War Machine

Hoewel mijn tolerantie voor Amerikaanse "oorah"-oorlogspropaganda de afgelopen jaren misschien is afgenomen, zijn er uitstekende voorbeelden van films die een zeer militaristisch en bijna door Americana geïnspireerd kader gebruiken, en die raken... Nou ja, het merkteken. Bovendien heb ik herhaaldelijk genoten van "de man in het veld tegen schijnbaar onoverkomelijke kansen", een uitgangspunt waarbij goede acteurs hun benen konden strekken, van DiCaprio in The Revenant tot Amber Midthunder in Prey.

Maar War Machine is geen goed voorbeeld van beide, noch als inspirerend pro-militaristisch hyperrealisme, als een "man in het veld"-film, noch als een ontspannen stuk casual entertainment in het gezelschap van de breedgeschouderde man uit Reacher.

Het is eigenlijk de moeite waard om de eerder genoemde Prey opnieuw te bezoeken, want het uitgangspunt zit hier duidelijk in de slipstream. Nieuwe Ranger-rekruten staan op het punt hun eindexamen in het veld te doen, maar wat ze denken dat hun doelwit is, is eigenlijk een War Machine (War Machine - snap je?) van een buitenaardse planeet, die roekeloos de soldaten opjaagt, die elkaar op komische wijze aanspreken bij hun Ranger-rekrutennummers, zelfs nadat de buitenaardse superieure macht hen begint te verscheuren. Midden in dit alles vinden we de getraumatiseerde 81, gespeeld door Alan Ritchson, die wanhopig probeert iets menselijks en herkenbaars te vinden, maar simpelweg het beschamend slechte materiaal niet kan redden.

Er zijn mensen die War Machine hebben geprezen als "old school", cliché-vol entertainment uit een vervlogen tijd, maar ik zeg dat War Machine eigenlijk gewoon dom is. Niet "stom entertainment" zoals jij het noemt voor je guilty pleasures thuis, maar gewoon onintelligent opgebouwd.

Denk aan Prey – die film was niet perfect – maar hij wist op elegante wijze een gewelddadige confrontatie op te zetten met een buitenaardse supermacht met een prooi die moeilijker te doden blijkt dan aanvankelijk werd gedacht. The Predator is eng, hij is vaardig, hij heeft een iconografie die meteen de sfeer zet. Vergelijk dat met War Machine 's zware, saaie, inspiratieloze vijand – als een AT-ST geïnterpreteerd via een cheesy JRPG – het is noch eng, expressief noch spannend om naar te kijken.

En dan is er Ritchson. Ik zie dat velen zijn die zijn eerlijke, fysieke aanwezigheid in Reacher waarderen, en die serie heeft hem blijkbaar ook scènes en verhaallijnen gegeven die passen bij zijn temperament en sterke punten. Ik zal hier niet ingaan op zijn algemene kwaliteiten, maar ik kan wel zeggen dat War Machine ongetwijfeld iedereen die betrokken is slechter maakt dan ze waarschijnlijk zijn. Het tragische verleden met zijn broer, gespeeld door Jai Courtney, komt niet echt aan, vooral niet wanneer het bedoeld is als een soort stimulans om als leider "op te staan".

Er zijn genoeg "domme" films, eenvoudige constructies met net genoeg eerlijke, laagdrempelige entertainmentwaarde zodat je je analytische brein gemakkelijk kunt uitschakelen. Maar War Machine laat je ogen gewoon helemaal naar de achterkant van je schedel rollen. Het is niet zo zelfbewust als anderen het prijzen, en daarom voel ik me erg zeker als ik zeg: "kijk iets anders!"