) en Buckley The Bride, maar hun relatie ontwikkelt zich niet op een samenhangende manier, dus je kunt eigenlijk niets voor hen voelen. Ik weet zeker dat Gyllenhaal duidelijke ideeën had over wat Franks liefde voor musicalfilms of The Bride 's toespraken met dubbele persoonlijkheden symboliseren, maar voor iedereen die de film kijkt komen ze over als bizarre creatieve keuzes die weinig zin hebben en het opbouwen van geloofwaardige personages in de weg staan, en dat leidt tot het ontsporen van de film omdat het je eigenlijk niet interesseert.

Niet alles is te rechtvaardigen met "je snapt de film gewoon niet". Zonder een goed verhaal om je te grijpen kun je alleen maar raden over tweede betekenissen en klassieke cinema-referenties opvangen, maar alles voelt oppervlakkig aan; de film probeert je te slim af te zijn met ongrijpbare eigenaardigheden en drastische toon- en plotveranderingen die waarschijnlijk voortkomen uit het monteren van de vele dure heropnames. De film begint zich te richten op de relatie tussen Frank en The Bride, maar zoals gezegd hebben geen van beiden (vooral zij) een duidelijke karakterisering om een geloofwaardige romance op te bouwen.

Daarna verandert het in een musical, maar slechts één keer en zonder duidelijke reden waarom. Het is sowieso geen goed muzikaal nummer, en het voelt geforceerd en uit het niets aan, wat bijdraagt aan het gevoel dat de film gewoon vreemd en onvoorspelbaar wil zijn om het idee te hebben zonder een solide basis om onze interesse vast te houden. Dan wordt het een Bonnie & Clyde-achtige thrillerfilm (of kopieert in ieder geval de visuele stijl), terwijl het een feministische sociale revolutie presenteert in de stijl van Todd Phillips' Joker, die uit het niets komt, narratief gezien niet echt logisch is en er bijna nooit meer naar wordt verwezen.

Tussen het steeds saaier wordende verhaal van Frank en Ida in, voegen de detectives van Penélope Cruz en Peter Sarsgaard wat interesse toe en verhullen ze tijdelijk de film als een kat-en-muis gangsterfilm (zonder er echt aan vast te leggen). Niet verrassend blijken ze ook verspild potentieel te zijn: hun reden om in de film te zijn wordt alleen uitgelegd in de laatste 15 minuten, gevuld met gehaaste uitleg, en is geen erg overtuigende reden. Ze zouden volledig uit de film verwijderd kunnen worden en dat zou niets veranderen.

Het is zo triest dat The Bride uiteindelijk zo zwak wordt, want het production design is geweldig: het is niet makkelijk om een film in de jaren dertig te situeren zonder dat het goedkoop of nep lijkt. Jessie Buckley en Christian Bale met hun monstermake-up zijn al iconisch en tonen hun acteertalent, ondanks dat ze vaak gedwongen worden te overacteren.

Maar dat de visuele esthetiek het enige positieve is van een film met zoveel gedurfde ideeën, is buitengewoon teleurstellend. Veel ideeën, ja, maar zo slecht uitgevoerd dat het bijna onmogelijk is om ervan te genieten, zonder iets bijzonders achter de oppervlakte om tenminste te zeggen 'oké, ik snap het'. The Bride 's enige hoop is om ooit een cultfilm te worden van mensen die bereid zijn de enorme gaten tussen de vele stukken op te vullen.