Weapons

Om 2.17 uur 's nachts gebeurt er iets buitengewoons: alle derdeklassers uit een klein stadje (op één na) verdwijnen spoorloos, om nooit meer gezien te worden. De getroffen kleine gemeenschap zoekt hoog en laag naar antwoorden, maar een maand na de tragedie begint de jonge lerares Justine Gandy - die de leiding had over de vermiste klas - de schuld op zich te nemen en wordt ze de zondebok van de stad. Gandy zoekt echter ook antwoorden op het mysterie en beginnen samen met andere bewoners langzaam maar zeker de duistere waarheid achter alle verdwijningen te ontrafelen...

Aan het begin van de film beweert een verteller dat de film gebaseerd is op echte gebeurtenissen. Dit is zeker niet het geval, en ik weet niet zeker wat het punt is. Misschien is het punt dat er veel onopgeloste zaken zijn waarbij vermiste kinderen nooit worden gevonden, en dat filmmaker Zack Cregger op de een of andere manier de voortdurende frustratie en paranoia wil uitdrukken van een kleine gemeenschap die zich snel tegen elkaar keert als er geen antwoorden zijn, op zijn eigen eigenaardige manier. Hoe dan ook, Cregger is erin geslaagd een fenomenale kleine thriller te maken die waarschijnlijk een van de scherpste films van het jaar is.

Weapons is het soort film dat je van de eerste tot de laatste seconde aan gekluisterd houdt, want er wordt hier niet eens een seconde verspild. Het is ronduit adembenemend hoe gedreven deze film is, hoe sterk hij is geschreven in zijn eenvoud. Ik dacht eerst dat de structuur van de film, die de perspectieven van verschillende personages gebruikt om alle macabere stukjes van de puzzel op hun plaats te leggen, de focus te veel zou verleggen. Integendeel, deze draden zijn aan elkaar genaaid met een woede en een absoluut briljant gevoel voor donkere humor. Deze film doet niet echt iets ongewoons als het gaat om recente psychologische thrillers, maar de verhalen zijn voortreffelijk in zijn zelfvertrouwen en brutaliteit. Cregger weet precies wat hij doet, en doet het briljant.

Je ziet er net zo uit als Julia Gardner hierboven als je de nagelbijter Weapons ziet

Weapons is een van die zeldzame films waar ik eigenlijk niets negatiefs te zeggen heb. Eigenlijk doe ik dat wel. Dit juweeltje broeit al een tijdje in mijn hoofd en na een paar dagen deze film te hebben verteerd, denk ik dat ik zou kunnen zeggen dat hoe meer we weten over het mysterie, hoe minder interessant de aanloop naar de finale wordt. Ik wou ook dat het verhaal van het politiepersonage een andere wending had genomen. Maar nu ben ik kieskeurig, want Cregger heeft de kijker zo in een wurggreep dat je nooit meer weg wilt kijken van de nachtmerrie. En dan, wat een finale! Zou dit wel eens de beste eindscène van het jaar kunnen zijn? Zoals ik al zei, ik mag niet klagen. Het helpt ook dat het acteerwerk van onder andere Julia Gardner, Josh Brolin, Han Solo-ster Alden Ehrenreich en briljante kindacteur Cary Christopher zo solide is, omdat het bijdraagt aan de geloofwaardigheid naarmate de dingen gekker en nachtmerrieachtiger worden.

Weapons is een mooie kleine nagelbijter die nooit een pretentieus of groot gedoe maakt. Het is een heel eenvoudige film met een scherp script en een gepassioneerde filmmaker achter de camera. Dit is briljant bioscoopentertainment waarvan ik me kan voorstellen dat het wordt afgewisseld met cultfilms als Get Out en Hereditary. Ik weet niet hoe de film hetzelfde effect zou hebben als je hem nog een keer zou zien, maar laat dat je er niet van weerhouden om een van de meest briljante thrillers van het jaar te zien. Oh, en sla de trailer over. Deze film kun je het beste ervaren zonder er veel van te weten.