Wayward

In de ideefase kan niemand de Canadese komiek Mae Martin ervan beschuldigen geen slim effectieve inspiratiebronnen te hebben gekozen voor haar nieuwe, door Netflix gefinancierde thrillerserie. Het idee was om voornamelijk Twin Peaks en een scheutje Stranger Things te nemen, alles in een blender te gooien en op de smoothieknop te drukken totdat het ruikt naar zoet tv-succes. Wayward is echter niet bijzonder goed en ook niet iets waarvan ik vermoed dat het kijkrecords zal breken, ondanks slimme marketing en suggestief gebruik van omslagafbeeldingen in de goed georganiseerde app van Netflix. Dit komt omdat het gewoon niet goed is. Het script is slecht en de regie mist scherpte, lef en bite, waardoor dit een weergave is van slecht benut potentieel.

Voor zover ik weet, heeft Toni Collette nooit een slechte rol gespeeld.

Het verhaal is relatief eenvoudig en eenvoudig. Een sekteleider met een enorme bril, gespeeld door de (zoals altijd) waakzame Toni Collette, sluit door problemen geteisterde jongeren op aan de rand van het kleine stadje Tall Pines en hersenspoelt ze, iets dat pas aan het licht komt als een pas aangekomen politiecadet intrekt en alle vreemde incidenten die zich in het gebied voordoen begint te ontrafelen.

De decorstukken zijn botweg saai en routinematig saai in hun vermoeide voorspelbaarheid.

Het uitgangspunt van sekten en sekteleiders, charismatische en charmante persoonlijkheden die, gedreven door hun eigen sterke overtuigingen, betoveren en hypnotiseren, terwijl hun tegenpolen in hetzelfde fictieve universum vermoeden dat er iets mis is en tegen chronische tegenwind in moeten werken als "de enigen" die de echte waarheid zien, is niets nieuws in dit formaat. Het is meer dat we in dit uitgangspunt hebben gezien, in een of andere vorm, al ongeveer 12.000 keer, en helaas doet Wayward niets unieks of nieuws waardoor het gerechtvaardigd voelt om acht uur door te brengen met Collette's manische sekteleider-tante.

Alex Dempsey heeft zo'n stijf en uitdrukkingsloos gezicht dat kijkers haar gevoelens, haar motivatie of haar gedachten nooit begrijpen.

Op papier zijn er hier echter enkele verdiensten. Helaas komen ze niet echt over op het scherm. Er is een soort inbreng in het debat over collectivisme versus individualisme, en Mae probeert het kerngezin en zijn kernwaarden af te breken, maar ze krabt slechts aan de oppervlakte, krabbelt een beetje in de hoek in plaats van iets substantieels te zeggen. Bovendien zijn de spannende momenten nooit spannend en voelt de hoofdrolspeelster en scenarioschrijver/showrunner zich helemaal verkeerd in de rol van Alex Dempsey, omdat haar uitdrukkingsloze gezicht nooit iets overbrengt en haar acteerwerk nooit effectief aanvoelt of alsof het in het thrillerformaat past. Ze mist intensiteit, aanwezigheid, natuurlijke levering en charisma, en hoewel Collette haar best doet om dit goed te maken (ze is altijd heel goed), is het nooit genoeg.

Wayward is flauw, saai, voorspelbaar en plat. De cinematografie is echter leuk, en Collette is altijd de moeite waard om te bekijken, maar het is niet genoeg om het redelijk te maken. Niet eens in de buurt.