The Union

Ik ga opzadelen. Verander van nummer. Begin aan een nieuw carrièrepad, omschool. Omdat ik scenarioschrijver ga worden, heb ik besloten. En ik ga exclusief werken voor de productieafdeling van Netflix. Ik zal veel scripts schrijven voor hun aankomende blockbusters in het actiekomediegenre, en ik ga helemaal los op de domste onzin die ik kan bedenken. Mijn eerste script zal gaan over een korte, ademloze oude loodgietersjongen die wordt gerekruteerd door een internationale spionageorganisatie simpelweg omdat zijn middelbare schoolliefde van 28 jaar denkt dat hij 'fatsoenlijk' is, waarna een goede en hilarische komedie volgt als de eigen vader van deze agent, longlegs, snel wordt geschoold in het leven van een spion. Ik zal het opfleuren met wat romantiek. Enkele slimme oneliners en vuurgevechten die eruitzien alsof ze uit The Shipping Company zijn geplukt.

Verdomde hel... Ik realiseerde me net dat deze film al bestaat. Het is al gemaakt. Netflix had de buitengewoon goede smaak om dit gouden idee te filmen voordat ik zelfs maar de shit op papier kreeg, en sinds eerder vandaag kwijnt het weg tussen de ''nieuwe releases'' op 's werelds grootste streamingplatform. En ik ben, helaas, net klaar met kijken. The Union. Wat ik natuurlijk had moeten negeren.

Hart van steen. Lift. Man uit Toronto. Rode kennisgeving. Spenser Vertrouwelijk. Tijd voor mezelf. 6 Ondergronds. Er zijn de afgelopen jaren zoveel ongelooflijk dure, uitbundige films uitgerold vanuit de eigen productieafdeling van Netflix (Originals) dat het bijna onmogelijk is om ze op te sommen zonder een acute kramp in je vingers te krijgen. Het meeste is gebaseerd op fantasieloze, domme, dunne scripts en gemaakt door regisseurs zonder visie, visuele flair of persoonlijk tintje en het meeste ziet eruit als lelijke, slechte afleveringen van een waardeloze tv-serie.

The Union voegt zich bij de menigte, zonder vertraging. Het verhaal van de mislukte bouwvakker die verwikkeld raakt in een internationale spionagering via een oude, vervaagde vonk van een verliefdheid op de middelbare school, is zo slecht geschreven dat het soms meer aanvoelt als een Saturday Night Live-sketch, en elk personage is op zo'n genuanceerde, fantasieloze, stereotiepe manier gevormd dat het gemakkelijk is om erachter te komen wat ze precies van plan zijn te zeggen lang voordat ze hun mond opendoen. Marky-Mark doet hier een oprechte poging om verdwaald, onwetend en ongetraind over te komen, maar vanwege slechte regie en een dom script valt zijn ruige eikel uit de arbeidersklasse plat, net als de spion van Halle Berry. Halle is te oud om op een geloofwaardige manier de rol van atletische superagent te spelen, rijmt meer op een normale oude, vermoeide moeder van meerdere kinderen die met een fris jeugdig kapsel een CIA-spook maakt en daarbij meer varianten van hoeden-op-driekwart draagt tijdens meer scènes dan te tellen is.

Het is lelijk, The Union. Lui, lelijk met vreselijk slechte actie en zinloze gevechten die emotioneel gewicht, goede choreografie en fatsoenlijk camerawerk missen. Ik begrijp natuurlijk dat acteurs als Halle, Wahlberg en vooral de Oscarwinnende Jk Simmons geen nee kunnen zeggen tegen drie weken simpel werk voor Netflix en een enorme loonstrook, maar het is gewoon tragisch wat 'Netflix Originals' de afgelopen jaren zijn geworden. Pure en simpele onzin.