The Wild Robot

The Wild Robot is al een tijdje in bioscopen over de hele wereld te zien, maar hier in het VK kwam het pas dit weekend uit. Omdat ik geen ooglapje wilde opzetten en in de verraderlijke wateren van piraterij wilde stappen, wachtte ik mijn tijd af, vermeed spoilers, en nu kan ik eindelijk zeggen dat ik begrijp waarom mensen zeggen dat dit de beste DreamWorks-film aller tijden is.

Ik ben het niet met ze eens, niet helemaal, want ik denk nog steeds dat Kung Fu Panda en How to Train Your Dragon meesterwerken blijven, maar lieve heer komt The Wild Robot in de buurt. In de film zie je Lupita Nyong'p als een behulpzame robot die aanspoelt op een onbewoond eiland. Onbewoond door mensen, dat wil zeggen, er zijn genoeg dieren die hun leven leiden op het eiland, die geen van allen blij zijn om te zien dat dit kapotte blik hun natuurlijke rust kan binnendringen. Na een situatie die ik niet zal verklappen, wordt de robot (Roz) achtergelaten onder de hoede van een jong gansje, dat ze moet opvoeden zodat hij voor de winter kan migreren.

Het originele verhaal van The Wild Robot is een kinderboek, wat verklaart waarom de plot zo eenvoudig is. Er is geen verwrongen verleden voor Roz, geen grijs gebied waar ze zichzelf in plaatst. Ze is een robot en Nyong'o speelt haar briljant. Nooit toegeven aan te veel emotie, nooit doen alsof er een echt persoon onder zit. Dat betekent natuurlijk niet dat Roz geen sympathiek personage is, die haar emotionele diepgang laat groeien, maar het voelt alsof Nyong'o echt een stap verder is gegaan om een robotgevoel in ons hoofdpersonage na te bootsen. Het andere stemtalent in de film doet het ook geweldig, met een gestapelde cast, waaronder Pedro Pascal als een sluwe vos, Bill Nighy als een oude gans en de altijd sympathieke Matt Berry als een bever die me deed denken aan een vreemde collega die ik had bij mijn eerste baan.

De stemmencast doet geweldig werk, maar ze zijn niet genoeg om de film te dragen. Al heel vroeg zie je de echte sterspeler van The Wild Robot, wat niet verwonderlijk de visuals zijn. De film is gewoon prachtig en DreamWorks blijft dezelfde levendige visuele stijl gebruiken die het gebruikte in Puss in Boots: The Last Wish met groot effect. Kleuren knallen, personages voelen levendiger dan ooit, en het stelt je in staat om gemakkelijker op een emotioneel niveau betrokken te zijn. Het is een belangrijke reden waarom ik me zo aangetrokken voel tot animatie en waarom ik denk dat DreamWorks vaak enkele van de meest memorabele films en personages van de afgelopen tien tot vijftien jaar heeft gemaakt.

The Wild Robot is een emotionele film en is niet bang om aan je hart te trekken. Van het gezelschap van vijf waarmee ik ging, hadden er drie tranen in hun ogen of rolden ze over hun wangen tijdens de film. Alleen ik en een andere vriend bleven stoïcijns, maar het weet je echt te pakken te krijgen. Met behulp van een briljante soundtrack in combinatie met het testen van je emoties op het perfecte moment, zorgde het ervoor dat het grootste deel van mijn theater naar de tissuedoos greep voordat de aftiteling rolde. Ik moet zeggen dat ik denk dat de film al vrij vroeg zijn emotionele hoogtepunt bereikt, en ik vroeg me vreemd genoeg af of hij ongeveer halverwege bijna klaar was, wat een vreemd gevoel in de bioscoop creëerde, alsof ik naar een superlanggerekte aftiteling keek.

Afgezien van die kleine klacht is het tempo van de film erg goed. Anderhalf uur vliegt voorbij en het voelt alsof er zoveel in zit. Nogmaals, de plot blijft eenvoudig, waardoor het hele gezin kan meevolgen zonder om de paar minuten felle kleuren naar de kinderen te gooien om ze te vermaken, maar er zijn ook wendingen die ervoor zorgen dat je je niet verveelt. Het blijft allemaal redelijk voorspelbaar, maar The Wild Robot is gewoon zo'n charmante, hartverwarmende film dat je hem niet echt kunt kloppen voor zijn eenvoud, als hij in zijn voordeel wordt gebruikt.

Nadat Ruby Gillman: Teenage Kraken me een beetje bezorgd maakte over DreamWorks, bewijst The Wild Robot eens te meer waarom deze studio moet blijven. Na het zien van zowel Inside Out 2 als The Wild Robot, kan ik je vol vertrouwen vertellen welke film de miljarden verdient, en het is niet degene die je op je hoofd laat krabben over de regels waar de emoties de helft van de film naar leven (ook al is het ook erg goed). Ik kan alleen maar hopen dat The Wild Robot zijn bloemen krijgt, en dat deze film een nieuw patroon van exellence voor DreamWorks in de toekomst begint.