Viewfinder

Zo nu en dan kruipt er een indiegame uit het houtwerk waar je alleen maar verbijsterd over kunt zijn. Voor mij is die game deze zomer niemand minder dan Sad Owl Studios' puzzelplatformer, Viewfinder. Dit schattige spel biedt puzzels die anders zijn dan alles wat ik ooit eerder heb gezien, omdat het op een echt verwarrende en verbijsterende manier met perspectief speelt, terwijl het simplistisch en ongelooflijk eenvoudig te begrijpen is op een kernniveau. Het is een balans die ongelooflijk moeilijk te beheren is, en nu Viewfinder hier is, kan ik je vertellen dat het dit en nog wat bereikt.

Het idee is om naar een bizarre simulatie te gaan, gemaakt door een groep genieën op zoek naar antwoorden en technologie die de echte wereld kunnen helpen redden. Toegegeven, de plot is niet echt zo meeslepend of belangrijk voor de Viewfinder ervaring. Het is er en wordt op dezelfde manier verteld als Graceful Decay's Maquette, er zijn bijvoorbeeld audiobestanden en post-its notities en andere omgevingskenmerken die stukjes van het verhaal naar je toe druppelen en een beeld schetsen van wie deze 'genieën' waren en wat er gebeurde om ze uit elkaar te zien groeien. Maar de plot zit je nooit in de weg of laat je stoppen om te waarderen wat er gaande is op dezelfde manier waarop Maquette agressief emotie in zijn omgevingsverhaal heeft gebakken. Nee, je komt bij Viewfinder in de eerste plaats voor de gameplay.

Door een andere vergelijking te trekken met Maquette en hoe dat puzzelspel speelde met grootte en schaal op een manier die echt uniek en fris was, biedt Viewfinder een vergelijkbare ervaring, behalve met perspectief in gedachten. Om de puzzels te voltooien, moet je in wezen foto's en afbeeldingen gebruiken om nieuwe doorkruisbare delen van een level te maken. De vangst is echter dat er puzzels zijn om op te lossen binnen elk niveau, en deze zullen je belasten met het vinden van batterijen om de teleporter naar het volgende niveau te brengen, of met het uitzoeken hoe je door geblokkeerde deuren en vaste oppervlakken kunt gaan. Het lijkt misschien simplistisch om een foto van een brug te maken om letterlijk de kloof tussen twee platforms te overbruggen, maar naarmate het spel vordert en je kennismaakt met een camera, kopieerapparaat, meerdere realiteiten, enzovoort, wordt de uitdaging exponentieel lastiger en begint het echt een nummer te doen op je perceptie en logica.

De puzzels zijn in feite heel eenvoudig, maar ze laten je vaker wel dan niet achter je hoofd krabben. Omdat Viewfinder geen hintsysteem heeft, kun je gemakkelijk vastlopen op een puzzel, omdat er geen manier is om een niveau over te slaan en je elk niveau op een zeer lineaire manier moet voltooien om het volgende te bereiken. Maar de oplossing voor een puzzel ligt meestal recht voor je neus, en je hoeft alleen maar de grenzen van de logica af te werpen om ze te kraken, wat een zeer uitdagende prestatie kan zijn om te overwinnen.

In tegenstelling tot sommige puzzelspellen die maar doorgaan met meedogenloze puzzels, lijkt Viewfinder opnieuw meer op Maquette omdat het een beknoptere maar goed doordachte ervaring is. Elk level is kort maar liefdevol gemaakt met unieke problemen om op te starten. Je hebt nooit het gevoel dat je bekend terrein betreedt, en dankzij de vele eigenzinnige paasei-achtige geheimen en trucs is er altijd een leuke manier om je tijd in elk van de levels te verlengen, inclusief door verzamelobjecten te vinden die uniek zijn voor elk van de hoofdstukken van de titel.

Dan is er de presentatie, die echt top is. Viewfinder heeft een zeer charmante esthetiek, een die je vaak de tijd laat nemen om de schoonheid van een level te waarderen voordat je probeert de puzzels op te lossen. De muziek is ontspannend en rustgevend, en de voice acting, wanneer je de verhalende bestanden ontdekt die verspreid liggen, is charismatisch en levendig en brengt leven in elk van de respectieve figuren die betrokken zijn bij het verhaal.

Hoewel het misschien een beetje pessimistisch lijkt om te zeggen, met zo'n verwarrende gameplay-stijl, verwachtte ik een paar rare en prachtige bugs en problemen tegen te komen tijdens het spelen van Viewfinder, dingen die gebeuren als je je eigen unieke oplossingen voor een probleem smeekt. Maar dat heb ik nooit gedaan. Viewfinder voelt heel gepolijst en strak aan en dat maakt de ervaring des te specialer en meeslepender.

Viewfinder is echt uniek en fris. Dit is echt een fantastisch puzzelspel, een die opvalt in een verzadigd genre en de speler na elk niveau met een gevoel van verwondering en verbazing achterlaat. Ik denk nog steeds dat het verhaal wat gewicht mist, en dat het een aantal meer overtuigende manieren zou kunnen gebruiken om een verhaal te vertellen dat verder gaat dan het vertrouwen op vindbare audiobestanden voor het grootste deel. Maar over het algemeen is het moeilijk om niet onder de indruk te zijn van deze game en de soorten meeslepend puzzelen die het biedt. Ik kan niet wachten om te zien hoe Sad Owl Studios mijn perceptie van de werkelijkheid en de logica in zijn toekomstige werken verbrijzelt.