Thrash

Tommy Wirkola. Een soort legende in het horrorgenre, nietwaar? Ik ben geen grote fan van de Dead Snow-films, al moet ik toegeven dat ze erg vermakelijk zijn. Een paar jaar geleden bracht hij ons ook de ultra-gewelddadige en zeer vermakelijke I Onde Dager (De Reis in het Engels), met Noomi Rapace, Aksel Hennie en Atle Antonsen in de hoofdrollen.

Nu heeft hij het Noorse platteland ingeruild voor orkanen en haaien in een Amerikaans kustplaatsje in South Carolina. Ik ga hieraan zonder specifieke verwachtingen, maar tegelijkertijd hoop ik echt dat het net zo vermakelijk is als het klinkt. Ik ben dol op haaienfilms, ook al zijn er maar weinig memorabele. Deep Blue Sea is hersenloos en ontzettend belachelijk, maar het is nog steeds fantastisch vermakelijk. We hoeven Jaws niet eens te noemen. Een klassieker. En ik vond The Meg eigenlijk erg leuk, als je voorbereid bent op waar je aan begint: een boze Statham die vecht tegen een monsterhaai. Het is leuk, mensen.

Een kort woord over het plot dan. Je hebt de kern al begrepen. Het kost niet meer dan een paar zinnen. Ingekort en vertaald: Wanneer een orkaan van categorie 5 een kustplaats verwoest, brengt de stormvloed vernietiging, chaos en iets veel angstaanjagenders met zich mee: hongerige haaien.

Je snapt het wel. Het is geen keuken-in-een realisme. Omdat de keukenspoelbakken worden weggespoeld door de overstroming. Thrash traag zijn voeten niet. Het bouwt het plot en de spanning op, precies zoals we van een rampenfilm zouden verwachten. Ik vind Thrash relatief stijlvol. Het redt zich met eenvoudige middelen. We bevinden ons in overstroomde hutten, op overstroomde straten. De haaien zijn vakkundig geanimeerd. Het is geen oogverwondering, maar het maakt je ook niet boos.

De dialogen zijn precies wat je van dit soort films zou verwachten. Het acteerwerk is grotendeels hetzelfde. Er zullen geen Oscarnominaties zijn, maar we worden ook van de Razzies gespaard. Iedereen doet het redelijk. Ik denk eigenlijk dat dat Thrash best goed samenvat. We weten wat we krijgen, en als je niets meer verwacht, ben je tevreden. Het is een beetje als een zakje gemengde zoetigheden. Je wilt de frambozen en zoethout, maar je stopt af en toe een oranje zoetigheid in je mond. Het is niet briljant, maar het werkt.

Er zijn een paar scènes die wat meer scherpte bieden. Er zijn een paar redelijk goede haaienaanvallen, maar niets dat eruit springt. Niets dat verrast. Het is bloederig, maar het voelt alsof ze zich een beetje inhouden. Ik kan me voorstellen dat Wirkola, die eerder losmocht gaan met het geweld, verbonden is aan de regisseurs- en editorstoel. Er is een scène waarin een van de hoofdpersonages "dingen die trillen" in het water moet gooien, en ik denk meteen: "Ik weet dat Wirkola hier een vibrator had willen toevoegen, maar Netflix zei nee, het wordt een elektrische tandenborstel."

Ik heb altijd een zwak gehad voor Djimon Hounsou. Hij krijgt echter lang niet genoeg schermtijd. Ondanks mijn twijfels en het feit dat ik mijn verwachtingen onder controle moest houden om mijn hoop niet te hoog te krijgen op de volgende grote haaien-actiefilm (is dat een genre? Nou, nu is het dat wel!), vind ik Thrash nog steeds leuk. Het biedt niets bijzonders nieuws. Het is niet eng of overdreven spannend, maar het is toch vermakelijk genoeg dat ik achterover leun en dankbaar ben dat ik in 2026 haaien kan zien eten op een vrijdagavond.

Als ik hardop een wens mocht doen, zou ik graag een soort crossover zien tussen dit, Jaws en Deep Blue Sea. Maar met stijlvolle effecten, meer spanning en non-stop gore. En een LL Cool J die iets cools mag zeggen in de trant van: "Je hebt mijn vogel opgegeten."