Whimside

Ik geef toe dat het genre van inactieve games, die games die op de achtergrond van je scherm draaien, maar andere activiteiten op de pc niet belemmeren (zoals surfen op internet, YouTube-video's afspelen of... nou ja, werken) waren niet mijn eerste keuze toen ik dit jaar meer games wilde spelen, maar hier zijn we dan.

Het goede aan deze titels is dat ze eenvoudig zijn, weinig interactie met de speler vereisen en dat ze zich er meestal van bewust zijn dat ze een paar dagen, misschien een week worden gespeeld, voordat ze opzij worden geschoven voor iets anders. Nou, dat is het uitgangspunt waarmee ik 10 werkdagen geleden naar Whimside kwam, en ik ben er nog steeds mee bezig omdat deze game een extra gameplay-laag biedt die je langer vermaakt.

Ik verwachtte iets veel eenvoudigers, na mijn ervaring met Rusty's Retirement, maar hier heb ik een soort Tamagotchi-achtig spel gevonden, vermengd met een Pokémon-kwekerij, waarin we wezens moeten vangen die whimlings worden genoemd, die duizend-en-een manieren hebben om in het wild te worden gevonden. Er zijn tientallen combinaties van hun belangrijkste kenmerken, zoals hoofd, lichaam, oren en staart, maar ook de kleur van hun vacht of het kleurenpalet van hun huid.

Het doel hier is, door middel van een soort selectieve fokkerij en heel veel eugenetica, om een combinatie van eigenschappen te vinden volgens wat een magisch portaal van ons vraagt, dat, wanneer het de juiste whimling wordt aangeboden, ons beloont met magische kristallen waarmee we ons vangstgebied, ons broedgebied of open toegang tot meer biomen kunnen uitbreiden.

De kern van de zaak is dat het verkrijgen van de juiste eigenschappen behoorlijk tijdrovend kan zijn, althans in de vroege stadia van het spel, omdat je voor het ontgrendelen van elke eigenschap eerst een wild whimling exemplaar moet vangen dat het bezit. Dan moet je ze bovendien "verzamelen" in de broederij, zodat ze samen een ei leggen en, hopelijk, de nakomelingen die gewenste eigenschappen hebben. Ja, het klinkt misschien een beetje onheilspellend, maar uiteindelijk komt het neer op een ontspannen ervaring waarbij je gewoon van tijd tot tijd klikt om een beestje op het scherm vast te leggen en eieren open te breken. Het is bijna alsof je elke vijf minuten een pakket met ruilkaartspellen opent, alleen met deze schattige kleine beestjes als hoofdpersonages.

De interface heeft niet veel mysterie, hoewel de eerste tutorial iets compacter is dan andere games van dezelfde stijl. Whimside is, zoals ik al zei, niet ingewikkeld en pretendeert dat ook niet te zijn, maar het heeft een aantal kleine extra gameplay-lagen en een willekeurige component die de progressie ongetwijfeld minder consistent maakt dan andere inactieve spellen.

Het goede is dat je, zoals de meeste games van dit type, het op het scherm bijna volledig kunt minimaliseren en het een tijdje of zelfs uren kunt vergeten, en het heeft weinig invloed op je gameplay.

Whimside is een kleine titel waar, als je consequent bent en wilt genieten van de klassieke Pokémon-minigame-ervaring voor de kinderkamer, maar met een extra twist, het misschien iets voor jou is.