Together

Het body horror-genre heeft het vermogen om me te amuseren zoals weinig andere filmtypes dat doen, en het werd zo super duidelijk onderstreept (met Penol 7000) met de hit van vorig jaar The Substance (Demi Moore). Ik hield van die film. Ik heb het nu drie keer gezien en lach elke keer net zo hard om de absurditeit die de film uitbeeldt. Together valt in dezelfde categorie, maar slaagt er ook in om een nogal gewoon streepje romantische komedie te mengen, een genremix waar debuterend regisseur Michael Shanks goed in slaagt.

Bizar. Plezier. Aromatisch. Slissend. Bloedig. Beestachtig. Donker. Grappig... Together is al die dingen.

Tim en Millie ontvluchten de stad aan het begin van de film. Op hun hippe afscheidsfeest zijn insiders te vinden die denken dat ze hun leven verpesten door een huis op het platteland te kopen, maar na de dood van Tims ouders hebben ze een nieuwe start nodig - om even weg te zijn van de drukte, stress en drukte van de grote stad. Eenmaal op het platteland hebben ze allebei wat moeite om zich aan te passen, en nadat ze in een mysterieus gat zijn gevallen waar ze gedwongen worden de nacht door te brengen, beginnen er veel echt rare dingen te gebeuren in hun semi-chaotische leven.

Een vredig en niet-bedreigend dagelijks leven verandert in een complete nachtmerrie wanneer de lichamen van Tim en Millie elkaar willen ontmoeten, ongeacht de situatie. Ze willen met elkaar samensmelten om één te worden, en dit is waar het basisidee in het spel komt, in de theorie van de oude Griekse filosoof Plato dat we allemaal fundamenteel cellen delen met een ander mens (van de acht miljard) en dat als we er eenmaal in slagen deze 'zielsverwant' te vinden, we terug moeten keren naar het delen van één lichaam, Eén hart en één brein. - Iets dat zich manifesteert in tal van bloederige scènes met tijgerzagen, geschreeuw, bloed en gebroken botten.

De hoeveelheid bloed, bloed en gezaagd vlees had volgens mij met 300% moeten worden verhoogd om echt die echte body horror-sfeer te creëren die vooral The Substance bood.

Together is grappig. Tijdens de film heb ik meerdere keren hardop gelachen, net als tijdens The Substance, en naast de bizarre body horror-elementen werkt ook de relatiekomedie en romantiek tussen Tim en Millie goed. Dit is grotendeels te danken aan een goed gemaakt script dat de meest vermoeide stijlfiguren van het genre vermijdt, en dankzij Dave Franco en Alison Brie, die in het echte leven getrouwd zijn en daarom een zeldzame, hechte en natuurlijke chemie hebben. Brie heeft de neiging om een beetje eendimensionaal aan te voelen in haar vertolkingen, naar mijn mening (in het algemeen), ook al is haar aanwezigheid altijd sterk en haar levering geloofwaardig. Franco, aan de andere kant, komt vaak plat over, en zijn emoties worden bijna altijd overgebracht door hetzelfde soort irritatie, maar hier werken ze allebei heel goed en, in de manier waarop ze veranderen door de vloek zelf en naar elkaar toe, zijn ze nooit zo genretypisch en voorspelbaar als gewoonlijk.

The Substance blijft de betere film in het body horror-genre van de afgelopen jaren, maar Together is het bekijken waard en soms boeiend origineel, en het einde is op elke denkbare manier hysterisch grappig.