The Invincible

Eerder deze week arriveerde The Invincible, een first-person verhalend avontuur dat is gebaseerd op de gelijknamige roman uit 1964 van de Poolse auteur Stanisław Lem. Nieuwe aanpassingen in videogames zijn niet helemaal een nieuw fenomeen, met veel van onze favoriete franchises zoals The Witcher, Metro en Assassin's Creed die allemaal hun oorsprong vinden in de pagina's van boeken, maar slaagt deze erin om de landing vast te houden?

Ik zal eerlijk bekennen dat ik de roman waarop The Invincible is gebaseerd niet heb gelezen, maar ik vond het nog steeds niet om afbreuk te doen aan mijn plezier in het verhaal. Hier speel je als een astrobioloog genaamd Yasna, die op een missie gaat om haar vermiste bemanningsleden te vinden op de kale en desolate wereld van Regis III. Terwijl je het lot van deze vermiste leden begint te ontdekken, begint een breder mysterie rond de planeet en zijn oorsprong te ontrafelen.

Zonder al te veel in detail te treden, vond ik het verhaal goed tempo en waren er veel wendingen verspreid die me verslaafd hielden. De twee hoofdpersonages, Yasna en Novic, leveren ook solide emotioneel geladen uitvoeringen, wat geweldig was om te zien, aangezien hun heen-en-weer interacties het grootste deel van de speelduur in beslag nemen. Ik vond ook dat The Invincible niet te lang welkom bleef, want het klokte in op ongeveer tien uur.

Mijn grootste klacht over het verhaal van The Invincible is de illusie van keuze die het probeert te injecteren. Er waren een paar keer tijdens mijn reis dat ik het ene of het andere schijnbaar cruciale moment te zien kreeg, om er vervolgens achter te komen dat de keuze die ik maakte totaal niet van belang was voor de richting van het verhaal. Hetzelfde kan in mindere mate gezegd worden van de dialoogmogelijkheden. Als je op Novic reageert, heb je een handvol opties om uit te kiezen, maar het voelde zelden alsof de opties die ik koos echt een verschil maakten.

Als we het hebben over gameplay en de titel die ik het meest zou vergelijken met The Invincible op deze afdeling is Firewatch. Je tijd wordt voornamelijk besteed aan het lopen over het oppervlak van de planeet, het oplossen van basispuzzels en het opsporen van je bemanning met behulp van een selectie gadgets die zijn geïnspireerd op sci-fi uit de jaren 60. Deze gadgets omvatten een tracker waarmee u het signaal van uw bemanningsleden kunt volgen en een röntgenapparaat waarmee u het oppervlak van de planeet kunt bekijken.

Wat ik wil zeggen is dat als games zoals Firewatch of What Remains of Edith Finch het in het verleden niet voor je hebben gedaan, dit er waarschijnlijk niet een voor jou is. Het grootste deel van het spel wordt besteed aan het lopen over één groot lineair pad en er zijn geen actiescènes om dingen op te breken. Persoonlijk heb ik genoten van de prachtige beelden en het luisteren naar de zich ontvouwende paniekgesprekken tussen Yasna en Novic, maar ik weet dat dit niet iedereen zal aanspreken.

Ik zou echter willen dat er wat meer variatie was om de momenten om van punt A naar punt B te komen op te fleuren. Later in het verhaal krijg je wel een rover en het helpt om de reis te versnellen en te variëren, maar het grootste deel van je reis breng je te voet door. Navigeren door de omgeving vond ik ook niet de soepelste. Yasna kan niet springen en je moet op zoek gaan naar aanwijzingen in de omgeving als je een richel op wilt klimmen of naar beneden wilt dalen. Deze prompts zijn niet altijd de gemakkelijkste om mee om te gaan en de animatie die ermee gepaard gaat is pijnlijk lang.

Hoewel het erin slaagt om een meeslepend verhaal te vertellen, vond ik The Invincible over het algemeen een beetje een allegaartje. De game biedt slechts een illusie van keuze, waarbij de beslissingen van de speler er maar heel weinig toe doen en ik vond dat het doorkruisen van de wereld geen echte variatie had. Als je een fan bent van het bronmateriaal of een kick krijgt van deze verhalende titels, is deze misschien interessant, maar als je niet in deze twee kampen valt, raad ik je aan het te missen.